De dagklapper van deze politicus

Vorige week, krokusvakantie en dus een beetje rustiger. De gelegenheid om naar de boekhandel en de platenzaak te gaan. Ik had nog een boekenbon van 125 euro van Corman in Oostende, en tussen de hagelbuien en rukwinden aan de zee snuffelen in de gezellige / rommelige boekhandel. Natuurlijk volstond de boekenbon weer eens niet om een ladingetje nominaties van de Gouden Uil, een Elfriede Jelinek, een paar Dan Brown's, Secretum / Iprimatur en kinderboeken te kopen. Fantastisch gevoel. Idem voor mijn muziek: de nieuwste CD's van Ozark Henry en van Allison Krauss. De laatste dame maakt Amerikaans rootsmuziek, ze is een country- en folkachtige singer-songwriter - akoestische muziek van een hemels niveau. Er staat van beide een fragmentje op mijn website, niet downloadable en dus alleen om even naar te luisteren. Klik op het luidsprekertje en dan op de nummers 10 en 12.

Ik wou ook zo graag de integrale uitgave van het werk van J.S. Bach hebben. Ik had die 174 CD's uit zuinigheidsoverwegingen in de nieuwjaarsdagen niet gekocht, ondanks het feit dat je slechts 154 euro moest neertellen voor een behoorlijke editie. Nu bleek de voorraad uitverkocht. Weer iets om van te dromen, en naar uit te kijken. Nog dit, "de sailor not the sea" van Piet Goddaer (Ozark Henry) is om van te snoepen. Wereldniveau, beter dan het beste dat Sting ooit maakte.



De voorbije twee dagen zijn hectisch, maar boeiend geweest.

Gisteren en vandaag met kamerlid Koen T'Sijen meegewerkt aan het amenderen van de auteurswet. Het was een moeilijke kwestie. Je moet namelijk de belangen van het publiek (de luisteraar, de kijker), de auteurs (kunstenaars) en de producenten (uitgevers, platenmaatschappijen) in evenwicht houden. We zijn daar, zo denk ik toch vrij goed in geslaagd. Ik verwijs graag naar ons standpunt (zie Bart [schrijft] met de titel 'Auteursrecht: over nepargumenten en commerciële belangen') of naar de website van spirit (http://www.meerspirit.be).



Wel ja, waar is een politicus toch overal mee bezig, vraag je je misschien af?

Ik wil wel eens graag mijn programma van gisteren en vandaag opschrijven.

Gisteren maandag:

Om 10 uur een bespreking met een aantal vertegenwoordigers van allochtone verenigingen over opvoedingsondersteuning in het kader van hun sociaal-cultureel werk; samen met de Fauzaya Talhaoui. Die gemeenschappen hebben veel problemen met de opvoeding van hun kinderen.

Over de middag was er even tijd voor enkele telefoons en het lezen van mails, voorwaar een bezigheid die steeds meer tijd rooft wegens steeds meer mails.

Om 14u30 meerderheidsoverleg over Auteursrecht in de Kamer. Dat is een overleg met politici van de federale meerderheidspartijen en het kabinet van de bevoegde minister Verwilgen.

Om 16 uur op het kabinet van Bert Anciaux. Werkvergadering over administratieve vereenvoudiging. We moeten de planlast en administratieve rompslomp verminderen in de sectoren cultuur, jeugd en sport. Het is teveel voor Korneel. Ik weet het uit ervaring. Ik bereid dat voor in opdracht van mijn collega's Vlaamse volksvertegenwoordigers van de meerderheid. Later praten we daar nog over met de sectoren zelf.

Om 18 uur: partijbestuur van spirit. Bespreking van de politieke actualiteit, het voorbereiden van standpunten en dergelijke kwesties. Altijd geanimeerd, daar mag u van op aan.

Om 22u30 kwam ik thuis. Veel meer dan mijn post en de laatste mails beantwoorden nog even doornemen zat er niet meer in. En nog een snuifje 'Morse' meenemen op Canvas.



Vandaag dinsdag

Miste ik de trein van 7u40 en kwam daardoor pas om 9u20 in het Vlaams parlement aan. We houden op dinsdag om 9 uur een werkvergadering van de spirit politici en medewerkers in het parlement.

Om 10u30: fractievergadering sp.a-spirit, samen met onze ministers. Over de werkzaamheden in het parlement, over wie tussenkomst bij de bespreking van beleidsnota's, over het bezoek van Bush, over politieke knelpunten, over de reactie op voorstelllen van resoluties of op voorstellen van decreet van andere partijen enz.

Om 12u: broodjesergadering bij 11.11.11 met een aantal volksvertegenwoordigers van de verschillende assemblees over ontwikkelingsamenwerking, over Congo, de millenniumdoelstellingen enz.

Om 14 uur: commissie Welzijn in het Vlaams parlement. Ik had er zelf vier vragen voor ingediend. Ik stelde voor de opleiding van de assistentiehonden voor motorische gehandicapten te subsidiëren zodat de gehandicapten dat niet zelf moeten betalen (kost 11.000 euro/hond). Ik stond stil bij het West-Vlaamse zorgplan voor personen met een handicap. De gedeputeerde deed een merkwaardige uitspraak, nl. dat in West-Vlaanderen zeker 50 personen in tehuizen wonen die eigenlijk de overstap naar beschermd wonen kunnen maken - wat geëxtrapoleerd naar heel Vlaanderen belangwekkend is. We kunnen de wachtlijsten inkorten en met hetzelfde budget meer mensen met een handicap helpen. Verder had ik nog vragen over een project in de bijzondere jeugdzorg en over de uitblijvende hererkenning van een aantal voorzieningen in dezelfde sector.

Om 17u30 was de vergadering voorbij. Ik had nog even tijd om met mijn medewerker Dominique afspraken te maken over het to do-lijstje.

Met de trein van 18u38 in Brussel-Centraal naar Kortrijk.

Om 19u45 was er nog een afspraak met Kortrijkzaan Johan Santy, bijna-winnaar van het Het Groot Dictee 2004. Hij maakte amper 4 fouten en behaalt daarmee de derde plaats. Hij was eerste Vlaming. Hij is de vader van de (olympische) kajakster Petra Santy. We hadden het over (de problemen van) het Nederlands. Over hoe taal bij ons leeft, over spellingsproblemen en woordenlijsten... Ik ben zelf ondervoorzitter van de Interparlementaire Commissie voor de Taalunie en dus ook veel met taal bezig.

En nu is het 23u06 en plaats ik, tot besluit van mijn dag, deze weblog op mijn website.

---

Gehandicapten: gelieve even te wachten

Vorige week zat het er bovenarms op tussen Inge Vervotte en VLD-fractieleidster Patricia Ceyssens. De laatste verweet Inge Vervotte eerst politieke spelletjes te spelen rond Everberg met de bedoeling de federale regering, waar de CD&V niet in zit, te raken. En ze klaagde de aanpak van de wachtlijsten in de gehandicaptenzorg aan, niet de aard ervan maar het woordgebruik. Het was 'ontroerend' te zien hoe de VLD-politica diegene (Vervotte) die het aandurfde haar federale regeringschef te bekritiseren, kapittelde. Een dergelijk bizar schouwspel is nieuw bij ons. Het heeft niks met een opendebatcultuur te maken, maar alles met assymetrische regeringen.



Maar er is geen rook zonder vuur. Inge Vervotte en het Vlaams Fonds voor de Sociale Integratie van Personen met een Handicap willen niet meer horen van 'wachtlijsten' maar van een 'centrale registratie van de zorgvragen'. Woordenspielerei? Nee, er zijn helaas ernstige problemen met de inschatting van de noden in de gehandicaptenzorg. Het Vlaams Fonds heeft verschillende wachtlijsten, afhankelijk van het type van de zorgvraag. Die wachtlijsten geraken maar niet op elkaar afgestemd, en daarenboven slaagt het Vlaams Fonds er niet in de zorgnoden binnen redelijke termijnen in te schatten. Pas nu werden de wachtlijsten van juni 2004 bekend (7 maanden later) en daaruit blijkt dat die nog toegenomen zijn, ondanks alle inspanningen van de vorige Vlaamse regering.

Het is vooreerst onaanvaardbaar dat de cijfers van de wachtlijst zo laat bekend worden, en dan nog via een lek in een krant. Het parlement vraagt sinds maanden de actuele cijfers. Het is onwaarschijnlijk dat het Fonds in ons informaticatijdperk geen degelijk maandelijks overzicht kan bezorgen.

Er moet dringend werk worden gemaakt van een 'integrale centrale wachtlijst. Daarin zitten alle zorgvragen, dat zijn deze van wachtlijst PAB (Persoonlijk Assistentie Budget), de vragen voor (semi-)residentiële zorg in o.a. dagcentra en tehuizen voor werkenden en niet-werkenden en de vragen voor individuele materiële bijstand. Ook de gegevensregistratie zelf moet uniform gebeuren en gecoördineerd.



Voor het wegwerken van de wachtlijsten is het noodzakelijk om de zorg zelf versneld te vernieuwen. Een meer gedifferentieerd aanbod - meer afgestemd om de noden van de zorgbehoevende - met combinaties van thuiszorg, residentiële zorg, verblijf in dagcentra, mantelzorg enz. zal niet alleen de kwaliteit van de zorg verhogen, maar op middellange termijn een gunstig effect hebben op de kost van de gehandicaptenzorg in Vlaanderen.



Het gaat echter allemaal tergend traag. Dat is hét probleem dat de minister moet aanpakken. Zo niet dreigen we in juni 2005 misschien wel 9.000 dringende zorgvragen te zien, in plaats van 6.892 in juni 2004 en 5.642 eind 2003.



Bart

---

Locus Loppem

Het project Locus Loppem, georganiseerd door de Kunsthalle Lophem vzw, zal gedurende de eerste helft van 2005 beeldende kunst een nieuwe 'plaats' geven binnen de gemeenschap als 'locatie'. Met als ondertitel "Hoe wonderbaarlijk is het wonderbaarlijke vandaag nog?" toont de Kunsthalle eigentijdse kunst op historische locaties en in de openbare ruimte.

Vertrekpunt is de Kunsthalle die architecturaal de link tussen eigentijds - met haar glazen neonverlichte foyer- en historisch - een geaccommodeerde schuur uit 1846 - perfect belichaamt. Dit alles verbonden met de buitenwereld door een geel zebrapad dat de bezoeker veilig binnenloodst in de wonderbaarlijke wereld van installaties, video, film en fotografie... of net die toegekende veiligheid in vraag stelt.

Alle (historische) locaties worden op zich verbonden door de openbare ruimte tussen de uitersten Kasteel ter Loo en Kasteel van Caloen. Projecten kunnen verwacht worden op de meest uiteenlopende plaatsen; los in het straatbeeld, op de gevels van woonhuizen, de bibliotheek en zelfs de kerktoren. Film en video worden tussen 18 en 22u getoond in de nabijheid van verschillende horecazaken of gewoon langs het traject. Bovendien krijgt Loppem ook het grootste Stilleven uit de kunstgeschiedenis en zal het dus nooit meer weg te denken zijn van de internationale kaart...



15 januari tot 14 mei 2005

Diverse locaties, Loppem.

---

Jazzlab Series

Jazzlab Series organiseert concertreeksen op Vlaamse bodem voor aanstormend en gevestigd Belgisch jazztalent. Met een 18-tal concertpodia als partners zetten zij hun schouders onder de nieuwe jazzscène om een professioneel platform te bieden aan muzikale creativiteit. De speelperiodes (over heel Vlaanderen) zijn



januari '05: Jef Neve trio

februari '05: Chris Mentens Jazz Van

maart '05: Fred Delplancq Quartet

april '05: Tricycle

14 mei '05: Jazz festival Alden-Biesen

mei '05: The Bones

17-25 juli '05: wedstrijd Jong Jazztalent (in het kader van het Blue Note Festival)

---

Over zotte prijzen voor U2 en illegale kopies

Vorige week ook zo hevig geschrokken bij het zien van de ticketprijzen voor het U2-concert op Belgische bodem? Ik nogal. Zo duur, en dat notabene voor een band waarvan de voorman, Bono Vox, voortdurend in de media verschijnt als grote pleitbezorger voor een herverdeling van de rijkdom en zich opwerpt als wereldverbeteraar in het Noord-Zuid debat. Peperduur, al moet ik er eerlijkheidshalve wel aan toevoegen dat deze prijszetting wel degelijk gebeurt door het U2-management en de Belgische organisator, in casu collega Herman Schueremans (Clear Channel) hier niets mee te maken heeft.

Zaterdag laatstleden verslikte ik me ook al bij het lezen van het artikel over het geschatte vermogen van (sommige van) onze Vlaamse artiesten. Euromiljonairs geworden zonder aan het gelijknamige spelprogramma of kansspel te moeten deelnemen? Nee nee, zomaar rijk geworden met datgene waar zij zich dagelijks mee bezighouden, volgens sommigen van hen zelfs hun hobby. Op kop zien we Piet Roelen, de manager van de Lotti-fabriek met een vermogen: 18.559.471 euro. Verder ook illustere helden als Studio 100 (Samson, Plopsaland, K3, Spring), Woestijnvis, Helmut Lotti zelf, Walter Grootaers, Urbanus, Axelle Red en zelfs Geert Hoste. Deze cijfers worden door de betrokkenen echter ontkend en worden afgedaan als sensatiezucht van de kranten. Geen probleem trouwens dat ze goed hun brood verdienen.

Maar de al of niet terechte cijfers steken echter schril af tegen de roep van sommigen onder hen tot brandmerken van de kleine man als crimineel, als hij of zij voor thuisgebruik een kopie van hun werk op een pc of mp3 durft te plaatsen. Hoe durft de 'werkman' het aan om hun loonzakje niet verder te spijzen door het niet aanschaffen van meerdere geluidsdragers? Het is overigens meestal reeds een aardig gevuld loonzakje, volgens de kranten althans. Of wanneer je 'MTV Cribs' bekijkt waar er protserig gepronkt wordt met de zoveelste luxeauto of de derde luxebadkamer met gouden douchekoppen in hun 3000 m2 grote eigendom. Of is dat alleen voor R&B-ers?

Het illegaal downloaden blijft nog altijd strafbaar. Laat dit duidelijk zijn. En nogmaals, artiesten mogen goed hun brood verdienen. Maar enige realiteitszin bij de prijszetting van concerten en geluidsdragers is niet te veel gevraagd, me dunkt. Wanneer zullen vedetten, managers en majors beseffen dat ze door hebzucht en door een ongeoorloofde prijzenslag net de door hen aangeklaagde normvervaging in de hand werken? Wat moeten de 'gewone' mensen, met een loonzakje van een schamele 1100 euro doen? Mag hij zich beginnen afvragen hoelang hij het nog kan volhouden zijn principes trouw te blijven.

De dag dat veel rechtgeaarde medemensen de stap zullen zetten en hun principes even een kwartier aan de kant zullen schuiven om een illegaal downloadje te maken komt steeds dichterbij.

En dan hebben we het nog niet gehad over het echte crimineel gedrag van diegenen die U2 tickets op de zwarte markt met vele honderden procenten winst doorverkopen aan echte liefhebbers?



met dank aan mijn medewerker Dominique Lietaer, die er niet om maalt als ik zijn schrijfsels illegaal kopieer (grapje)

---

Schild en vriend, of geen sociale woning

Het politieke bedrijf is dezer dagen getekend door negativiteit, nijd en onverdraagzaamheid. Bij momenten vraag je je af of het nog over 'iets' gaat. Of het niet over schade aan 'de andere' gaat, over het culpabiliseren van andere mensen? Soms is het haast niet meer uit te leggen, denk aan de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde, of aan discussie over de gesloten (jeugd)instelling in Everberg. Kan iedereen volgen? Dat lijkt op politique politicienne, politiek over de politiek zelf? Willen sommigen een scherm optrekken om bepaalde problemen te verdoezelen? Of ontbreekt de moed om te zeggen waar het echt om gaat?

Ik kan me echt niet van de indruk ontdoen dat de politiek steeds meer naar rechts schuift. Neem bijvoorbeeld de discussie die de voorbij dagen woedde over de sociale huisvesting. Een aantal lokale sociale huisvestingsmaatschappijen willen de voorwaarde inschrijven dat de huurders Nederlands kennen. En verschillende politieke partijen willen dat zelfs voor heel Vlaanderen verplichten.

Normaal? Rationeel lijkt dat oké. Je moet de taal kennen om met elkaar te kunnen communiceren. In Vlaanderen is dat het Nederlands. Daarom dat we het allemaal belangrijk vinden dat allochtone medeburgers een inburgeringstraject volgen, waarin kennis van het Nederlands erg belangrijk is. Dat we iedereen die kans willen bieden, er zelfs toe willen verplichten.



Ali Salmi, spirit-gemeenteraadslid in Mechelen zet zich hier fors tegen af. En hij staat hier niet alleen in. We mogen het recht op wonen niet afhankelijk maken van de taalkennis. Geen voorkeursbehandeling, maar ook geen extra voorwaarden.

Er is iets grondig fout aan het gaan: de integratie van allochtonen wordt dezer dagen haast verengd tot de kennis van het Nederlands. Sommige politici zijn sterk in simplistische en populistische uitspraken zoals "allochtonen kennen geen Nederlands én hebben niet de wil om Nederlands te leren". Mensen van allochtone origine met een meer dan redelijke kennis van het Nederlands worden gediscrimineerd en dus kansen ontnomen. Dat gebeurt in het onderwijs, op de arbeidsmarkt en in de huisvestingssector. Er is heel wat racisme op de privé-huurmarkt. Zelfs met een grondige kennis van het Nederlands geraken allochtonen moeilijk aan een privé-huurwoning. De sociale huisvesting was dan ook tot op heden een soort vangnet voor deze mensen. Als ze nu ook daar niet meer terecht kunnen dan doen we dikke cadeaus aan huisjesmelkers. In sommige buurten en wijken is dat dé praktijk. De betrokken mensen kunnen dan niet anders dan daar gaan wonen. En het gaat over kleine, armtierige en huisjes, die niet of slecht worden onderhouden. Helaas zijn er ook al allochtone huisjesmelkers die profiteren van voormalige lotgenoten...



De koppeling met het kennen van Nederlands is een brug te ver. Moeten deze mensen dan ook bewijzen dat ze Nederlands kennen als ze op de bus stappen of in de winkel komen? Wonen is een basisrecht, zo staat het in onze grondwet. En daar wordt geen taalvoorwaarde aan verbonden. Het is ook discriminerend. Allochtonen betalen ook belastingen en dragen dus bij tot de collectieve voorzieningen, zoals sociale huisvesting of onderwijs...



Natuurlijk moeten we ook op de nagel van de taal blijven kloppen. Je moet deze mensen wel sterk stimuleren om de taal te leren, laagdrempelig, liefst met positieve maatregelen. Maar voor oudkomers die hier al lang zijn en in een gesloten milieu leefden, is dat haast niet meer mogelijk. Maar durft iemand zeggen dat er nog veel jonge allochtone medemensen het Nederlands niet kennen? Die zijn zeer uitzonderlijk.

Laat ons de oorzaken van problemen in bepaalde woonblokken of wijken niet verengen tot de taal. Er spelen veel meer factoren dan enkel de taal.

Laat ons dus niet veralgemenen en dergelijk onsympathieke beslissing nemen.

Ben je het met mij eens? Of ben je het met mij oneens? Reageer aub. Volgende week komt er een motie ter stemming in het parlement, en, in eer en geweten, ik denk dat ik daar niet voor kan stemmen.



PS: Eergisteren vergaderd in Sindibad, Marokkaans theehuis/cybercafé/vormingshuis/enz. aan de Spoorweglaan in Kortrijk. Toffe plek, aangename mensen. Zij hebben op zondag 6 februari van 11 tot 22 uur de hele dag allerlei activiteiten voor de Tsunami-slachtoffers. Ga je ook?

---

Over (het) stilleven

Vorige vrijdag was er in Transfo (Zwevegem) een grote happening voor de slachtoffers van de Tsunami. Er was ook een veiling van kunstwerken, die door de beeldende kunstenaars gratis (!) waren geschonken. De voormalige elektriciteitscentrale, een beschermd monument, is een pracht van een gebouwencomplex. De grote hall van centrale, waar stroom werd gemaakt met steenkool, is een fantastische ruimte. Indrukwekkend groot en een prachtig restant van het industrieel verleden. In de hal staan de stoomketels en turbines nog zoals ze origineel waren opgesteld. Daarnaast staat een toren van vijf verdiepingen met op vier en vijf prachtige open ruimtes die we zelden tegenkomen. Voor deze site die gekocht is door de gemeente Zwevegem, wordt her en der én ijverig nagedacht over een nieuwe bestemming. Als Zuid-West-Vlaanderen dan de streek is van ijver en commerce, laat ons dan maar goed zorgen voor de waardevolle gebouwen die het resultaat zijn van die noeste arbeid. We kunnen dat het beste door ze een nieuwe bestemming te geven, die maatschappelijk zinvol is.

Terug naar de Tsunami-veiling en dito fuif. De veiling vond plaats op die vijfde verdieping. In sympathieke, weliswaar geïmproviseerde omstandigheden - bij 3 graden celsius - en voor veel belangstellend publiek.Ze bracht 65.000 euro op, een mooi bedrag dus. En natuurlijk heb ik me laten gaan. Uiteraard wil ik graag mijn bijdrage leveren aan deze actie, maar de litho van Roger Raveel die er geveild werd, kon ik niet laten passeren. 'Kom in het bos wonen' is de titel ervan. Het is een typisch werk van Raveel, in zijn herkenbare kleuren, met het kenmerkende wit vierkant... Het is een vlammende aanklacht tegen de in beslagname van de natuur door de menselijke bebouwing. Ik ben fier dat ik het gekocht heb. Naar verluidt wel wat boven de marktwaarde, maar als dat voor de goede zaak is, mag dat geen punt zijn.



Locusloppem

Zaterdag opende in Loppem deze belangrijke en buitengewoon interessante tentoonstelling en concertreeks. Het is georganiseerd door de Kunsthalle Lophem vzw en wil gedurende de eerste helft van 2005 beeldende kunst een nieuwe 'plaats' geven binnen de gemeenschap als 'locatie'. Met als ondertitel "Hoe wonderbaarlijk is het wonderbaarlijke vandaag nog?" toont de Kunsthalle eigentijdse kunst op historische locaties en in de openbare ruimte. Ik pleegde er een speech over 'Kunst en politiek'. Omdat het vandaag niet anders meer kan. Omdat we steeds verder afglijden naar minder verdraagzaamheid, naar beknotting van creativiteit en minder solidariteit. Kunstenaars en 'organisaties moeten dan wel niet expliciet politiek geëngageerd zijn, maar ze mogen zich niet afzijdig houden. Ik kom daar later nog wel eens op terug. De tentoonstelling is een absolute aanrader. Als je gaat, best tussen klaren en donker, in het licht voor de werken in open lucht en later voor de videoprojectie in de openbare ruimte. Het grootste stilleven van de wereld - een indrukwekkende installatie van Koen Theys - is te zien in het Kasteel van Loppem. Je vindt alle informatie op http://www.locusloppem.be



De beleidsnota Cultuur van Bert Anciaux

Het is een krachttoer, de wijze waarop Bert zijn beleidsnota gisteren in het Kaaitheater toelichtte: rust, zelfverzekerd, helder, visionair, ook voortbouwend op het werk van de voorbije vijf jaar, geïnspireerd, ambitieus, evenwichtig... Je moet het maar doen (durven), voor een publiek van pakweg 300 toonaangevende culturo's van Vlaanderen, die per definitie kritisch en mondig zijn.

---

Eén en vele

Dat 2005 het jaar van kunst en cultuur wordt op de VRT, dixit Tony Mary, is een heel mooie zaak. Als de cultuurzender die de VRT aankondigt, er effectief komt, is dat een verrijking van het TV-palet. Het wordt een digitaal kanaal - deze nieuwe technologie laat veel meer zenders toe op de kabel - die een geïnteresseerd cultuurpubliek kan bereiken. Zeg maar de Klara van de TV. Dat is zeer goed, maar het mag geen alibi zijn om op andere zenders alle cultuur te bannen! Cultuur moet op elke zender, aangepast aan het profiel en het doelpubliek. Niet belerend, maar in een eigen stijl. Van populaire cultuur tot hoge kunst! Ik ga ervan uit dat ik ons huis van vertrouwen mag vertrouwen. En dat het dus zal gebeuren.

Ik ben echt wel blij dat de VRT kunst en cultuur echt ter harte wil nemen. Eigenlijk vind ik het normaal, want het is een typische opdracht van een 'openbare' omroep, betaald met ons belastingsgeld. Ook de aandacht die het huis wil schenken aan de culturele diversiteit in Vlaanderen kan alleen toegejuicht worden!

De move om de naam van TV1 te veranderen in één is eigenlijk vooral een public-relations actie. Nieuwe mesjes snijden goed. Zo'n operatie trekt de aandacht op de VRT en dat komt goed uit in de strijd met de commerciële zenders. Het lanceren van een nieuwe naam en van een rits nieuwe programma's gebeurt in ieder geval op en top professioneel. Je kan niet zeggen dat deze publieke instelling oubollig handelt. De dynamiek en de slagkracht van het management is groot. Als er opmerkingen komen daarentegen, reageert de top hypergevoelig, zelfs bij de minste kritische bedenking, ook al is ze opbouwend bedoeld. Ik hoop vooral dat de programmamakers hun creatief talent verder kunnen ontplooien, uiteraard in functie van een hoge kwalitatief televisie- en radioaanbod. Want cultuur en goede TV is een siamese tweeling.



Geen BTW-heffing op "Geef een teken"

Nu vrijdag komt de benefietsingle "Geef een teken" ten voordele van de actie "Tsunami 1212" op de markt. Naar analogie met mijn vraag van november vorig jaar, om de geïnde BTW op de dvd-box van Live- Aid, volledig ten goede te laten komen aan de actie doe ik nu, samen met Inga verhaert, federaal kamerlid voor de SP.a, een gelijkaardige oproep voor de single "Geef een teken".

Samen met de collega's van de commissie Cultuur en de commissie Internationale Samenwerking, van het Vlaamse Parlement, heb ik een brief gestuurd aan minister Reynders met de vraag om de BTW-inkomsten van de verkoop van de benefietsingle aan het Belgisch Consortium voor Noodhulp over te maken.



Lijst ondertekenaars van de oproep:

Bart Caron

Steven Vanackere

Johan Verstreken

Gracienne Van Nieuwenborgh

Jan Roegiers

Carl Decaluwe

Marnic De Meulemeester

Anne Marie Hoebeke

Dany Vandenbossche

Jan Loones

Jef Tavernier

Sabine Poleyn

Stefaan De Clerck



Wachtlijsten in de jeugdzorg?

Iets heel anders dan: de problemen in de bijzondere jeugdzorg. Ik ben lid van de commissie Welzijn, Volksgezondheid en Gezin van het Vlaams parlement - soms wel eens smalend de commissie Wachtlijsten genoemd omdat er in zovele sectoren inderdaad wachtlijsten zijn - en steeds meer begin ik te beseffen dat we in veel sectoren niet alleen achterstand moeten inhalen, maar vooral snel een aantal nieuwe ontwikkelingen moeten doorvoeren. Ik ga, als er een rustige dag is, nu en dan op bezoek bij een aantal welzijnsinstellingen en voorzieningen te velde. Aan de contacten op het veld heb ik veel, of liever leer ik veel bij. En op hoe meer plaatsen ik kom en hoe meer ik lees, ondervind ik dat veel problemen in welzijnsland te maken hebben met een soms sterk verouderde aanpak van de problemen, met vaak onefficiënte en voorbijgestreefde methoden. Dat is bijvoorbeeld zo in de jeugdzorg. Voor wie hier niet mee vertrouwd is: het gaat vooral over problematische jongeren die zich in een POS (een problematische opvoedingssituatie) bevinden of een MOF (een als misdrijf omschreven feit) hebben gepleegd. In het laatste geval legt de jeugdrechter maatregelen op. Traditioneel worden vele jongeren opgenomen in tehuizen, meestal in open instellingen maar de moeilijkste jongeren in gesloten instellingen. Een aantal komen ook terecht in pleeggezinnen, maar daar heb ik het hier niet over. Steeds duidelijker blijkt nu dat de opvang in instellingen/internaten niet de beste methode is. Verre van zelfs. Als jongeren gedurende een relatief korte periode maar intens begeleid worden in hun directe omgeving, en ook de ouders, familieleden, vrienden, de school enz. worden betrokken, dan zijn de resultaten veel beter. Je moet de problemen aanpakken waar ze ontstaan, en ze niet isoleren. Waarop wachten we (de overheid) om dit door te duwen? En dus minder geld in residentiële hulp te pompen, en meer in 'contextuele begeleiding' zoals dat heet? Zeker als we weten dat je met hetzelfde budget veel meer jongeren kan helpen?

Waarop wachten? Of liever waartegen vechten? Tegen een conservatieve wereld van instellingen die zich, zoals alle organisaties, verzetten tegen veranderingen? En spelen hier niet heel sterk de belangen van een grote zuil? De vrees invloed te verliezen bij de noodzakelijke veranderingsprocessen?

Ik ben ervan overtuigd dat we met dezelfde financiële middelen veel meer en veel betere resultaten kunnen halen. Waarop moeten we wachten?

---

Verrechtsing en afwijzing

Wordt 2005 een jaar met een stevige verschuiving naar rechts? Of wordt het een mild jaar, een jaar waarin sociale en immateriële waarden weer aan belang winnen?

We stellen vast dat mensen ongerust zijn over hun toekomst, dat ze bang zijn voor het vreemde en het andere, dat ze zelfs kwaad zijn op het (politieke) establishment, dat ze jaloers zijn op al wie het een beetje beter heeft dan zijzelf, dat ze helaas (soms) ook onverdraagzaam zijn. Dat ze bang en ongerust zijn, is begrijpelijk in onze hoogtechnologische en snelle samenleving. Dat ze onverdraagzaam en jaloers zijn, dat is grondig fout. Ze hebben helaas geen gelijk. Mensen moeten hun verantwoordelijkheid opnemen, op de eerste plaats voor henzelf, en dan ook voor hun dichte en verre omgeving. Het 'refus' dat we vaak horen is niet goed te praten.

Natuurlijk zijn er nog een aantal onrechtvaardigheden in ons staatsbestel ingebakken. Je hoort ze tijdens de familiegesprekken van de voorbije feestdagen. De invaliditeitsuitkeringen zijn te laag. Er zijn terecht klachten over de lage pensioentjes van werkende mensen en van kleine zelfstandigen - al hebben sommigen tijdens hun actieve periode te weinig sociale bijdragen betaald. Er zijn klachten over de onrechtvaardige toekenning van studiebeurzen, een stelsel dat alleen gebaseerd is op arbeidsinkomen. En ja, er zijn (zeldzame) profiteurs die erin slagen levenslang beroep te doen op een uitkering van den dop of het leefloon van het OCMW. Profitariaat moet er uit, zonder discussie. Maar of er meer solidariteit zal groeien, is zeer de vraag.



En de culturele sector? Mag die aan de kant blijven? Bart Canfyn, Brugse Antwerpenaar die zich bezig houdt met wereldculturen, maakt zich ernstige zorgen. Hoeveel culturele organisaties durven nadenken / programmeren / organiseren / reageren / stelling nemen / acties ondernemen / mobiliseren... Hoeveel kunstenaars durven stelling in te nemen? Of gaan we er ons bij neerleggen? Gewoon met deze mogelijkheid rekening houden?

Laat ons paard en kar noemen, schrijft Bart Canfyn, zonder te hard of te moedeloos te worden, te cynisch, of te naïef en hoopvol : ja, er is een serieuze kans dat het VB binnen twee jaar deel uitmaakt van ( meerdere ) coalities in Vlaanderen, en ik ken geen verstandige mensen die dit met feiten kunnen weerleggen. We kunnen momenteel enkel hopen dat het ( haast ) niet zal gebeuren. En er alles voor doen opdat het nooit zover zou komen, elk vanuit zijn verantwoordelijkheid.

Vandaar poneert hij zijn stelling : het moet de topprioriteit ( en plicht ) zijn van de culturele en kunstwereld in Vlaanderen om deze realiteit te onderkennen, niet te ontkennen, en op zijn minst hierover prioritair na te denken en open te discussiëren.

We moeten serieus onderzoeken - met facts en figures - hoe Vlaanderen er kan uitzien op alle niveaus ( gemeentelijk, administratief, demografisch, economisch, cultureel, financieel ... ) als het VB hier een aantal jaren zou deel uitmaken van diverse coalities. Deze oefening is zo noodzakelijk, want mensen kunnen zich zo weinig voorstellen waarvoor het VB staat en niet staat, wat ze willen realiseren en afbouwen, hoe onze steden en gemeenschappen er zullen uitzien...



De digitale televisie

Nog een beetje lectuur? Ik schreef naar aanleiding van de studiedag die Spirit over dit thema organiseerde een artikel. Je kan het lezen op deze website, bij Bart [schrijft...], onder de titel 'De televisie naar de schroothoop'.



De Kortrijkse binnenstad

Ik heb nog eens een stuk geschreven over de Kortrijkse binnenstad. De aanleiding is een blijvende polemiek over de echte of vermeende achteruitgang van mijn stad. Waar is de tijd dat mensen van heinde en ver kwamen om te winkelen in onze buitengewone winkelstraten, om er te komen werken of te kuieren? Er is de voorbije 15 jaar een systematische achteruitgang: leegstand, dalend bevolkingscijfer, toenemende onveiligheid. Sommigen versmallen dat probleem tot de resultante van een niet-beslechte strijd tussen dat grote handelszaken (Cora, Decathlon ...) versus kleine middenstand, andere wijten het aan de toename van baanwinkels en specifiek voor Kortrijk is er de ontwikkeling op Hoog Kortrijk. Het stuk kan je ook lezen bij Bart [schrijft...], onder de titel 'Kortrijk, bipolaire stad'.

---

VB - mooie woorden - schoolstrijd - psychiatrische dagcentra

2,5 miljoen euro van het sociaal-cultureel volwassenenwerk naar de Opera?

Je houdt het niet voor mogelijk wat het Vlaams Behang allemaal uitspookt. Eén illustratie uit de begrotingsbesprekingen in het Vlaams parlement, vorige week. De VB-fractie doet een voorstel waarbij het de problemen van de Vlaamse Opera koppelt aan het sociaal-cultureel volwassenenwerk. VB stelt voor om 2,5 miljoen euro extra te pompen in de Opera, en dat weg te halen bij het sociaal-cultureel werk. Als tegenprestatie kan de Opera 'bijkomende muzikale en kunsthistorische vorming aanbieden aan sociaal-cultureel achtergestelde volwassenen'. Dat de Opera telkens opnieuw tekorten opbouwt, is een feit. Dat komt enerzijds door de stad Gent die haar verplichtingen niet nakomt, en anderzijds door de wijze waarop Vlaamse Opera functioneert. De audit begin 2004 toonde aan dat het zakelijk beheer een stuk efficiënter kon gebeuren. Ondertussen heeft de minister een veranderingsmanager aangesteld.
Maar wat het VB voorstelt tart toch alle verbeelding?
Wat bedoelt het VB echt?
Primo: het sociaal-cultureel volwassenenwerk krijgt teveel subsidie.
Secundo: het sociaal-cultureel volwassenenwerk doet weinig zinvol en weinig belangrijk werk.
Tertio: Opera is belangrijk dan sociaal-cultureel volwassenenwerk.
Quarto: Opera kan mits goede subsidiëring zelmfbedruipend zijn. Daarmee bewijst het VB dat het niks kent van Opera; ze schrijven dat de Opera een herstelplan opstelde dat op korte termijn kan leiden tot een hoge graad van zelfbedruipendheid. Dat is totaal onmogelijk.
Quinto: de uitspraak 'vorming bieden aan achtergestelde volwassenen' is denigrerend voor een belangrijk groep mensen.
Dat het VB geen volkspartij, wordt nog maar eens bewezen.
Ik denk dat alle leden, alle vrijwilligers en alle beroepskrachten in het sociaal-cultureel volwassenenwerk dit voorstel van het VB moeten kennen. De sector werkt aan emancipatie, empowerment van elke Vlaming, aan gemeenschapsvorming, culturele vorming enz. Terwijl iedereen de mond vol heeft van het belang van ons verenigingsleven - tot de sector horen ook de Volkshogescholen en de Bewegingen - in een wereld waar sociale verbanden verschralen en individualisme oprukt, stelt deze partij zonder enige schroom een dergelijke maatregel voor. Ik wil even zwartgallig worden: ik heb meer dan de indruk dat het VB voordeel heeft bij een hyperindividualistische en problematische samenleving, waarin mensen onder druk en dreiging staan. Dat levert hen stemmen op - waarom zouden ze er dan ook iets doen? Dat zou hen stemmen kosten?
In het gewoel zou ik het vergeten: dit is geen uitspraak over de producties van de Vlaamse Opera.
Het voorstel werd weggestemd.

De mooiste woorden
3.000 luisteraars van Radio 1 hebben de mooiste woorden van de Nederlandse taal gekozen. De luisteraars kwamen op de proppen met 1500 mooie woorden. Dichter Luuk Gruwez, taaldeskundige Ludo Permentier en Radio 1-nethoofd Jan Hautekiet kozen er tien. "Goesting" haalde het. Het is eigenlijk geen standaardnederlands. Volgens Van Dale is het Belgisch-Nederlandse spreektaal. Goesting is een prachtige keuze.
De tien mooiste woorden, waarin de oe-klank opvallend veel voorkomt, zijn geroezemoes, goesting, kittelorig ("iets wat de oren kietelt"), klootjesdrogerij (synoniem voor seminarie), ledikant (komt van "lit de camps") lichtekooi, oelewapper, poelepetaat (synoniem voor parelhoen; "dit woord illustreert de belachelijkheid van dat dier), reutemeteut, verdonkeremanen. Een mooie selectie.
Ook onze noorderburen kozen het mooiste woord. Ze kozen oh zo origineel voor het woord "liefde".
Blijkbaar hebben veel mensen goesting in taalspelletjes. De Morgen zocht twee weken achtereen naar de lelijkste uitdrukkingen en woorden. De toptien van de uitdrukkingen wordt aangevoerd door 'ik heb zoiets van:', 'naar de [toekomst] toe' en 'we gaan ervoor'. Bah. Luuk Gruwez heeft gelijk als hij meent dat een woord sensueel moet zijn.
En het Vlaams Centrum voor Volkscultuur (VCV) organiseerde een hebbedingwedstrijd. Het bestaat al veel langer, maar sinds vorige zomer is het een algemeen gebruiksvoorwerp geworden. Ze bedoelen het omhanglint waarmee je een sleutelbos, gsm, portemonnee, badge of andere spullen om de hals hangt. Het is bijv. erg populair op festivals. Niemand scheen er een naam voor te hebben, tenzij de Engelse naam lanyard.
Meer dan 600 deelnemers stuurden woordvoorstel(len) op. De jury, voorgezeten door Paul Van Grembergen en geassisteerd door specialisten koos in de eerste ronde voor zes woorden: houwtouw - bengellint - hebbehanger - verlies-me-nietje - kliklint - koesterkoord. De voorkeur van de jury bleek uiteindelijk uit te gaan naar het woord houwtouw. Hebbehanger vond ik zelf mooier. Maar dat doet er niet toe, het is een mooi initiatief dat navolging verdient. Klik voor meer info Vlaams Centrum voor Volkscultuur

Schoolstrijd in Deerlijk
Een opmerkelijk bericht op Radio2, afkomstig uit een buurgemeente. In Deerlijk hebben de kinderen, de ouders en de leerkrachten van de vrije en de gemeentelijke scholen zopas een optocht gehouden. De actievoerders protesteren omdat er geen scholengemeenschap komt. Ruim een maand geleden was er in de gemeente eensgezindheid over een scholengemeenschap. De vrije- én de gemeentelijke scholen - die al jaren samen werken - zouden vanaf volgend schooljaar één scholengemeenschap vormen. De eerste in de provincie. Meteen kwam er kritiek van de Guimardstraat, de koepel van het katholieke onderwijs. Een paar weken later zou ook het bisdom zich bij dat protest aansluiten. Begin deze maand dan liet het schoolbestuur van de vrije school weten dat er geen sprake kan zijn van één scholengemeenschap. En dat leidde tot boze reacties van de directies en de leerkrachten van de twee netten én van de ouders. Dat ongenoegen is nu, net voor de start van de kerstvakantie, nog es geuit.
Hebben de ouders, hun kinderen en de leekrachten gelijk? Of de Guimardstraat? Beste Mieke Van Hecke, cheffin van de Guimardstraat, hier had je geschiedenis kunnen schrijven, maar helaas - machtsstreven haalt het van gezond verstand. Jammer, jammer.

Psychiatrische dagcentra
Federaal minister Rudy Demotte heeft beslist de subsidies aan deze centra (zie mijn weblog van 11-12-2004) niet af te schaffen, maar in 2005 voort te zetten, zij slechts met de helft van het bedrag. Ik had Vlaams welzijnsminister Inge Vervotte over deze zaak ondervraagd, en haar voorgesteld dat de Vlaamse gemeenschap deze verantwoordelijkheid over zou nemen van de federale overheid. Door de verlening krijgen de beide excellenties nu de tijd om hierover een oplossing te zoeken.
Een goede zaak voor de 1600 betrokken personen, voorlopig toch.

---

Suskewiet en de digitale tv

Het lijkt een fait divers, maar het is niet. Op woensdag 15 december jl. hebben 5 collega's in het Vlaams Parlement een voorstel van decreet ingediend om het vangen van Vinken in de natuur opnieuw wettelijk mogelijk te maken tot zeker 2012. Daar zijn 3 West-Vlamingen bij, nl. Carl Decaluwé, Karlos Callens en Luc Martens, uit CD&V en VLD. Ze doen daarmee wat de vinkenierbonden zo graag willen.
Al in 1972 werd de vogelvangst verboden, maar tijdelijk mochten nog vinken worden gevangen. Tot 2002 duurde dat gedoogbeleid nog. Toen was het gedaan. Voor eventjes?
Let wel, ik heb niets tegen de vinkensport. Het is een echte volkssport die populair is in West- en Oost-Vlaanderen. Zeer goed, ook mijn broer Geert is een tijdje vinkenier geweest. Om die sport te bedrijven hoef je geen vinken te vangen, zonder bevoorrading uit de natuur. Daarom ondersteunt de Vlaamse Gemeenschap programma's voor kweek in gevangenschap.
Ik ben tegen het opnieuw toelaten van de vogelvangst omdat daardoor een opnieuw een soort permissiviteit ontstaat. Als het mag voor de vink, waarom zou het dan ook niet mogen voor (nog veel) zeldzamere soorten? Zo wordt er een beeld gecreëerd dat het vangen van vogels veralgemeend zou mogen. Dat is pas gevaarlijk voor ons vogelbestand, waarvan tal van soorten effectief bedreigd zijn.
Ik sta daar trouwens niet alleen in. Uit de Knack-poll blijkt dat 84% van de Vlamingen gekant is tegen het terug toelaten van de vinkenvangst! En het mag niet van Europa, het is een inbreuk op de Richtlijn inzake het behoud van de vogelstand (uit 1979).
Leve de vinkensport, maar weg met de vinkenvangst.

De digitale tv
Gisteren organiseerde spirit een studiedag over dit thema. Een fascinerend onderwerp. De mogelijkheden van dat kijkkastje groeien steeds verder. Bijvoorbeeld: sms verzenden of e-mailen via je tv, via keuzeschermen uit een lange lijst een film opvragen en bekijken wanneer jij dat wil (tv on demand), heruitzendingen opvragen van Flikken of Idool, het laatste journaal herbekijken, allemaal wanneer je dat zelf wil. Inzoomen, terugspoelen, pauzeren... Je kan met de interactieve tv ook vereenvoudigde internetsites bekijken, bijv. van De Lijn, of de wiscomputer van de VDAB. Je krijgt de programmagids op je scherm, met achtergrondinfo. En vooral, je mag op alles reageren - interactiviteit heet dat - met de afstandsbediening en/of met een draadloos klavier. Je kan stemmen op je favoriete idool, of - Jesus, niet dat - voor de mooiste, de slimste of de beste politicus. Je kan allerlei zaken opvragen zoals de treingids, huizen te koop of info over je gemeente. En je mag er allerlei spullen kopen, want in de settopbox steekt ook een gleuf voor je elektronische identiteitskaart en je bankkaart. Dat is aantrekkelijk, maar niet zonder gevaar. Dreigen niet veel mensen zich zo nog dieper in de schulden te werken?
De digitalisering laat ook toe nog veel meer zenders op de kabel te krijgen. Er kunnen 8 digitale zenders op de plaats van 1 analoge zender. Straks kan de kabel 250 zenders aan. Het plezier kan niet op. Binnenkort, zelfs al in 2005, komen er ook televisiebeelden via de telefoonkabel binnen. Ook die zullen digitaal zijn. Keuze ten over. Maar zullen we daar ook echt naar kijken? Hoe meer zenders er komen, hoe relatiever één programma of zender wordt, hoe minder invloed op de meningsvorming van mensen - en hoe minder we misschien zullen kijken. Je kent de uitspraak wel: 'er is vanavond weer niks op tv', terwijl we langs 30 zenders zappen. Maar het is ook bedreigend voor de bestaande zenders.
Helaas, al dat nieuw gerief op de buis krijgen we niet gratis. We zullen een settopbox van zowat 250 euro moeten kopen, dat is een toestel dat we aan de stapel elektronica mogen toevoegen, plus een abonnement betalen. We zullen voor speciale diensten, bijvoorbeeld het opvragen van een film, uiteraard nog bijbetalen. We mogen ons ook verwachten aan een verschillend aanbod bij Telenet en bij Belgacom zodat je, als je je geliefkoosde zenders niet zal willen missen, misschien wel twee settopboxen en -abonnementen zal moet nemen.
Enkele weken raakte bekend dat de VRT en Belgacom gesprekken voeren om samen een gooi te doen naar het nieuwe contract voor de televisierechten van de Belgische voetbalcompetitie. De VRT kan in dat geval de samenvattingen tonen, terwijl de rechtstreekse wedstrijden worden uitgezonden op een VRT-betaalkanaal. Sporza betalend? Dan gaat Canal +, nu nog eigendom van Telenet, op hetzelfde moment Barcelona-Madrid tegenover zetten. Ik weet waar ik naar zou kijken - mocht ik betaaltelevisie hebben.
De middag werd afgerond met een sprankelend debat tussen de ceo's van de VRT en de VTM (VMMa). Het water is diep, en de pax media verder af dan ooit. Het is en blijft een bikkelharde strijd om de gunst van de kijker en de luisteraar. Maar, komt de echte bedreiging niet eerder van de (ontwikkeling) van de tv zelf? Zullen we er nog op dezelfde wijze mee omgaan? En wie wint of verlies marktaandeel?

---

Twee werelden

De wraak van de Kladaradatsch
Het zou de titel van een strip van Suske en Wiske kunnen zijn. Onder die titel zouden de Franstalige kranten de operatie kunnen omschrijven die een zichtbaar gelukkige Bert Anciaux uitvoerde toen hij aankondigde dat de Vlaamse gemeenschap de concertinfrastructuur van het Flageygebouw zou redden. Weet u nog, Bert wou enkele jaren geleden de Path' Palace (ook de Kladaradatsch genoemd) kopen, het filmzalencomplex in hartje Brussel. Dat mislukte door een manoever van de Franse gemeenschap die het kocht en er tijdelijk het Théâtre National in onderbracht. Nu staat het weer leeg.
Het Flageygebouw, het voormalige omroepgebouw van BRT en RTB, werd met privékapitaal gerenoveerd. Naast kantoren en appartementen werden de voormalige studio's, waarvan de grootste een akoestisch wonderlijke concertzaal is, in eer en glorie hersteld. De vzw, die hoopte op een injectie van zowat een half miljoen euro van de Vlaamse en de Franse gemeenschap, naast het Brusselse gewest, kon niet meer verder omdat alleen Vlaanderen die verantwoordelijkheid opnam. Dat is natuurlijk vragen om een 'overname' door die gemeenschap die reële culturele ambities in haar vaandel voert. Er blijft een grote openheid naar de andere gemeenschappen (Franse en andere), maar de reactie uit Wallonië bleef niet. We groeien steeds verder uit elkaar, het lijken wel twee verschillende werelden.
Het doet me ook nadenken over de concertvoorzieningen in Vlaanderen: een Brugse Concertgebouw, deSingel en de Elisabethzaal in Antwerpen, een Muziekforum in Gent, Flagey en Bozar in Brussel.... Prima, voor mij niet gelaten, als we een cultureel Vlaanderen willen zijn, moeten we er ook in investeren.

Van Jackson Browne tot de familie Bach
Twee keer heb ik deze week een prachtig concert meegemaakt. Twee keer muziek van geniale en bijzonder talentrijke mensen. Uit twee totaal verschillende werelden. Vorige zondag Jackson Browne in de Elisabethzaal in Antwerpen en gisteren Bach en zonen in Roeselare. Jackson Browne is een songsmid, die een rits CD's heeft gemaakt met eigen songs, geworteld in de Amerikaanse grond, met sterke folk- en bluesinvloeden. Jackson Browne heeft ondertussen een uitgebreid repertoire bijeen geschreven - ik koop telkens zijn CD's, een achttal denk ik in de loop van dertig jaar. In Antwerpen speelde hij solo, met een piano en 14 gitaren. Een prachtige collectie instrumenten, in verschillende tunings, geheel akoestisch. Het werd een ontspannen en sfeervol concert, bij wijlen intimistisch, soms uitbundig. Het publiek kreeg inspraak bij de songkeuze, Rosie, The Load Out, Stay, These Days enz. en dankte de zanger met een staande ovatie, die na twee bissen telkens werd herhaald. De kritische opmerkingen aan de Amerikaanse politiek waren niet van de lucht. Ik hoor het zo vaak van Amerikanen in Europa: waarom stemt de meerderheid van de Amerikanen dan op Bush?
Bach had vele kinderen, zo'n 20-tal denk ik. Deze overigens zeer christelijke mens, die zijn boterham verdiende als schrijver van ontelbare kerkelijke gezangen en voor de eredienst bedoeld orgelspel, schreef nog veel meer CD's bij elkaar, als die toen al zouden hebben bestaan. Het Collegium Instrumentale Brugense is momenteel op toer met een programma dat Bach en Zonen heet. Ik heb van de familie ook al een pak platen in mijn collectie, maar het was uitzonderlijk ze eens samen in een concertprogramma te beleven. Vader Johan Sebastian Bach en de zonen Carl Philipp Emanuel en Johan Christian - ik zou wel eens willen weten waarom de jongens zoveel voornamen hadden - verschillen maar één generatie en toch is hun muziek al zeer verschillend. De vader bekoort mij nog altijd het meeste, veruit zelfs; en dat was bij het orkest ook zo. De orkestsuites nr. 1 en nr. 2 werden briljant en transparant gespeeld. De muziek van de zonen, bijna tijdgenoten van Mozart, kondigt de echte klassieke periode aan. Al hebben ze veel talent, ze kunnen hun vader toch niet evenaren. En het cultuurcentrum de Spil kan bij verre na niet de akoestiek van Flagey benaderen.

Dagcentra voor personen met een psychische aandoening
En denk nu maar niet dat ik deze week niet veel heb uitgespookt. De rest van de tijd was het werken geblazen. Waar we het allemaal over hadden, zal ik je besparen. Eén zaak wil ik even meegeven, namelijk de discussie over het lot van de dagactiviteitencentra voor personen met een pyschische aandoening. Het is een illustratie van het tweesporenland waarin we leven. Ik vroeg in de plenaire zitting van het Vlaams parlement aan Vlaams minister Inge Vervotte of ze bereid was om deze mensen, die het door hun psychiatrische achtergrond maatschappelijk zeer moeilijk hebben, te hulp te komen door de bevoegdheid voor de dagactiviteitencentra op zich te nemen? In oktober kregen de 19 erkende dagactiviteitencentra van (federaal) minister Rudy Demotte de boodschap dat hun financiering wordt stopgezet. Zonder enig overleg en zonder overgangsperiode. Daarmee komen 1.600 patiënten zonder begeleiding op straat te staan. Het gaat om mensen met langdurige en ernstige psychiatrische problemen, meestal laaggeschoold. De centra zorgen voor een traject naar een job of vrijwilligerswerk ofwel, voor de zwakste groep, voor algemene activering. Nu worden die zaken via de federale middelen van de geestelijke gezondheidszorg betaald. Maar, het aanbieden van activering aan deze patiënten is een zorgvorm die perfect ingepast kan worden in het welzijnsbeleid, waarvoor de Vlaamse Gemeenschap bevoegd is.
In Wallonië wordt dit vooral 'medisch' aangepakt, in Vlaanderen veeleer 'maatschappelijk activerend'. En het is niet toevallig dat van de 19 centra er 15 in Vlaanderen gelegen zijn.
Er is ondertussen contact geweest tussen de twee excellenties en er zal naar een oplossing worden gezocht. Dat is een eerste stap, goed. Maar ik voorspel dat op 21 december 1600 personen met psychiatrische problemen en 30 personeelsleden op straat staan.
Ten gevolge van de steeds grotere verschillen van twee werelden.

---