1000 euro per Vlaming ... voor Antwerpse mobiliteit

Zes miljard euro is de geraamde kostprijs voor het masterplan Antwerpen 2020. Dat plan moet een stromende, een bewegende mobiliteit in Antwerpen realiseren. Oosterweelknooppunt, BAM-tracé, bretellen en andere rekkers, een simpele West-Vlaming als ik kan niet zo goed meer volgen. Ik weet enkel dat je tijdens de spits best niet op die ring probeert te rijden. Niet dat ik er nooit eens langs rijd, maar dat is dan ‘s nachts of zoiets, als er geen openbaar vervoer meer is. Overdag kies ik de trein. Ik ben namelijk zot van het Centraal Station, een prachtig gebouw en een magische plek. En in de trein kan je lezen, slapen en rondkijken, drie keer beter dan de auto. De auto is alleen beter om te telefoneren. Daar heb je tenminste een gsm-netwerk, in de trein heb je meer geen dan wel signaal.

Enfin, ze doen ginds maar in Antwerpen, maar 6 miljard euro ... is dat niet een beetje veel geld? In tijden van crisis dan nog. Er zijn 6 miljoen Vlamingen en die zullen samen 6 miljard betalen voor de Antwerpse mobiliteit. Ik wil niet flauw doen jegens de Antwerpse kameraden, maar het is toch nog altijd 1.000 euro per Vlaming. Hallo, begrotingsminister Muyters, ik dacht dat gij goe kon rekenen? Ik heb een groot gezin en ik kan ook rekenen. 7.000 euro kost dat politiek akkoord mij. En dan zit ik nog in de luxepositie dat ik goed mijn boterham en die van mijn huisgenoten verdien.
Het lijkt mij toch een beetje veel geld voor een politiek compromis dat niet eens rendabel is, aldus enkele slimme economen van de Leuvense universiteit.

Ik zink steeds dieper weg in mijn ontmoediging.  Naar verluidt is er zelfs geen sprake van een wafelijzerpolitiek. Nikske compensatie voor West-Vlaanderen en Limburg. Wij mogen blijven hotsen en botsen op overjaarse kasseiwegen, waarvan we nog mogen vrezen dat ze omwille van hun erfgoedwaarde beschermd zullen worden door Geert Bourgeois. En als er indertijd als eens een laagske asfalt op gekletst is, zijn ze het vergeten plat te rollen. Of was er geen geld meer voor. En zoveel jaar later, nu dus, zitten die vol met putten.
Al nemen we die putten er eigenlijk graag bij. Bij ons moeten ze ten minste geen dure verkeersdrempels komen leggen, we hebben die al.

Ik wil niet kleintjes doen, iedereen moet wel eens langs Antwerpen passeren, en dus zijn we solidair met de oneindig geterroriseerde sinjoren. Eindelijk begin ik te begrijpen wat ze echt willen. Ze willen meer auto’s en camions? Ewel, ze zullen ze krijgen. Met plezier trouwens. Geen dank. Als ze die vervolgens in de haven op boten en treinen kunnen zetten, dan zal er op de E17 tussen Gent en de Franse grens, misschien weer meer dan één rijvak voor auto’s overblijven.

Ik zal zeker moeten wennen aan een hele ronde ring rond Antwerpen. De eerste keren rijd ik zeker een paar extra rondjes. Het ding heeft genoeg gekost hé. Neem dat mijn kinderen er tien keer per jaar langsrijden, en 78 jaar oud worden, dan komen ze daar 600 keer voorbij in hun leven, dat is nog altijd meer dan 1,5 euro per keer. Gesteld trouwens dat we dit keer wel een aanleg krijgen die de tand des tijds, ja zelfs enige vriestemperaturen, kan doorstaan.
Lieve Kris Peeters, is 6 miljard euro niet een beetje zeer veel geld?

Welk tracé ik dan verkies? Weet ik veel. Eentje waar nog meer camions stilstaan zeker.  Die komen na een paar weken niet meer terug. En dan denken mensen er misschien eens over na waarom er toch zoveel moet vervoerd worden. Waar komen die spullen allemaal vandaan en waar gaan ze naartoe?
Misschien eens een voorbeeld nemen aan Rijsel? Daar hebben ze simpelweg beslist dat vrachtwagens de périphérique niet meer mogen nemen, maar 30 kilometer moeten omrijden. Omwille van het fijn stof en het lawaai in de omgeving van Rijsel. Er komt geen nieuwe A25. Genoeg snelwegen. Nooit aan gedacht in Antwerpen?

Zou het niet veel goedkoper zijn in plaats van zoveel nieuwe wegen rond ‘t stad aan te leggen, gewoon Antwerpen te verleggen? Dan sturen we al die camions over de leien richting haven? Dichtbij en snel. Zonder dure wegenwerken en zonder files.

---

De kromme rekenkunde van Kris Peeters

De minister-president pakte deze week in het Vlaams parlement uit met cijfers. Het aantal Vlaamse cabinetards zou fors verminderd zijn. Van ooit 400 en meer naar binnenkort hooguit 288. Een frisse wind van nieuwe politieke cultuur waait door het Martelarenplein, zo lijkt het.
Maar schijn bedriegt. Dit soort cijfers lenen zich al te makkelijk tot manipulatie. Vroeger werkte op de kabinetten veel ondersteunend personeel.  Administratief personeel, bodes, chauffeurs. Tot en met madame Arabelle, zeg maar. In deze functies is inderdaad fors gesnoeid. Op hun stoel zitten nu inhoudelijke medewerkers, mensen die beleidsvoorbereidend werk doen.  En ja, die nu zelf koffie moeten gaan tanken of eigenhandig hun brieven gaan ophalen uit het postbakje…  Bovendien hebben de administraties hun hulptroepen gestuurd naar de kabinetten: minstens 70 van die ondersteunende functies zijn overgenomen door mensen uit de administratie. Maar die worden even niet meegeteld. En dan zijn er de geruchten.  Over detacheringen die blijkbaar niet, of toch niet allemaal, meegeteld worden. En over ambtenaren die in arren moede niet naar een kabinet verhuisd zijn, maar even goed op hun postje op de administratie hand- en spandiensten blijven verrichten voor een bevriend kabinet. De onderzeeërs zeg maar. Misschien niet echt nieuw . Maar toch meer uitgesproken en met mogelijks nog minder gêne dan voorheen.
Als je de berekening dan overdoet en corrigeert, blijkt dat de vermindering van het aantal kabinetsleden met een slordige 25% sterk dient gerelativeerd worden. Wat er in feite toe doet (met alle respect voor het vele noeste werk van alles receptionisten en typisten) zijn de inhoudelijke kabinetsmedewerkers. En dit aantal is met nog geen 10% gezakt.
Maar veel belangrijker dan de cijfers, is het reëel impact van de afslanking van de kabinetten. Het gaat hier immers niet zo zeer om een besparing op uitgaven. Hoewel dat in crisistijd ook is meegenomen. Belangrijker is dat gekozen wordt voor een nieuwe bestuurlijke cultuur. Waarbij de Vlaamse ambtenaren minder worden “beschoonmoederd” en meer eigen verantwoordelijkheden krijgen. Zoals dat in normale, niet door en door verpolitiseerde, staten het geval is. Pak nu Nederland. Daar heeft een minister enkel een paar administratieve medewerkers. En al zijn of haar beleidsmedewerkers zijn mensen van de administratie.  Heeft de regering Peeters II ervoor gezorgd dat er hier een doorbraak is gekomen en dat de capaciteiten en de expertise van de administraties nu eindelijk, na zoveel jaren, volledig naar waarde geschat wordt? Helaas, niets is minder waar. De druk van de kabinetten is nog altijd even hoog. De administraties lopen meer dan ooit aan de leiband van de kabinetten. En moeten als ze niet oppassen nog eigen mensen sturen om op de kabinetten de vuilbakken te gaan leeg maken.  We zijn nog heel ver af van een Nederlands model, waarbij de verhouding administratie – kabinet totaal omgekeerd verloopt.

En ten slotte, wat baten kleine kabinetten als alle benoemingen in de administratie die er echt toe doen, nog altijd politiek bepaald worden? Wie is er zo naïef te geloven dat alleen de competentie bepalend is voor het vastleggen van topfuncties? Dat alles objectief verloopt via assessments? OK, het gaat niet meer om absolute willekeur. De tijd dat men een hond met een hoed op zowat elke post kon benoemen is gelukkig verleden tijd. Maar iedereen weet dat in de laatste ronde van een selectie de politieke kleur toch weer opduikt en bepalend is. De posten worden uiteindelijk mooi over de politieke kleuren verdeeld, zoals weleer. Met alle gevolgen van dien : ministers die het aan de stok krijgen met topambtenaren van een andere kleur, boycot-acties, lekken, achterhoedegevechten. Iedereen weet dat dit zwaar weegt op beleidsraden waar cabinetards en ambtenaren het beleid moeten voorbereiden of uitvoeren. 
Laten we nu niet doen alsof onze neus bloedt.  Er is een kleine stap gezet. Maar fundamenteel is er niets veranderd.
Iedereen weet het. Het cynisme viert hoogtij.
Vandaar dat we het toch even ook gezegd wilden hebben.

---

Een aanmoedigingspremie voor meer kids

De nieuwe gezinspolitiek van de CD&V. Die bestaat dus. Nadat we deze week mochten vernemen dat er een pensioenplan van die partij bestaat, worden we helemaal week van de gedachte dat de partij haar eigen zelve teruggevonden heeft.

Welzijnsminister Jo Vandeurzen respecteerde de partijtradities door op gezinsdag van zijn partij in Plopsaland-Hasselt (!) te komen zeggen dat de Vlaamse regering een nieuwe premie voor jonge kinderen invoert. Alstublieft. Helemaal gratis zelfs. Dat dacht u.

We vernamen al dat de financiële tegemoetkoming zal uitbetaald worden bij de geboorte en naar aanleiding van de eerste en tweede verjaardag. Helemaal verrassend is dat niet, het staat immers in het regeerakkoord. Maar dat er geld voor beschikbaar is, dat is pas nieuws. Begrotingsminister Philippe Muyters was vorige week al zo boos op Crevits en Smet omdat ze zonder overleg aankondigden dat zij een berg geld nodig hebben voor dringende problemen zoals putten in de weg of een tekort aan schoolgebouwen in de grote steden. En nu komt Vandeurzen daar nog een lijstje bijleggen. Ik zou niet amused zijn.

Een serieuze premie? Of kunnen mensen we er hooguit een kinderbedje mee kunnen kopen in de kringloopwinkel? Het is gissen. Aankondigingspolitiek in aloude tsjeventraditie, alweer. Maar de premies zal voor elk kind gelijk zijn, zelfstandige of werknemer. In 2011 zou die voor het eerst uitbetaald worden. Dat is sympathiek. Een cadeautje in het licht van de verkiezingen van 2011?

Ik kreeg al meteen reacties in mijn mailbox: hoe kan men nu zo’n asociale maatregel invoeren, een gelijke premie voor elk kind en dus onafhankelijk van het inkomen van de ouders!? Het geld recht naar de pas-geopende spaarrekening van het kind. De Dexia’s, Fortissen en ING’s hebben reeds een bedankingstelegram gestuurd. Hebben de Vlaamse ministers en volksvertegenwoordigers met hun hoge wedde, terug voor zichzelf gezorgd? Ik alvast niet, wij hebben dat soort geschenkjes inderdaad niet nodig. Je kan dat oplossen, door het recht op die premie te koppelen aan een maximum-inkomen, of door er belastingen op te heffen. Maar dat is alweer een taboe.

Even nagedacht wat de effecten kunnen zijn van deze maatregel? Het geboortecijfer de hoogte injagen? Moeten we meer kinderen kopen? Om voor onze oude dag te kunnen zorgen? Staat dat in het pensioenplan van CD&V?

---

Het Walhalla van malafide wapenhandelaars. Dat is hier!

De Vlaamse regering levert haar wapenleveringsvergunningen blind af. Het lijken wel schimmige operaties die geen daglicht mogen zien. Ja, het is zo. Ruim driekwart van de wapenexport gaat naar de industrie van onze drie grootste buurlanden. Die bouwen dat wapentuig in in voertuigen, in allerlei systemen en voeren die op hun beurt uit. Waar naartoe? Dat weten we niet. Dat vragen we ook niet aan onze exporteurs. En dat is niet aanvaardbaar. Wij mogen toch niet langer dulden dat Vlaanderen het Walhalla blijft van malafide wapenhandelaar?

In haar regeerakkoord heeft de Vlaamse regering beloofd snel werk maken van een nieuw decreet dat de Wapenhandel regelt.  Wij willen dat via dat decreet ook duidelijk wordt dat de eindgebruiker van de wapens bekend is vooraleer de exportvergunning wordt afgeleverd. Als de regering dit nalaat, zal ik zelf nog voor het zomerreces een decreet indienen.

Een nieuwe regelgeving is hoogst noodzakelijk. Kijk maar naar de Vlaamse wapenexport van vorig jaar. Het was een absoluut topjaar. Meer nog, sinds 2005 steeg de omzet met liefst 82%, en dit is dan nog niet eens het meest schokkende cijfers uit het jaarverslag van het Vlaams Vredesinstituut.
Het Vredesinstituut merkt op dat ook in Wallonië de wapenexport de laatste jaren sterk gestegen is. In 2003 werd de wapenhandel geregionaliseerd. Immers de Waalse vrienden hebben een wat minder door morele principes gestuurde visie dan wij. De vergunde wapenexport vanuit België is sindsdien meer dan verdubbeld. Wij halen daarmee de zesde plaats van Europa’s ranglijst.

En dan de invoer in van wapens in Vlaanderen. Veel van de uitgereikte vergunningen gaan over invoer van vuurwapens voor privé-personen. 83 procent van alle invoervergunningen heeft betrekking op kleine wapens.
De doorvoer van wapens dan. Het aantal vergunningen voor doorvoer van militair materiaal lag in 2009, net als in de voorgaande jaren, erg laag, met 24 vergunningen. Dit kan onmogelijk kloppen met de werkelijkheid. Er moet een groot volume wapens of goederen die bruikbaar zijn om wapens mee te maken, op een illegale wijze worden doorgevoerd. Niemand kent blijkbaar de werkelijkheid. Het Vlaams Vredesinstituut kan geen verklaring geven voor de sterke daling van de doorvoervergunningen de afgelopen jaren. Volledigheidshalve moet ik zeggen dat transport van wapens in het kader van een NAVO-operatie niet vergund wordt.

Er is dus werk aan de winkel.

---

De neutrale Etienne Vermeersch?

Etienne Vermeersch is een aanhanger van de strenge secularisering / laïcisering van het publieke leven.  Op zijn Frans dus. Dat is niet mijn keuze. Je bent ofwel voor een absolute neutraliteit (en dus nergens in het openbare functies en scholen hoofddoeken) ofwel ben je voor actief pluralisme (en mogen altijd religieuze en andere symbolen). Het symbool mag echter geen vrijbrief zijn om te gaan ‘bekeren’, maar vereist in openbare functies gepaste terughoudendheid. ‘Mogen uiten’ is niet gelijk aan ‘mogen opdringen’. Daar ligt ook het verschil tussen gematigd en radicaal, tussen open en gesloten denksystemen, tussen een interculturele en een monoculturele samenleving.

---

Maar het weer was wel goed

Andermaal een dramatisch jaar voor Wevelgemse zakenluchthaven

Het bestuur van de Luchthaven Kortrijk-Wevelgem heeft zijn jaarrapport 2009 af. De teneur is haast euforisch, maar de naakte cijfers liegen niet. Droefenis troef. Het zakenverkeer daalde in 2009 met meer dan 35%. Op een gans jaar kreeg de luchthaven niet eens 11.300 professionele passagiers over de vloer. Als ik dit verreken naar het aantal werkdagen, komen we uit op een zielige 43 reizigers die doordeweeks opstijgen of landen in Wevelgem.

11.300 zakenreizigers op een vol jaar tijd. Qua aantal is dat vergelijkbaar met het aantal treinreizigers dat het station Kortrijk aandoet, op een halve dag…  Zelfs het station van Wevelgem haalt 20 keer meer reizigers dan de naburige luchthaven. En dit stationnetje werd enkele jaren terug wel bedreigd met sluiting wegens onrendabel.

Toch vindt het luchthavenbestuur de cijfers nog meevallen. Het totale vliegverkeer bleef immers stabiel, dankzij de scholings-, trainings- en pleziervluchten die blijkbaar niet onder de crisis te lijden hadden. In augustus en september is er een opmerkelijke stijging vast te stellen, die volgens het rapport makkelijk te verklaren is: ‘door een maanden aanhoudende ronduit zomerse weerssituatie met goede luchtvaartconditie’. Zeg maar: ‘lekker weer voor een pleziervluchtje’. Nu gunt Groen! ieder diertje zijn pleziertje, maar daar hoeft de belastingbetaler niet voor op te draaien. 2009 was immers niet enkel uitzonderlijk zonnig voor de luchthaven van Wevelgem; het was ook een historisch jaar wat de financiering betreft.

In 2009 draaide de luchthaven meer subsidie-omzet dan bedrijfsomzet. Terwijl de eigen inkomsten met ruim 10% achteruit boerden, kwam er wel een extra subsidie van 97.000 euro vanwege de provincie West-Vlaanderen. Zo komt de totale inbreng van de gemeentes, de provincie en het Vlaams gewest op net geen miljoen euro. Ik heb het eventjes snel uitgerekend: Elke zakenpassagier krijgt zo 85 euro overheidskorting op zijn vlucht. En dan nog slaagt de luchthaven er niet in een break-even te draaien. Ze klokken af op een bedrijfsverlies van een goede 50.000 euro.
Ik begrijp dan ook niet waarom er overheidsgeld blijft gepompt worden in de zakenluchthaven van Wevelgem. Door de gestage uitbouw van het (hogesnelheids-)treinnet zijn er voldoende alternatieven voor de reizigers. De luchthavens van Oostende en Lille-Lesquin liggen bovendien op een boogscheut.

Het vliegveld heeft een toekomst, oh ja, maar niet langer als luchthaven. Het terrein is heel goed ontsloten, via het spoor en de diverse snelwegen. Dit maakt het ideaal is voor de ontplooiing van een groen bedrijventerrein dat een veelvoud aan tewerkstelling oplevert, in vergelijking tot de luchthaven. En waarom ook geen inplanting van een windmolenpark op deze unieke locatie?

---

Fauvisme of Art Deco?

Een debat over cultuursubsdiies

Er stond een merkwaardig opiniestuk in De Morgen. KVS’ artistieke leider Jan Goossens gaf er Herman Schueremans van langs in een zeer ‘precies’ geformuleerd stuk. Bij de discussie over de zin of onzin van cultuursubsidies is immers zindelijke argumentatie gewenst. Jan Goossens pleit voor een openhartig en ernstig politiek-maatschappelijk debat over cultuursubsidies. Hieronder een paar fragmenten uit dat stuk, en mijn eigen reactie op Herman.

Hollandse ziekte
(…) Zeer boude beweringen die het niveau van cafépraat nauwelijks overstijgen, worden verkocht als onderbouwde academische stellingen. Politici die in geen jaren een gesubsidieerd theater van dichtbij hebben gezien, ontpoppen zich tot bedenkers van visionaire toekomstscenario’s. Daarin wordt verwezen naar buitenlandse ‘good practices’ waaruit zogezegd veel te leren valt. (...)
In de vergadering van de commissie Cultuur van het Vlaams Parlement van 25 februari jongstleden liet Open Vld’er Herman Schueremans zich alweer van zijn allersterkste kant zien. Ik wil u een korte bloemlezing niet onthouden: “Open Vld heeft steeds zijn bezorgdheid geuit tegenover een te grote subsidie-afhankelijkheid van de culturele sector. We hebben ooit eens gezegd: subsidies zijn als cocaïne, hoe meer je ervan krijgt, hoe meer je gaat zweven.” En met een verwijzing naar zijn academische partner in crime Arjen van Witteloostuijn van de UA: “Door het cultuurbudget in Vlaanderen gedurende de laatste tien jaar met maar liefst 102,8 procent te laten stijgen, heeft de voormalige cultuurminister de Hollandse ziekte naar Vlaanderen gehaald, aldus Van Witteloostuijn. In mensentaal betekent dat dat ze zoveel subsidies kregen en zoveel aan de jointen hingen, dat ze tot de namiddag in hun bed lagen en vergaten muziek te maken.”

Artistieke luiaards
En zijn gesofisticeerde oplossing heeft Schueremans al klaar: “In tijden van laagconjunctuur moet het beleid antwoorden bieden op de vraag hoe we met minder middelen het cultuurbeleid verder kunnen uitbouwen. Ik verwijs altijd naar het fauvisme en Rik Wouters, die met minder penseeltrekken veel meer deed.” Voilà, dat weten we dan weer: zet die artistieke luiaards alstublieft op droog zaad, dan komt er heel misschien nog iets goeds van.
(…) Om te beginnen: alle organisaties van het kunstendecreet dragen middels een lineaire besparing van 2,5 procent in 2010 wel degelijk bij tot de besparingsoperatie op Vlaams niveau. Maar een minimum aan intellectuele eerlijkheid gebiedt ook te zeggen dat de extra middelen die ex-minister Anciaux uit de brand wist te slepen grotendeels naar broodnodige inhaalbewegingen voor en verstevigingen van de cultuursector gingen. Zelfs van artiesten kan je immers niet verlangen dat ze voor een appel en een ei blijven werken.
Relatief gezien besteedt Vlaanderen momenteel geen onaanvaardbaar hoge bedragen aan cultuur. Zeker niet als je ziet wat de maatschappelijke return is: veel tewerkstelling, veel toeschouwers en veel artistieke eindproducten die de hele wereld ons benijdt. (…)

Koning eenoog
Kortom, een subsidiedebat? Bring it on, maar dan één waarin intellectuele hygiëne en kennis van zaken centraal staan. (…) Moed helpt daarbij, navelstaarderij niet. Zolang we vooral onder elkaar discussiëren, geven we vrij baan aan succesvolle concertorganisatoren die plots de autoriteit menen te hebben om voor de hele cultuursector toekomstscenario’s te formuleren. Met zijn gebrek aan bescheidenheid gedraagt Schueremans zich als een specialist neus-keel-en-oren die zonder enig overleg aan hartoverbruggingen begint. (…)

Tot hier Jan Goossens. Bedankt Jan.

En er is nog meer, vind ik zelf
Tijdens datzelfde debat voegde ik daar een en ander aan toe. Enkele letterlijke citaten uit mijn mondelinge reactie tijdens de zitting: “Ik heb veel waardering voor u, mijnheer Schueremans, maar we verschillen soms fundamenteel van mening. Ik nodig u uit om met mij eens een dag door te brengen in de kunstenorganisatie waar ikzelf bestuurder van ben, om eens te ondervinden wat subsidies zijn, om na te gaan of ze de cocaïne of de bedwelmende cannabis zijn die ze lijken te zijn voor de kunstenaars. Ik ben zelf ook muzikant in het niet-gesubsidieerde circuit. Dat bestaat en Herman heeft gelijk, er is een kunstvorm die geen overheidsgeld nodig heeft. Ik noem bewust de twee extremen om aan te duiden dat ze in de samenleving aanwezig zijn en perfect naast elkaar kunnen bestaan. Het is niet het ene of het andere. Ik was aanwezig op de studiedag van het KMSK te Antwerpen en ik heb er professor Van Witteloostuijn gehoord, maar hij maakte niet bijzonder veel indruk. Hij neemt de nuances en de verschillen tussen de aard van de kunst, de moeilijkheidsgraad, de toegankelijkheid, het potentieel om veel of weinig publiek te bereiken en de internationale component niet in ogenschouw en hij neemt die niet op in zijn evaluatie. Dat zijn veralgemeningen. (...)
Het punt dat ik wil maken, is vooral dat er grote verschillen in potentiële leefbaarheid tussen de kunstensectoren zijn. Het meest frappante voorbeeld hiervan is de beeldende kunst. We subsidiëren jonge kunstenaars met kunstenaarsbeurzen. We hebben centra voor beeldende kunsten die tentoonstellingen inrichten. Onze succesvolle kunstenaars bevinden zich 5 jaar later niet langer bij de Vlaamse subsidiepotten. Ze leven van de verkoop van hun werk. Hun werken worden door musea en kunstverzamelaars aangekocht. Ze leven ook van de tentoonstellingen die buiten het gesubsidieerd circuit vallen. Dit is een perfect voorbeeld van de manier waarop een overheid getalenteerde artiesten kansen biedt tot het ogenblik waarop ze zelfstandig buiten die circuits kunnen leven. Voor een aantal kunstdisciplines, zoals theater en dans, is dit nu eenmaal niet mogelijk. De verschillen zijn groot. Ik zou dan ook willen dat iedereen tijdens discussies over dit onderwerp oog heeft voor deze diversiteit.”

Mag ik voorstellen dat alle debaters- vooral de (neo)liberalen onder de lezers - ook nog eens nadenken waar cultuursubsidies nuttig voor zijn? Ik schreef er ooit een artikel over. Klik hier om het helemaal te lezen. Daarin leg ik uit dat er heel duidelijke argumenten zijn voor cultuursubsidies, niet voor alles en iedereen, niet gelijk wanneer, maar gericht.

---

Een voorbeeld nemen aan de BBC?

BBC versus VRT: 82 versus 48 euro per inwoner

Uit de recente cijfers van de overheidsdotaties (van 2008) aan de openbare omroepen blijkt dat de dotatie in Vlaanderen (dus voor de VRT) 48 euro per inwoner bedraagt.  Bij de BBC is dat 82 euro per inwoner. In Zwitserland is dat 92 euro per inwoner, in Duitsland 88 euro, in Denemarken 84 euro, in het Verenigd Koninkrijk 82 euro, in Nederland 37 euro en in Frankrijk 37 euro.In vergelijking met het gemiddelde vaan de andere openbare omroepen uit de landen uit dat lijstje ligt de Vlaamse overheidsdotatie voor de VRT 30 procent lager.

Daaruit blijkt dat de suggestie van mijn gewaardeerde collega Carl Decaluwé dat de VRT voor zijn besparingen inspiratie kan vinden bij de BBC, nogal ‘leeg’ is. Er is een huizenhoog verschil zijn inzake publieke financiering van de openbare omroepen in Europa. Er kan in de BBC wel wat vet van de soep. Zo heeft de BBC veel meer zenders en veel meer internetsites dan de VRT.
Het betekent niet dat de VRT niet zou kunnen besparen, maar die moet vertrekken van een discussie en een beslissing over de toekomstige opdrachten en taken. Als die bepaald zijn, dan zou het best eens kunnen blijken dat een forse besparing onmogelijk en onwenselijk is. Maar nu besparen omdat de BBC dat doet, zonder herdefiniëring van de taakstelling, komt neer op het berokkenen van schade aan de VRT, of liever op het verzwakken van de positie van de VRT tegenover de commerciële zenders op radio en televisie.

Wie nu de BBC inroept als voorbeeld voor besparingen, vergeet blijkbaar bewust dat in ereklasse speelt, de VRT in eerste provinciale.

---