Hoe profiteren van scholen? Vraag het aan SEMU!

Onwaarschijnlijk is het: de wijze waarop de beheersvennootschap SEMU probeert de scholen tot drie euro per leerling af te troggelen voor het zingen van liedjes in de klas. Ze doet dat op een onbeschofte en incorrecte wijze. Scholen zouder hier beter niet licht op in te gaan. En minister Q moet ingrijpen.

Even situeren. SEMU int de rechten voor uitgevers van bladmuziek. Ze zette de voorbije jaren koren, muziekverenigingen, het deeltijds en het hoger kunstonderwijs onder druk om een licentie te nemen, en nu doet ze hetzelfde met lagere en middelbare scholen. Schijnbaar aan een laag tarief, 0,7 euro per kleuter, 1,77 per leerling uit het lager en 2,77 per scholier uit het middelbaar onderwijs. Vermenigvuldig dat eens met het aantal betrokken leerlingen, dan merkt iedereen dat het gaat om een enorm bedrag dat in de schoot van de beheersvennootschap valt. Voor het onderwijs is het schijnbaar een kleine kost, maar in feit een nieuwe belasting.
SEMU wil met de scholen licenties afsluiten zodat elke school dan onbeperkt muziek zou mogen kopiëren. Alleen, SEMU vertegenwoordigt slechts een beperkt gedeelte van de uitgegeven muziek die in Vlaanderen wordt verdeeld. En kan dus nooit pretenderen dat de school dan 'veilig' zou zijn. De licentie dekt slechts die uitgevers die SEMU vertegenwoordigt, vele andere niet. Semu pleegt dus boerenbedrog.

Het beste is dat scholen zoveel mogelijk met originele bladmuziek werken. Voor muziek uit het publiek domein - niet-beschermde muziek omdat de componist reeds langer dan 70 jaar overleden is of volksmuziek zoals Klein Klein Kleutertje - kunnen ze wel zoveel kopies nemen als ze willen. Als ze zich aan deze regels houden moeten ze geen rechten betalen en is een licentie met SEMU overbodig.

Minister van Economie Q moet ingrijpen. Zijn voorganger liet het dossier verrotten. Er zijn talrijke klachten tegen SEMU, er zijn grote twijfels over de vrijwaring van rechten en nog veel meer over de herverdeling van de inningen over de uitgevers van bladmuziek. Daarenboven is de stijl van SEMU, de wijze waarop ze scholen, koren enz. benadert beneden alle peil. Ze dreigen organisaties af op basis van onjuiste informatie, dagen verenigingen voor de rechtbank, verhinderen dat landelijke organisaties nog muziekpartituren uit hun bibliotheek kunnen uitlenen enz. Op deze wijze bevorderen ze geenszins de muziekbeoefening, laat staan de verkoop van partituren. Integendeel, ze besmetten het imago van componisten en muziekuitgevers, waarvan velen helemaal niet meer willen samenwerken met SEMU.

En waarom niet denken aan een vrijstelling van deze rechten voor het leerplichtonderwijs, eventueel met een compenserende vergoeding voor de auteurs en uitgevers?  Ook dat verdient onderzoek door het federale kabinet van economie.

ingediend onder Mijn gedacht • (36) Reacties • Permalink