Humor is een heel sterk wapen

‘Geef me een onbeperkt budget en ik zet hier het beste festival van Europa neer. Helaas word ik dan teruggefloten door mijn financieel adviseur’, grijnst Koen Allary, artistiek directeur van Humorologie sinds januari. Je voelt stilaan zijn stempel. Komend weekend is er weer een driedaags festival van de humor in Kortrijk-Marke. Kris Vanhee, foto Patrick Holderbeke
I n oktober 2005 begon hij zich stilaan in te werken in het jaarlijkse zomerfestival. Sinds 1 januari is hij artistiek directeur. In De Spil in Roeselare had hij ongeveer hetzelfde ‘pakket’. Interessant, want dan kon hij zijn prospecties dubbel laten gelden. Voordien werkte Allary voor de Humo, woonde hij in Gent en had hij in Spiere een culturele vzw. Hij volgde ook cursussen over hedendaagse architectuur. Enfin, deze man is gebeten door cultuur. Volksvertegenwoordiger Bart Caron zag in jou de geknipte figuur om de artistieke leiding van Humorologie op jou te nemen. Hoe komt dat? Allary: ‘Hij dacht wellicht dat we een goede programmatie hadden in De Spil in Roeselare (lacht). Daarnaast zit ik ook in een Europese werkgroep over het nieuwe circus. Wat maakt Humorologie Humorologie? ‘Humorologie is een fantastisch product dat erin slaagt een mix te maken van toegankelijke voorstellingen en onbekende namen. Neem nu de jongste wintereditie. We waren uitverkocht en iedereen was er vol lof over. Dat terwijl het wel om een blind date ging. Dat toont dat de toeschouwer er gerust in was. Ze komen er zomaar op af. Ik hoop ze dat ook straks in het festival van de verwondering te kunnen aanbieden. Intussen hebben de cultuurcentra ook de macht van de humor en de circusprogrammatie ontdekt. ‘Inderdaad, tot voor een paar jaar keek men met een zeker dédain naar waar we mee bezig waren. En stilaan merkten velen dat Humorologie meer is dan lachen. Het is soms gieren en brullen. En het is ook niet louter het nieuwe circus. Voorstellingen die hedendaagse dans combineren met humor bijvoorbeeld, dat wekt verwondering. Die paden betreden we, niet de platgetrapte oevers. Circustechnieken bijvoorbeeld vervelen al vlug. Maar kruis die met podiumkunsten en je hebt al heel wat anders. Jongleren met pizza’s bijvoorbeeld geeft een act een nieuwe dimensie. Circus is ook drempelverlagend en heeft niet het aura van bijvoorbeeld muziektheater. Mensen haken vaak af als het te moeilijk wordt. Met circus heb je dat niet!’ Kan Humorologie dan een bijdrage aan de samenleving geven? ‘Misschien wel. De maatschappij ontspoort ergens. Er is het materialisme, de problematiek van het milieu. Wij gaan daarom op een prettige manier op zoek naar prettig gestoorde voorstellingen. En dan reiken we op een prettige manier een mogelijke oplossing aan. Kijk naar de onnavolgbare Leo Bassi. Wie hem al bij ons aan het werk zag, weet waarover ik praat. Kijk straks naar de Marokkaanse voorstelling. Daar lopen vrouwen gesluierd rond en toch eisen ze hun plaats op. Humor is een sterk wapen. Daar kan je de wereld mee veranderen!’ Hoe zie je het komende festival tegemoet? Ik heb er een goed gevoel over. En ik heb de idee dat iedereen een fantastisch parcours zal kunnen doorlopen. Het is niet allemaal circus, wees gerust. Zo krijg je ook een selectie van jonge Nederlandse talenten. En de wereldtop van muzikale humor komt naar hier. Het programma blijft een mix van allerlei vormen waarbij verwondering en verbazing centraal staan. Enkel dan slagen wij.’ Jullie zijn intussen aan jullie 23ste editie toe. Waar halen jullie de middelen? ‘Humorologie is stilaan een merknaam geworden. Toch moet ik vaststellen dat de steun van de stad Kortrijk en de provincie wel beter kan. Dat ieder maar eens komt kijken en voor zichzelf uitmaakt of we subsidies verdienen. Sommige beleidslui weten helemaal niet waarmee we bezig zijn. In oktober van dit jaar moet er weer een nieuw dossier worden ingediend. Het is een ongelofelijke planlast maar die 200.000 euro hebben we nodig om te overleven. Ons artistiek budget bedraagt ongeveer 160.000 euro.’ Hoe zoek je geschikte artiesten voor het festival? ‘Ik ziet ongeveer 300 voorstellingen per jaar. Soms vijf op één dag. Tachtig procent daarvan is slecht. En het is niet altijd het beste promotiemateriaal dat ook de beste voorstelling aankondigt. Het is dus zoeken, ook naar de kleine dingen. Dat doe ik altijd met het publiek in het achterhoofd. Ik lach niet met alles. Voor mij is goede humor deze die wat laat hangen, beklijven. Humor met een maatschappelijke relevantie, zoals ik al eerder aangaf. En dan mag je voor mijn part met alles lachen. Ook met gehandicapten en met vreemdelingen. Als de artiest ons maar op het verkeerde been zet. Waarmee hij bedoelt: denk eens na waarmee je aan het lachen bent. Vlaanderen heeft een vruchtbare humorbodem. Ik noem Wouter Deprez top. ‘Eelt’ is als het ware een theatermonoloog. Stand-up is te rap te veel. Freddy Devadder is een onderschatte artiest.’ Waar droom je nog van? ‘Ik droom van een ultieme blind date met het publiek. Met nog meer volk en zeker meer jongeren. En een juiste appreciatie vanuit de kunstensector.’
Humorologie, festival van de verwondering op 27, 28 en 29 augustus. Ontmoetingscentrum Marke: Hellestraat 6, Kortrijk. Er gaan ook voorstellingen door in Theater Antigone en in de Kortrijkse Schouwburg. Daarvoor worden gratis bussen voorzien. Het festivalterrein is vrij toegankelijk Je kan er zonder toegangskaart de sfeer opsnuiven en enkele gratis voorstellingen meepikken. Meer info op www.humorologie.be

---

Voorstel voor nieuwe busringlijn

De twaalf stadsbuslijnen in Kortrijk doen het met een bezettingsgraad van 7,5 procent slecht. De afdeling van Vlaams Progressieven (het vroegere spirit, red.) in Kortrijk stelt een nieuwe stadsringlijn voor om deelgemeenten en buslijnen beter met elkaar te verbinden. De Lijn onderzoekt het voorstel.
De ringlijn van de Vlaams Progressieven is gebaseerd op de Circle Line in Londen. «De huidige stadslijnen zijn niet met elkaar verbonden en hebben als zwak punt dat ze allen als centraal punt het station hebben», zegt voorzitter Bart Hanson. «Onze ringlijn rond Kortrijk, vergelijkbaar met de ring rond Kortrijk maar dan voor bussen, verbindt alle deelgemeenten met elkaar met uitzondering van Kooigem. Ook Kuurne, Harelbeke, Stasegem en Zwevegem komen aan bod. Het opzet is verder een aantal industriezones met elkaar te verbinden en drukke punten zoals het Ring Shopping Kortrijk Noord beter bereikbaar te maken. De Lijn onderzoekt het voorstel. «We beweren niet dat we dé oplossing hebben, maar we bieden een efficiënt en goedkoop netwerk aan», zegt gemeenteraadslid Bart Caron.
Het plan van de Vlaams Progressieven kan ingekeken worden op www.bartcaron.be. (LPS)

---

Cora kostte al 80.000 euro

KORTRIJK De stad betaalde tot dusver al 80.000 euro aan advocaatkosten om het project Cora (Moeskroen) tegen te houden. Dat bleek uit een vraag van Bart Caron (VlaamsProgressieven) op de Kortrijkse gemeenteraad. ‘Ik wou ook wel eens weten hoe advocaten worden aangeduid door de stad’, zegt Caron. ‘De stad interpreteert hier de wet op de overheidsopdrachten op zeer elastische wijze. De beurtrol dateert uit 2004. Ik ben de zaken voor burgerlijke aansprakelijkheid gaan bekijken en zie telkens dezelfde namen opduiken: Bruno Van Dorpe, Dirk Van Heuven, Monard - D’Hulst, Vandenberghe, Laga. Na het invoeren van de beurtrol in 2004 zie ik Monard - D’Hulst, Van Dorpe, Laga, Ronse, Deloitte, Publius en Gysen - Dekeyser. Voor de complexe opdrachten werd de gunning toegewezen aan het kantoor Laga. Het is duidelijk dat dit de huisadvocaat van de stad is. Zijn de anderen niet meer geïnteresseerd of maken ze toch geen kans? Laga behandelt sedert 2002 de zaak Cora en factureerde in die periode ruim 80.000 euro aan honoraria. Sinds 2007 wordt hiervoor ook Publius ingezet.’ ‘Klinkklare onzin’, reageert burgemeester De Clerck fel. ‘Er is geen gefoefel zoals je suggereert. Voor complexe dossiers hebben we een soort van abonnement. Als we het over schijnhuwelijken hebben, dan hebben we een advocaat die bijna alle zaken wint. De zaak Cora is al drie keer heropgestart. Alles verloopt zoals het moet.’ (vkk)

---

De achteruitgang van Donna is maar een eerste stap.

Al in 1999 stond de VRT weer aan de top. Voor sommige politieke partijen kon dat niet en dus werden beschadigende strategieën ontwikkeld Bart Caron vindt dat het Rekenhof - gewild of ongewild - meespeelt in de politieke spelletjes tegen de VRT
Bart Caron (VlaamsProgressieven) is Vlaams Parlementslid.@4 DROP 2 OPINIE:Het Rekenhof heeft de samenwerking tussen de VRT en externen voor het realiseren van televisieprogramma’s onderzocht. Het onderzoek ging over drie facetten: productie van programma’s door productiehuizen, de aankoop van diensten en goederen voor programma’s en het inhuren van externe medewerkers. Het is nuttig te controleren of de VRT zijn werk doet volgens de regels, welke fouten worden gemaakt en hoe die verholpen moeten worden.
Het rapport gaat over de periode 2004-‘06. Dat is een vreemde keuze. Waarom precies die periode? Het zou bijzonder interessant geweest zijn - het kan nog - om de hele evolutie van de uitbestedingen in beeld te brengen. Het is de toenmalige VRT-top met De Graeve, Van Roe en Von Wackerbarth die ermee startte, zo’n tien jaar geleden. Het eerste contract met Woestijnvis werd in 1996 afgesloten. Onder De Graeve werden ook de eerste exclusiviteitscontracten afgesloten en werd het principe van succespremies ingevoerd.
In de loop van de jaren nam het aantal bestellingen toe. In de periode onder Mary en Van Hecke (2002-‘06) werd daarom een strategische visie over uitbesteding uitgeschreven, het aankoopbeleid gestructureerd en de missie van het interne productiehuis uitgewerkt. De strategie werd trouwens in de beheersovereenkomst opgenomen. Tot dan gebeurden de bestellingen ad hoc, weinig transparant… Dat zou onderzoek dat verder in de tijd teruggaat aantonen.
Geen doelstellingen?
Een van de punten van kritiek van het Rekenhof is het feit dat de strategie voor productiehuizen geen doelstellingen bevat. Dat is een bizarre opmerking. Uitbesteding is namelijk geen doel, maar een middel dat moet bijdragen tot de realisatie van de algemene doelstellingen, zoals vermeld in het decreet en in de beheersovereenkomst. Een apart doelstellingenkader is niet alleen onnodig, het is zelfs onwenselijk. Het is immers geen optie om een competitie te organiseren tussen interne en externe productie van de VRT. De strategie voor interne productie is bekend en is gebouwd op behoud van competentie in huis, de invulling van cruciale slots en onafhankelijkheid ten opzichte van productiehuizen.
Het Rekenhof spreekt zichzelf ook tegen. Aan de ene kant stelt het terecht dat de productie van tv-programma’s niet onderworpen is aan de wet op de overheidsopdrachten. Aan de andere kant stelt het Rekenhof dat de beginselen zoals transparantie in acht moeten worden genomen, beslissingen gemotiveerd moeten worden en een ‘passende bekendmaking’ bij een gunningsprocedure vereist is. Maar in voetnoot 17 van het rapport lezen we dat voor “opdrachten die wegens hun artistieke specificiteit of omwille van de bescherming van exclusieve rechten slechts aan één ondernemer kunnen worden toevertrouwd” de vereiste van passende bekendmaking niet nodig is. Dat is nu net de kern. Een tv-programma is als een creatief product onderworpen aan rechten en confidentialiteitsverplichtingen. Je gaat toch ook de vertolking van liedjes in een show niet na een ‘passende bekendmaking’ toekennen aan de zanger die het goedkoopst wil komen zingen. Creativiteit heeft een marktwaarde. Het Rekenhof bleef echter dicht bij de letter van de wet en bekeek het dossier administratief-juridisch en hield te weinig rekening met de eigenheid van het tv-vak.
Dat een aantal contracten te laat werd ondertekend moet wel als een ernstig tekort worden aangestipt. Idem voor sommige zaken waar de wetgeving voor overheidsopdrachten wel geldt, bijvoorbeeld voor het inhuren van cameraploegen, de aankoop van materialen of consultancyopdrachten over vormgeving van tv-netten. Soms heeft de VRT de regels van mededinging niet gerespecteerd. Die overtredingen kunnen niet.
Het Rekenhof gaat ook iets te gemakkelijk voorbij aan het uitzonderlijke karakter van de televisieomgeving. Het gaat om een landschap met een openbare omroep en commerciële omroepen, die zich competitief tot elkaar verhouden. Een openbare omroep moet met dezelfde wapens kunnen strijden als de commerciële spelers. Het zou ongehoord zijn dat de VRT de afspraken over het creatieve concept, de kosten enzovoort openbaar moet maken. Commerciële spelers laten toch ook niet in hun kaarten kijken? Dat belet niet dat betere motivatie, controle en contracten noodzakelijk zijn, zoals het Rekenhof terecht stelt.
Verdict
Het rapport van het Rekenhof geeft geen antwoord op de belangrijkste vragen: heeft de VRT de bij externe productiehuizen bestelde programma’s op een marktconforme wijze betaald? Heeft de VRT doelmatig gehandeld? Is de externe productiekost hoger of lager dan de interne? We krijgen daarop geen duidelijk antwoord. Content in primetime, bijvoorbeeld een show, kost al snel 150.000 euro per uur. De overeenkomst met Woestijnvis bepaalt dat Vlaamse content in primetime 50.000 euro per uur kost. Is dat doelmatig? We krijgen er geen antwoord op.
Het verhaal van de VRT laat zich eenvoudig lezen. In 1996 zat de omroep in een diep dal. Er kwam een nieuw management. En reeds in 1999, veel sneller dan verwacht, stond de omroep weer aan de top. Voor sommige politieke partijen kon dat niet en dus werden beschadigende strategieën ontwikkeld. Twee keer werd het leidende duo weggestuurd (in 2002 en 2006) wegens te succesvol en te ambitieus. De dotatie moest naar beneden. Een jaarlijkse groei van 1,8 procent, ver onder de inflatie, bewijst dat. Terwijl de commerciële omroepen ruimte kregen, via reclame rond kinderprogramma’s en een tweede radiostation voor de VMMa, werd de vrijheid van de VRT-leiding om relaties aan te gaan met externe makers en productiehuizen ingeperkt. Het vorige management van de openbare omroep kreeg een slecht imago aangemeten.
Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat het rapport van het Rekenhof - gewild of ongewild - daartoe bijdraagt. Op middellange termijn zal die strategie succesvol zijn. De achteruitgang van de radio, zeker van Donna, en de opmars van vtm - het is hen gegund - zijn slechts de eerste signalen. Het Rekenhof geniet mijn vertrouwen. Het mag van mij diepgaand onderzoek uitvoeren naar uitbesteding, maar dan over een langere periode, en met boter bij de vis, ik bedoel bruikbaar en vergelijkend cijfermateriaal, waaruit we grondige conclusies kunnen trekken.

---

Twee werelden die elkaar niet begrijpen

Bart Caron (Vl.Pro) vindt het rapport van het Rekenhof over de VRT een gemiste kans: ‘Het is een vaag rapport dat meer vragen oproept dan antwoorden geeft’.
BRUSSEL Het is volgens Bart Caron nuttig te controleren of de VRT zijn werk doet volgens de regels, welke fouten worden gemaakt en hoe deze te verhelpen. Maar hij betreurt dat er geen diepgaand onderzoek is verricht naar de uitbesteding van programma’s aan externe productiehuizen, die goed tien jaar geleden startte. Het rapport behelst enkel de periode Mary/Van Hecke. Zo is elke vergelijking onmogelijk. Ook stelt Caron zich grote vragen over de kritiek van het Rekenhof op het gebrek aan mededinging. ‘Je gaat toch ook de vertolking van liedjes in een show niet na een “passende bekendmaking” en een vergelijkende procedure toekennen aan de zanger die het goedkoopst wil komen zingen. Creativiteit heeft een prijs, zodat één uur tv niet steeds evenveel kost. Het Rekenhof bekeek het dossier administratief en juridisch, zonder afdoende met de eigenheid van het tv-vak rekening te houden.’ ‘Het Rekenhof gaat er ook iets te gemakkelijk aan voorbij dat als de openbare omroep resultaten wil halen in het zeer competitieve tv-landschap, hij met dezelfde wapens moet kunnen strijden als de commerciële zenders. Het zou ongehoord zijn dat de VRT strategische informatie over creatieve concepten en kosten openbaar moet maken’, aldus Caron. Het rapport geeft volgens het Vlaams parlementslid geen antwoord op de belangrijkste vraag: heeft de VRT de bij externe productiehuizen bestelde programma’s op een marktconforme wijze betaald? Heeft de VRT doelmatig gehandeld? Is de externe productiekost hoger of lager dan de interne? ‘De vergelijkingen die het Rekenhof maakte, lopen mank, want er worden appelen met peren vergeleken.’ Er spelen volgens Caron ook politieke motieven: ‘Gewild of ongewild moet het rapport van het Rekenhof bijdragen aan het inperken van de vrijheid van de VRT-leiding om relaties aan te gaan met externe productiehuizen. En door een slechte beeldvorming over het vorig management te verspreiden wil men de perceptie over de VRT negatiever maken. Op middellange termijn zal die strategie succesvol zijn.’ (lb)

---

Heraanleg steenweg uitgesteld

Kerkhove
De werken op de Oudenaardsesteenweg in Kerkhove tussen de rotonde met de Brugstraat en de grens met Elsegem zijn uitgesteld tot het voorjaar van 2010. Dat vernam Vlaams volksvertegenwoordiger Bart Caron (Vlaams Progressieven) van minister Hilde Crevits (CD&V). Ook het deel van de Oudenaardsesteenweg in Waarmaarde, dat volgt op de afgewerkte doortocht in het centrum van Avelgem, wordt later dan verwacht aangepakt. Volgens Jürgen Vandeginste (Vlaams Progressieven) starten die werken in het voorjaar van 2009. (LPS)

---

Museum 1302 niet erkend

KORTRIJK Het Museum 1302 in Kortrijk krijgt geen erkenning van minister Bert Anciaux (Vl.Pro). Daarmee volgt de minister het advies van de beoordelingscommissie. Bart Caron (Vl.Pro) wees eerder al op het gevaar dat het Museum 1302 er niet klaar voor was.
Een erkend museum is een museum dat aan een minimum voldoet inzake verantwoord verzamelen, behoud en beheer, wetenschappelijk onderzoek en publiekswerking. Daar was na een doorlichting van Museum 1302 heel wat voor te zeggen. Het pand is als bezoekerscentrum geconcipieerd maar omschakelen naar een Museum 1302 doe je niet in een habbekrats. Aan de erkenning hangt naast de centen ook een kwaliteitslabel vast. Het Vlasmuseum en het Broelmuseum van Kortrijk behoren bijvoorbeeld tot het regionale niveau. Volgens het huidige erfgoeddecreet krijgt dit soort musea 50.000euro en evenveel van de provincie. Die centen ziet het Museum 1302 dus voorlopig aan zijn neus voorbijgaan. Het is ook zo dat een niet-erkend museum niet in aanmerking komt voor projectsubsidies. Een nieuwe aanvraag tot erkenning kan volgend jaar weer, op voorwaarde dat aangetoond wordt dat de reden van de weigering niet langer bestaat. De werking in Kortrijk wordt daarop toegespitst. Vorige maand heeft de minister twee musea wel erkend in de provincie. Dat is het Hopmuseum (Poperinge) en het Memorial Passendaele 1917 (Zonnebeke). Kortrijk droomt van een erkenning op het landelijke niveau (250.000euro per jaar), het regionale niveau (50.000euro) of het basisniveau (12.500euro). Een erkenning op het landelijke niveau is niet meteen realistisch. Daarvoor is het museum te klein. (vkk)

---

Gekibbel over kunstwerk

De weigering van de stad om de ‘zeven werken der onbarmhartigheid’ te kopen van kunstenaar Johan Van Geluwe uit Waregem en in de publieke ruimte te plaatsen, veroorzaakte tumult tijdens de jongste gemeenteraad. Op de panelen staan de controversiële boodschappen ‘doden recycleren’, ‘gevangenen folteren’, ‘zieken euthanaseren’, ‘hongerigen decimeren’, ‘vreemdelingen vergassen’, ‘naakten verkrachten’ en ‘dorstigen verdrinken’. «De weigering tot aankoop is een bewijs van de kleinburgerlijkheid van ons provinciestadje», stelde raadslid Bart Caron (Vlaams Progressieven). Daar stemde raadslid Monique Gheysens (Open Vld) mee in. «Het werk is van een internationale allure en taboedoorbrekend. De confrontatie met voorbijgangers maakt het net interessant.» Burgemeester Stefaan De Clerck reageerde geprikkeld. «Ik ben geen kleinburgerlijk burgemeester, maar de panelen horen niet thuis in de publieke ruimte, maar in een museum.» (LPS)
© 2008 De Persgroep Publishing

---

VIP-tickets voor schepencollege

KORTRIJK KV Kortrijk krijgt anderhalf miljoen euro van de stad omdat de club promoveert naar eerste klasse. Het stadsbestuur stelt wel enkele voorwaarden, onder meer een socialer beleid. Als compensatie ontvangt de stad voor iedere wedstrijd tien VIP-tickets en vijftig zit- of staanplaatsen. De VIP-tickets komen toe aan het schepencollege. De vijftig plaatsen worden verdeeld onder de geïnteresseerde leden van de gemeenteraad, de stadsdirecties en de verenigingen, in functie van het honoreren van hun inspanningen of naar aanleiding van bijzondere gelegenheden. ‘Een gemiste kans om enkele kansengroepen mee de boot in te nemen’, zegt Bart Caron (VlaamsProgressieven). (vkk)

---

Gratis kinderopvang ouderwets of vernieuwend?

Laat ons aub radicaal kiezen voor de gemeenten als opvangregisseur
Vandaag debatteert het Vlaams parlement over kinderopvang. Niet verwonderlijk. Veel ouders vinden moeizaam opvang voor hun kinderen met wachtlijsten tot gevolg. En dus besliste de Vlaamse regering voor de zoveelste keer om extra middelen uit te trekken, zowel om meer opvangplaatsen te realiseren als om een sociale correctie mogelijk te maken voor ouders die hun kinderen naar de zelfstandige opvang brengen. Goed, maar de huidige oplossingen zullen de problemen maar gedeeltelijk oplossen: enerzijds zal het aanbod de vraag niet kunnen volgen en anderzijds blijft er voor bepaalde ouders een ‘uitkeringsval’ bestaan. Welke richting moet de kinderopvang in Vlaanderen uit? Volgens ons is er slechts één systeem dat én sociaal én economisch én pedagogisch verantwoord is: er een kwaliteitsvolle basisvoorziening van maken waar elk kind recht op heeft. En die ‘gratis’ is. Net zoals het lager en kleuteronderwijs dat is. Misschien is het een utopie? Maar wel een te behartigen ideaal. We gaan ervan uit dat alle ouders het beroeps- en gezinsleven op een evenwichtige wijze willen combineren. Daarvoor is een uitgebreid, flexibel en gratis net van kinderopvang uitermate belangrijk. Kinderopvang is immers het economisch instrument bij uitstek om meer mensen aan het werk te krijgen. Maar het heeft ook een uitermate pedagogische rol te vervullen. Het is naast het gezin en de school een derde opvoedingsmilieu, een belangrijke bron voor de ontwikkeling van het kind, een plek bij uitstek om anderen te leren kennen en er respectvol mee te leren omgaan. Wij willen keuzeneutraal blijven, ouders moeten zelf kiezen. Zij die thuis willen blijven voor hun jonge kinderen moeten dat kunnen, daarom pleiten wij voor een langer ouderschapsverlof, twaalf maanden per kind. Zij die willen werken, moeten dat ook kunnen. Geef elke ouder of ouderpaar, op basis van het aantal uren dat iemand werkt, recht op een equivalent aantal uren gratis kinderopvang. In de Scandinavische landen is dat, in diverse varianten, het geval. Is gratis kinderopvang te duur? Het Centrum voor Bevolkings- en Gezinsstudie liet zien dat externe (collectief georganiseerde) dagopvang voor de gezinnen en de overheid altijd veel goedkoper is dan de opvang thuis door een van de ouders. De verklaring ligt in het schaalvoordeel van de opvang en in het feit dat de betrokkene dan werkt uiteraard. Dan kunnen we op termijn de (federale) fiscale aftrek afschaffen - homogene bevoegdheden, weet u wel - en aanwenden voor de uitbreiding van het aantal plaatsen. Geef toe, wie heeft er nu het meeste baat bij een aftrek van het belastbaar inkomen, toch die mensen met de grootste inkomens en niet de alleenstaande moeder die de eindjes haast niet aan elkaar kan knopen? Voor iedereen gratis opvang is rechtvaardiger. Uiteraard zal de kost voor de gemeenschap toenemen, maar de terugverdieneffecten evenzeer. Ondertussen investeert de regering een beetje geld aan de aanbodzijde én aan de vraagzijde. Een eenduidige visie is het niet, al zou het intellectueel oneerlijk zijn de maatregelen weg te maaien. Ze zijn goed. Elke stap die onze utopie dichterbij brengt, is een stap vooruit. En dan moeten we ook kwijt dat de zelfstandige sector goed werk levert. Dat ze dat met veel liefde uitvoeren, wetende dat er nooit rijk van zullen worden. Het is een mooie combinatie van professionele zelfstandigheid en maatschappelijk engagement. Bovendien ligt hier een markt en een inkomen voor jonge mensen. Zij vullen de noden ook tegen een lage maatschappelijke kost in. Hen ondersteunen is daarom zeer zinvol en weer zo’n stap in de richting van onze droom. Ook bedrijven hebben er baat bij. Ze zouden een belangrijkere rol kunnen opnemen in de organisatie van kinderopvang, een opvangfonds kunnen oprichten enz. En tenslotte moeten we durven nadenken over de eindverantwoordelijkheid voor het beleid. Laat ons aub radicaal kiezen voor de gemeenten als opvangregisseur. Net zoals in Denemarken bijvoorbeeld. Het lokale niveau heeft meer inzicht in de noden en kan gepaste antwoorden bieden. Vlaanderen moet dan wel een deel van de portefeuille doorgeven. Meer vertrouwen in het beleid van gemeenten en OCMW’s en in hun lokaal sociaal beleid is nodig. Ook dat is een voorwaarde voor de realisatie van onze utopie. Bart Caron (Vla.Pro) is Vlaams volksvertegenwoordiger

---

Extra middelen zullen niet voldoende zijn.

De beslissing van de Vlaamse minister van Media Geert Bourgeois (N-VA) om de VRT, gespreid over de periode 2008-2011, een extra financiering van 40 miljoen euro te geven, wordt in het Vlaams Parlement vrij positief onthaald. Alleen Jürgen Verstrepen (Lijst Dedecker) vindt het ‘onvoorstelbaar’. Volgens Verstrepen heeft Bourgeois beloofd te wachten op de resultaten van de audit van het Rekenhof, dat onder meer de contracten tussen de VRT en de productiehuizen onder de loep nam. Ook heeft hij vragen over de manier waarop de VRT de besparingen gerealiseerd heeft. Hij wil de minister vandaag aan de tand voelen in het Vlaams Parlement. Ook CD&V-parlementslid Carl Decaluwé is ‘verrast’ dat de beslissing nu al genomen is. Maar tegelijk stelt hij dat die 40 miljoen euro niet voldoende zal zijn om het structurele tekort van 61,4 miljoen euro dicht te rijden. ‘Als de VRT het efficiëntietraject verder goed aflegt, dan moet de overheid ook het resterende tekort bijpassen’, vindt Decaluwé. Ook voor Bart Caron (Vl.Pro) valt de bijkomende financiering lager uit dan verhoopt. Toch zullen de extra middelen de openbare omroep toelaten zijn plaats in het medialandschap te consolideren en de concurrentie met de commerciële zenders aan te gaan. Maar hoerakreten zijn volgens Caron niet gepast, want de VRT zal niet zwemmen in het geld. De openbare omroep zal nog fors moeten besparen. Volgens Jos Stassen (Groen) geeft Bourgeois nu toe dat de VRT ondergefinancierd is. ‘Het is goed dat het nu gebeurt, maar we hadden dit al twee jaar geleden kunnen voorspellen.’ (lb)

---

Mieke Vandecandelaere

«Niet gemaakt voor kinderen»
Volgens Mieke Vandecandelaere, cultuurfunctionaris-directeur binnen het Cultuurcentrum Kortrijk, is de kritiek van Bart Caron onterecht. «Niemand is over de prijs gevallen, tot vier dagen voor de voorstelling. Toen konden we de prijs niet meer aanpassen, want er waren al te veel tickets verkocht. Deze voorstelling was ook niet voor kinderen gemaakt.» Ook burgemeester Stefaan De Clerck is het oneens met de kritiek van Caron. «Er is geen enkele gemeente in Vlaanderen die zoveel inspanningen doet om kinderen in contact te brengen met cultuur als Kortrijk.»

---