Dag Willy Malysse,

Ik schrijf deze zomer elke week een webbrief. Over allerlei onderwerpen, van koers tot politiek, niet aan de actualiteit gebonden. Badinerend, ironisch of uit de buik. Vandaag over een goede vriend die we morgen begraven.

Willy, je bent weg. Het is ondenkbaar. Je bent zo vanzelfsprekend verbonden met het Kortrijkse culturele leven dat het gewoon niet kan. Zoals een schouwburg bij theater hoort. Toch ben je weg. Ik wou je deze week bellen voor onze jaarlijks zomer rendez-vous.
Jij Willy bent niet alleen met Kortrijk verbonden, maar vooral met vele kunstenaars en de kunsten zelf. Jij lag aan de basis van het ontstaan van de kunstencentra in Vlaanderen, vanuit een oprechte bekommernis om jonge en vernieuwende kunstenaars kansen te bieden.
Niet alleen kunst om de kunst, maar ook kunst als dwarsligger. Jij was uitgesproken links, daar kwam je voor uit en daar houd ik van. Ik herinner me je uit de linkse beweging van '68. Heel je leven heb je, oprecht en gedreven, die gedachten uitgedragen. Op jouw eigen wijze, dus vooral via artistieke werkzaamheden. Daar heb ik de grootste bewondering voor. Ik ken je – jij kende mij toen nog niet - van de tijd toen je in de feestzaal het Sint-Amandscollege de mei-revolutie kwam prediken en ik, nog een broekje, aan jouw lippen hing. Haha, die feestzaal werd later de eerste werkplaats van Dans in Kortrijk. Men zegt soms dat je op het college geïnspireerd wordt door een paar leraars, wel, ik kreeg mijn bezieling ook van jij Willy. Ik hield van die linkse ratten die altijd aangemaand worden hun matten te rollen.

Toen ik cultuurfunctionaris was in Kortrijk keek ik (heimelijk) op naar jouw, de leider van Limelight, het huis dat het kleinburgerlijke Kortrijkse establishment bevocht met hedendaagse kunst, met kunst met weerhaken. Je ondervond sterke weerstand van de Kortrijkse politici en sleutelfiguren uit de Kortrijkse 'patisserie-cultuur'. Maar dat dreef je nog radicaler en koppiger vooruit.
Je steunde veel kunstenaars en veel kunstenaars steunden jouw. En zo werd Limelight wat het werd, een toonaangevend kunstencentrum, dat de regionale grenzen ver overschreed. En zo ontstond zowat alles wat vandaag in Kortrijk bestaat of morgen open gaat -  dat laatste mag je bijna letterlijk opnemen. Jij Willy bent de grondlegger van het 'Eiland', van het productiehuis 'Toren Tack', samen stichtten we Dans in Kortrijk, samen schreven we in september 1995 een (podium)kunstenplan. We konden Vlaanderen zelfs even met verstomming slaan. Nu werken artiesten dagelijks in de Tacktoren, morgen opent de vernieuwde Pentascoop, zien we er weer film en theater en concerten, en wordt weer een stap gezet naar dat eilandidee.
Ik heb geleerd hoe belangrijk jij de periferie – weg van de grootstad - vond voor kunstenaars. Voor kwalitatief artistiek werk, zo schreef je in ons Kunstenplan “is onze ligging in de periferie zeer belangrijk. Ver weg van de zonnebrand van het centrum kunnen artiesten bouwen aan hun prille carrière, of zich herbronnen en research verrichten.”

Wel Willy, dat heb je kunnen realiseren. En ben blij dat ik heb mogen helpen. Helaas zal het kantoortje van Tegenstroom, ook op Buda, jouw laatste initiatief, zijn deuren sluiten. Het is symbolisch. Tegenstroom steunde niet alleen jonge kunstaars, maar was actief op het vlak van cultuur- en kunsteducatie. Jij, uitgesproken jij Willy, vond op het einde van je leven een roeping in het educeren en toeleiden van mensen naar kunst. Zo heb je de cirkel rondgemaakt.

Ik wil nog een bekentenis doen. Jij Willy bent mijn belangrijkste culturele mentor en inspirator (geweest). Weinig mensen weten dat ik vele teksten aan jouw heb voorgelegd, voor ze naar de buitenwereld vertrokken, vooral teksten over cultuurbeleid. Ik stelde je commentaar erg op prijs en heb er rijkelijk uit geplukt, met je toestemming uiteraard. En ik zal bijzondere herinneringen bewaren aan onze talrijke gesprekken, die we meerdere keren per jaar voerden, en nooit vergeet ik onze jaarlijkse zomerbabbels. Over onze projecten, over de politiek en over kunst en cultuur. Ik keek en kijk naar je op. Als Fa, jouw vrouw, dat ziet zitten, wil ik graag voor je archief zorgen. Ik beloof dat ik jouw teksten zal koesteren als diamanten. Ze schitteren en zijn onvergankelijk.
Willy, ik ben nu mijn partner in crime kwijt. Kunnen we nu niet meer lekker samenzweerderig doen. Maar vooral, Kortrijk en Vlaanderen zijn een groot man kwijt. Je was te bescheiden om groot te doen, maar je was het wel.
Het ga je goed.

---

Geachte Vlaamse regering,

Ik schrijf deze zomer elke week een webbrief. Over allerlei onderwerpen, van koers tot politiek, niet aan de actualiteit gebonden. Badinerend, ironisch of uit de buik. Wie dat wil, mag terugschrijven. Ik beloof het antwoord te publiceren.

Volgende week begint het parlementair reces alweer. Zijn jullie daar in de regering blij om? Voor dik twee maanden zijn jullie af van dat armlastige parlement dat alleen maar ‘ambeteert’. Een parlementaire reflex is niet bij elk van jullie aanwezig, en dan druk ik me nog zacht uit.
Let wel, ik vind die vroege vakantie niet plezant. Wij moeten leven met een perceptie bij de bevolking dat wij een herenleven leiden, lang vakantie nemen, waterskieën in het zuiden of barbecue’en op dorpspleinen. Ik zou liever een beetje langer werken in het parlement. Maar dat mag gewoon niet.
Dat zegt iets over de krimpende rol van het parlement. Onze politieke invloed daalt zienderogen. Oneerbiedig zou je ons een stemmachine kunnen noemen. Volksvertegenwoordigers zijn tot knopjesduwers herleid. Voor het Vlaams Parlement komt daarbij dat we onder het juk van een verfoeilijk zwijgakkoord moeten werken. Dat zwijgakkoord zegt dat je als lid van het parlement geen voorstellen kan indienen zonder akkoord van alle partijen van de meerderheid. We zijn met veel partijen in de meerderheid zodat het halen van een akkoord moeilijker is dan het fietsend beklimmen van de Mount Everest. Het gevolg laat zich raden: jullie, de regering, zijn de baas. Stel je voor dat ik zou voorstellen dat er meer geld moet zijn voor de gehandicaptenzorg, dan geraak ik nooit aan voldoende ja’s. Al is het parlement formeel bevoegd voor de begroting.

Onmacht. Eigenlijk kunnen we als volksvertegenwoordigers soms wel eens iets tegenhouden, maar zelf een voorstel realiseren? Heel uitzonderlijk, alleen als de bevoegde minister akkoord gaat en dat is nog moeilijker dan achterwaarts de Mount Everest beklimmen. Kwestie van eer en pluimen op de hoed, nietwaar. Jullie hebben je eigen werking stevig georganiseerd, met goed bemande kabinetten – waar is de belofte van sommige partijen om die af te bouwen en de deskundigheid van de administratie te erkennen? Vergeten?
Ik weet het, het doorbreken van het zwijgakkoord kan vreemde neveneffecten hebben. Het kan leiden tot een alternatieve meerderheid. Dat wordt beschouwd als een doodzonde. Het VB kan steun verlenen aan een voorstel van VLD of CD&V, of Groen! kan sp.a-spirit steunen en dan ligt de meerderheid aan diggelen. En dan? Dan zal de kiezer pas zien waar partijen echt voor staan. Als de VLD mee zou stemmen met het VB over bijvoorbeeld de mogelijkheid om jongeren in een strafkamp op te sluiten, dan weet de kiezer wat een partij echt denkt. Nu wordt een schimmenspel opgevoerd, en wordt gedaan alsof we het altijd roerend met elkaar eens zijn. Komaan zeg.

Wat we dan wel doen? We worden geacht de actuele cadeaupolitiek gul te steunen. Hoe goed bedoeld, het is showcase-politiek: de 100 of 200 euro belastingsvermindering voor de hard werkende Vlamingen, of de afschaffing van de successierechten voor de gezinswoning voor de langstlevende echtgenoot – ook voor wie het niet nodig heeft, en vooral de federale voorstellen zoals een 13de maand kinderbijslag of een schoolpremie. Ondertussen blijven we met ellenlange wachtlijsten (schuldbemiddeling, gehandicaptenzorg, rusthuizen enz.) zitten, zitten tienduizenden Vlamingen met torenhoge schulden en rukt het geweld verder op. Vaak worden zaken dan nog gefinancierd met begrotingstruuks, onder meer door het doorschuiven (spreiden) van kosten naar de toekomst. Zo zetten we wel heel veel druk op de toekomstige generatie die het grootste deel van de facturen zal moeten ophoesten.
Mijn Vlaamse regering … ik zwijg liever over mijn andere ergernissen, over de terugkeer van de zuilen, vooral van de grootste, over het non-beleid voor natuur en milieu, monumentenzorg, of het buitenland, over de onhandige en onvoldragen hervormingen zoals het gemeente- en provinciedecreet, over het incidenten-beleid naar aanleiding van betreurenswaardige gewelddaden.

Nu de meester ook een rapport heeft uitgedeeld over al zijn leerlingen-ministers, weten we dat de notaris-klerk eigenlijk schoolmeesterambities had. Mijnheer de mp, waar is uw nuchtere / zakelijke imago? Bent u op zoek naar een ‘wervend project’. Net als uw voorgangers met Vlaanderen Leeft, Het Pact van Vilvoorde of de Olympische Spelen? Saai en degelijk besturen is blijkbaar onvoldoende om de federale verkiezingen te winnen? U stelt op 11 juli uw wervend economisch project voor? Is het meer dan een recyclage van de beleidsnota’s en het regeerakkoord? Wat is de meerwaarde voor de Vlaamse bevolking? Zal het meer zijn dan de zoveelste ballon, die na een eenvoudige prik meteen leegloopt? Ik denk dat de bevolking dat soort slimmigheden al lang door heeft.

Waarde excellenties, doe gewoon en doe stevig voort. Toon dat het jullie echt te doen is om het welzijn van elke Vlaming, vooral van de minder bedeelde mensen, en niet om de show en de glitter van een eenmalig feestje.

---

Links en veiligheid ...

Er zijn zo van die dagen dat de politiek in de ban van ‘gebeurtenissen’ geraakt, zoals het geweld op de bus in Antwerpen of het centraal station in Brussel. Het zijn geen fait divers, maar uitingen van ernstige problemen. En tegelijk zijn het – gelukkig maar – uitzonderlijke omstandigheden. Hoe daarmee omgaan?
Links en veiligheid, het is geen makkelijk huwelijk. Linkse politici zijn altijd geremd om hierover te spreken. Repressief optreden verbinden we met rechtse regimes en handelswijzen. En toch heeft elke burger recht op een veilige samenleving. Neem nu de veiligheid op de bus en de trein. Net die garanderen is een links principe. De bus is een publiek vervoermiddel, dat voor iedereen veilig en toegankelijk moet zijn, rijk of arm, oud of jong. Ik mag het niet bedenken dat sommige mensen sc hrik krijgen om de bus of tram te nemen. Mensen die geen dure auto hebben waarvan de centrale vergrendeling automatisch gebeurt als je die start  ...
Triestig. Tot mijn verdomde koleire is het dan weer eens het VB dat er garen van spint. Je zou warempel denken dat er een objectief bondgenootschap bestaat tussen die hardcore asociale gasten en extreem-rechts. Ze versterken elkaar in ieder geval: per incident stijgt het VB met sprongetjes in de peilingen. Waarom toch? Is het zo erg gesteld bij ons? Leven we hier op een bom die op scherp staat?
We hebben een toename aan gewelddaden, dat is zeker, maar we leven toch niet in een supergevaarlijke samenleving? De vriend van mijn dochter, uit Guatemala, vertelt me telkens in welk (veilig) paradijs we hier leven, vergeleken met de meeste steden in Midden- en Zuid-Amerika. En toch...

Natuurlijk moeten we die (relatief kleine) groep jonge criminelen aanpakken, want zij zorgen ervoor dat jongeren in het algemeen, en allochtone jongeren in het bijzonder in een slecht daglicht komen te staan. 99,9 procent grijpt de geboden kansen en doet er alles aan om een goed leven op te bouwen. Dat kleine 0,1 procent verpest de vele goede situaties. Die verdient een stevige aanpak, zeg maar strenge bestraffing, maar ook een programma dat gericht is op reïntegratie in de samenleving. Hoe lastig dat ook is... Daarom is de roep om repressie van VLD-fractieleider Patricia Ceyssens zo godgeklaagd. Het kan nooit ferm en hard genoeg zijn. Ze moeten opgesloten worden, langdurig geïnterneerd ... alsof dat zal uitmonden in betere en verantwoordelijke burgers. Zo simpel is het niet. Houd toch op met die dubbelzinnigheid: om de individuele vrijheid te beschermen, moeten we de vrijheid van sommige mensen inperken.  En dat liefst voor een lange tijd. Al even nagedacht of net die postmoderne individualisering niet aan de basis ligt van dit samenlevingsprobleem? Gecombineerd met een onstilbare honger naar rijkdom, met de jacht op status, met een gebrek aan waardering, kweken we jongeren die die te allen prijze dit soort 'idealen' najagen. Het is niet goed te praten, maar wel begrijpelijk. Is er geen dringende nood aan een samenleving die minder individualistisch is, minder materialistisch, meer solidair?

---

Verklikkers gevraagd

Nadat sommige kranten en bladen al een soort kliklijn voor roddelnieuws installeerden, blijkt het zowaar een techniek van politici te worden. Het VB probeerde het al om mensen die illegaal bij ons verblijven aan te geven bij de politie, maar zag er snel van af.
En nu komt de verlichte Bart Tommelein uit Oostende, stads- en lijstgenoot van J.M. D. met zo'n voorstel op de proppen. Misschien heeft zijn lijstduwer hem dit geniale voorstel aan de hand gedaan, wegens geen tijd om het zelf te doen?

Voortaan kan het Oostendse stadspersoneel met anonieme klachten over het werk terecht bij dit blauwe raadslid uit de oppositie. Bel 0478/357264. Hij garandeert absolute geheimhouding van de bronnen.
Hij lijkt oprecht bekommerd om de fysieke en psychische gezondheid van het stadspersoneel, zo blijkt uit zijn hoogst intelligente tekst. Hij verwijst o.a. naar het astronomisch hoge ziekteverzuim en misbruik van de prikklok. Ja, natuurlijk moeten er maatregelen worden genomen, maar of een kliklijn zal helpen is zeer de vraag. Bart als rechter? Bart, klokkenluider? Bart redder van Oostende. Het is me niet duidelijk of hij bij het stadspersoneel naar stemmen wil vissen, maar ik denk niet dat hij erg succesvol zal zijn. Evenmin zal zijn oproep om de jobsatisfactie bij het personeel te verhogen, hier veel toe bijdragen.
Getuigt het niet van enige overmoed te doen alsof je deze problemen zelf gauw zal oplossen? Enne, wat gebeurt met de geklikte gegevens? Anoniem publiceren op een website, overmaken aan het gerecht, klikken aan een chef?

Je beseft het toch h

---

Om te lachen ... en toch kunst?

 

Een humorfestival met tientallen comedians, acteurs, muzikanten, circusartiesten, clowns, jongleurs, dansers om er in zalen, tenten en open lucht hun kunsten te tonen. Zelf werk ik, nu als vrijwilliger, al vele jaren met het festival mee.  Komt dat allen zien of lees er alles over op www.humorologie.be (klik hier).

Humoroloog Wouter Deprez presenteert o.a. Gino Sancti & band, Nigel Williams, Begijn Le Bleu, Lenny, Gili, Henk Ryckaert, The Incredible Jashgawronsky Brothers (It), Cie XY (Fr), Theater Antigone, The Moz'Art Group (Pl), Wannes Cappelle & Het Zesde Metaal, Circus Plusminus, Men in Coats (GB).

---

Daar in Amsterdam… met het VB

25 jaar Brakke Grond gevierd, een stukje Vlaamse cultuur in Amsterdam. Dit keer geen protestbetoging van het sociaal-cultureel werk zoals 25 jaar geleden, toen de vormingswerkers de aankoop van het eerste buitenlandse cultuurhuis als geldverspilling beschouwden. Ook nu geen euforie, wel hoopvolle maar ook kritische verwachtingen over de toekomstige samenwerking tussen Vlaanderen en Nederland. De commissie Cultuur van het Vlaams parlement ging bij deze gelegenheid op werkbezoek naar ons Vlaamse stek bij de grachten. Om een beetje te studeren over de Vlaams-Nederlandse samenwerking, wat af en toe toch moet gebeuren. Van donderdagnamiddag tot vrijdagavond, op kosten van het parlement. Je zou denken dat het VB, de groot-Nederlandse gedachte trouw, massaal aanwezig zou zijn. Ze stuurden inderdaad de grootste groep parlementsleden, een vijfkoppige delegatie met Arckens, Verstrepen, Deckmyn, Marginet en Martens. We zagen hen in ieder geval in het chique Park hotel en bij de lunch in brasserie Harkema, aangeboden (en dus betaald) door de Brakke Grond. Maar op de academische zitting was er geen VB-er te bespeuren, evenmin tijdens de optredens op het plein of het prachtige wandelverhaal met Neske Beks . Dat de Brakke Grond vlakbij de walletjes staat, zal er toch niks mee te maken hebben?
Kortom, voor het VB werd het een toeristisch uitstapje en een nachtje stappen op kosten van de belastingbetaler.
Vlaanderen werd node alleen vertegenwoordigd door haar weinige cultuurpolitici: Dany VdBossche, Jos Stassen, Carl Decaluw

---

Geachte opiniepeilers en -gepeilden,

Mag ik jullie waarschuwen? Straks riskeert u bij het uitspreken van de naam Stevaert de democratische wetten van de samenleving met voeten te treden. Mijn achtbare collega Decaluw

---

Iedereen miljonair?

In mijn niet van eigenwaan gespeende Kortrijk, Courtrai voor sommigen, ging dit weekend een bijzondere beurs door, de Millionaire Fair. Uit Nederland overgewaaid. Een beurs die qua luxe en omvang zijn weerga niet kent, een sprookje voor welgestelden, een luilekkerland voor levensgenieters, een evenement waar exclusiviteit, tijdloze klasse, professionaliteit en glamour samenkomen. Je vindt er alles om gelukkig te zijn: juwelen, priv

---

CD&V krijgt hulp van de Heilige Geest

Het Cultuurplan van verlichte geesten Stefaan De Clerck, Filip Heylen en Steven Vanackere

Deze heren lanceren de Cultuurstad Vlaanderen. In een haast 'gelovige' stijl presenteerden ze een verheven programma. Ze zijn goddelijk geïnspireerd, wellicht niet door de Heilige Geest, maar door een andere God, Richard Florida, en diens creative class. Dat heeft geleid tot culturele voorstellen die ze over Vlaanderen willen verspreiden. Dwepen met Florida, het staat alleszins chique.
Natuurlijk, cultuur kan dienen ter versterking van het stedelijk weefsel. Dat is pas nieuws, dat we meteen als het eerste gebod in ons geheugen prenten. En dat sommige buurten heropleven als resultaat van investeringen in cultuur, jazeker. Alleen de voorbeelden zijn niet zo goed gekozen: Buda-kunsteneiland, de KVS en Turn & Taxis. Fijn zeg, ben ik blij dat de vorige ministers van Cultuur en Steden waar ik onder gediend heb de eerste projecten stevig steunden. Ze hadden dus gelijk. Alleen, die projecten zijn nog zo prematuur dat het bewijs van heropleving nog moet worden gegeven. Voor de  KVS is dat niet aan de orde, want staat al in een reeds heropgeleefde Brusselse buurt, de chique Dansaert-wijk. Tour en Taxis is een commercieel project en Buda is nog in volle verbouwing, en van werking is nauwelijks sprake.

En dan het tweede gebod: dat Vlaamse steden als

---

Knullige Vlaamse politiek

Drie dagen in de Argonne vertoefd. Het stille en groene Frankrijk, tussen Verdun, Reims en Bar-Le-Duc. Aan de rand van het bos, tussen de prachtige roep van koekoeken en de talloze concerten van de veldleeuweriken. Een regio waar de tijd heeft stilgestaan, haast leeg, maar mooi. Daar ben je even weg van de drukte, van de Vlaamse zelfingenomenheid, het over-het-paard-getilde belang van onbelangrijke kwesties waar de politiek zich druk of dik over maakt. Aangewezen op l'Est R

---

Cultuurbeleid Kortrijk

De brochure "Mag het iets m

---

Dames, help de jager (de politiek) uit de nood

ingediend door Bart Caron op 17/05/2006 om 13u33

Telefoonmaatschappijen verdienen momenteel goed geld aan rondbellende poltici. Er zijn er nogal wat die koppig op zoek zijn naar vrouwen.  Niet dat ze thuis niet aan hun trekken zouden komen, niet omdat ze daarmee geliefkoosde mannelijke bezigheid, nl. op vrouwenjacht gaan, beoefenen, maar om de schijnbaar simpele reden dat ze de lokale lijsten voor 8 oktober voor de helft moeten bevolken met vrouwen. Voor het eerst is een gelijk aantal mannelijke en vrouwelijke kanidaten vereist. Niks tegen quota, forceren is wel eens nuttig, maar het is niet vanzelfsprekend.

Weet u, geachte dames, jullie hebben gelijk. Maar, maar, wie een rechtmatig aantal kandidaten opeist op lijsten, moet zich ook laten gelden. Er staat wat tegenover, nietwaar. Dames, neem jullie verantwoordelijkheid op. Maar spaar mannen als ik, die het jagen wat verleerd zijn, toch een klein beetje.

Evenveel vrouwen als mannen op lijsten, moet dat dwangmatig? Slim van de 'top'madammen. Het is eigenlijk niet meer dan normaal. Helaas, er zijn in vele gemeenten (te) weinig vrouwen die zich politiek willen engageren.  Ze hebben vaak andere zorgen, combineren al een job en de zorg voor het gezin, en die taken zijn thuis niet steeds eerlijk verdeeld. En dat is nog zacht uitgedrukt, moet ik nederig bekennen.

Zich outen als geëngageerde kandidaat? Niet vanzelfsprekend in een tijd waarin de politiek en haar beoefenaars al zo'n slechte naam en faam hebben. En toch, ik verzeker het, het is meer dan boeiend om elke dag bezig kunnen zijn met het werken aan een betere samenleving. Al klinkt dat een beetje pathetisch.

Dames, wees maar een beetje seksistisch.  Wij mannen zijn tenslotte ook niet veel meer dan kraaiende hanen; grote bek, hoge kam, maar finaal minder waard dan kippetjes.

ingediend onder Mijn gedacht • (0) Reacties • Permalink

---

pagina 32 van 44 ⟨ Eerste  < 30 31 32 33 34 >  Laatste ⟩