Over geld voor cultuur en sport, het Brugse Concertgebouw en een gewonnen debat

Van links naar rechts op de foto, de West-Vlaamse Spirit-kandidaten voor het Vlaams Parlement: ondergetekende (2de opvolger), Marleen Fonteyne-Demuynck (13de plaats), Geert Lambert (20ste plaats), Frank Wauters (12de plaats) en Jasmijn Bonte (9de opvolger)

5% voor Cultuur?
Gedebatteerd in deSingel op uitnodiging van de VDP, de belangenvereniging van de podiumkunsten en de muzieksector. Met het kakelverse en ambitieuze Kunstendecreet in zicht, maken die sectoren zich wel zorgen over de subsidiëring. Immers, tegen 3 november moeten de subsidieaanvragen voor de volgende vierjarige periode worden ingediend. Dat doet de koorts, nu nog aangevuurd met electorale koorts, stevig stijgen. En natuurlijk ontbrak het tijdens het debat niet aan grote beloften. De CD&V bij monde van Mieke Van Hecke, de NV-A vertegenwoordigd door Kris Van Dijck en de sp.a met Dany Vandenbossche stelden dat het cultuurbudget in de volgende legislatuur moet groeien naar 5 procent van de Vlaamse begroting. Straffe kost. Nu vertegenwoordigt de cultuurbegroting amper 2,22% van de begroting. En we komen van een stijging met 125 miljoen euro. Die belofte realiseren zou dus meer dan een verdubbeling betekenen. Al te mooi, zou ik zeggen. Kartelgenoot Dany haastte zich om zijn standpunt te relativeren door te stellen dat hij daar wilde naar 'streven'.
Enkele weken geleden nam ik aan een gelijkaardig debat deel over het sportbeleid voor de volgende legislatuur. Daar beloofden dezelfde partijen het budget voor sport naar 2 procent te willen optrekken. Ook dat is ruim een verdubbeling. Momenteel krijgt de sport tussen 0,3 en 0,4 procent van de begroting.
Ewel, het wordt comfortabel voor Spirit. We krijgen plots veel partners voor een stevige groei van het cultuur- én sportbudget. Dat is prachtig. We zullen hen op tijd en stond herinneren aan deze belofte. Maar ja ... 'serieus, daar is nu toch niet over nagedacht', om Wouter Deprez te citeren, verfrissende hurmorist en de echte winnaar van Doe de stemtest op de VRT. Dergelijke stijging is quasi onhaalbaar. De conjunctuur trekt niet echt aan en de partijen hebben hun prioriteiten - wat ze willen doen het bijkomende Lambermont-geld - al meegedeeld. Met uitzondering van Spirit, zat cultuur daar nergens bij. De belofte is dus nogal ongeloofwaardig. Een stijging in de orde van de voorbije legislatuur zal meer dan een succes zijn. Laat ons daarvoor vechten. Vandaag, tijdens de regeringsvorming en de hele legislatuur lang.
Jammer genoeg was de VLD, niet vertegenwoordigd. De aangekondigde Margriet Hermans was wegens fileproblemen (?) verontschuldigd. Dan hadden we het VLD-standpunt gekend en misschien ook wel uitleg gekregen waarom begrotingsminister Dirk Van Mechelen zo lastig doet met de goedkeuring en uitbetaling van subsidies. Die liepen omwille van zijn begrotingsrichtlijnen vaak vertraging op.

Kortemark
Deze ochtend was ik in Kortemark, op een politiek debat in het Margareta-Maria-Instituut, voor zo'n 400 leerlingen van de 3de graad BSO en TSO.
Het werd schitterend voorbereid door de leden van het leerlingenparlement van de 3de graad. Zij stelden vragen op, over jeugdwerk, over werk vinden, verkeer enz.. De leerlingen zochten daarna op internet telkens het standpunt van de verschillende partijen op. Het was een goed project in politieke vorming. Voor en na het debat werd elektronisch gestemd. De kopstukken van de partijen - en in West-Vlaanderen zijn dat toppolitici - waren aanwezig en zetten hun beste beentje voor. De uitslag was veelbetekenend. De CD&V / NVA had voor 29% en na het debat 40% (proficiat Yves L. en Geert B.), ons kartel sp.a / spirit steeg van 24% naar 32% (dank u Johan VdL), de VLD (Vincent Q) dook van 20% naar 12%, Groen! steeg van 5% naar 6% en wat erg belangrijk is, het Blok dook van 18% naar 8%. Dat bewijst dat als je discussieert met het Blok, als je het verschil kan aantonen met democratische partijen, het duidelijk wordt voor de (jonge) kiezer, dat het Blok een mensonwaardig en onverdraagzaam, een verachtelijk programma heeft.
Het was een mooie dag.

Concertgebouw
Al begon de dag weer zo lastig, met een vervolg op de discussie over het concertgebouw van Brugge. Ik verwijs naar de rubriek 'Bart in de pers', maar toch nog deze aanvulling. Ik heb me sinds mijn periode bij Brugge 2002, en daarna bij Bert Anciaux en Paul Van Grembergen, hard ingespannen om dat schitterende gebouw een volwaardige toekomst te geven. Bert kondigde op 22 februari 2002 aan dat de Vlaamse Gemeenschap een subsidie van 2 miljoen euro veil had voor het concertgebouw. Dat is een stevige subsidie. En toch is er een tekort op de begroting 2004. Mocht elk overheidsniveau haar verantwoordelijkheid nemen zoals de Vlaamse Gemeenschap, dan zouden die problemen er niet zijn. Zeker de provincie West-Vlaanderen zou een inspanning moeten doen. Ter vergelijking: Oost-Vlaanderen en Antwerpen subsidiëren met veel hogere bedragen het Toneelhuis, het Publiekstheater en de Opera en nog vele andere instellingen, elk voor meer dan 4 miljoen euro. Als West-Vlaanderen dan een groot en prestigieus en kwaliteitsvol huis heeft, gedraagt het zich erg provincialistisch en subsidieert het 140.000 euro. Voor de stad kunnen we wat meer begrip opbrengen, want de investering in het gebouw was erg hoog en Brugge besteedt reeds veel geld aan cultuur. Vlaanderen moet de Brugse musea beter ondersteunen zodat er wat ruimte komt. Enfin, in denk dat de Vlaamse Gemeenschap een bijkomende subsidie van 388.000 euro zou moeten geven, in functie van het eigenaarsonderhoud, dus buiten het artistiek budget. Dat zou de druk verlichten en het kwaliteitsvolle programma moeten beschermen. Met een inspanning van de provincie erbij moet dat zeker lukken. Finaal moet de verantwoordelijkheid voor de werking moet bij de vzw Concertgebouw blijven. Responsabilisering heet dat in het moderne management. Dat is niet anders bij de Vlaamse Opera, bij deSingel of de grote orkesten, of bij Rosas, Anima Aeterna of het Toneelhuis.
Wat ik wil zeggen, het is nu alsof we niks voor Brugge hebben gedaan... Dat doet mij persoonlijk pijn. Want de feiten spreken dat echt wel tegen. Voor het lokaal cultuurbeleid, inbegrepen de bibliotheek en het cultuurcentrum steeg de Vlaamse subsidie van 1,4 naar 1,9 miljoen euro. Voor de musea en de erfgoedconvenant steeg de subsidie van 120.000 naar 860.000 euro. Brugge 2002 kreeg 5 miljoen euro en het Concertgebouw 12 miljoen euro bouwsubsidie en 2 miljoen euro werkingssubsidie per jaar. Eerlijk is eerlijk, het is toch niet slecht?

---

Campagne voeren op de markt en liedjes zingen

Ik sta voor het eerst op een lijst. Mijn eerste verkiezingscampagne is een bijzondere ervaring. Je moet jezelf aanprijzen en dat is een bizar gevoel. Ik vind het gênant als ik mezelf op de televisie zie of mijn foto zie op een groot verkiezingsbord langs de kant van de weg. Maar het hoort er nu eenmaal bij.
We gaan regelmatig naar de markten. En daar krijgen je vrij veel negatieve reacties van marktbezoekers. Uitspraken in zoals 'ik moet niet weten van de politiek', 'het zijn allemaal dezelfden', 'veel beloven en weinig geven', 'ze doen nooit iets voor ons', 'nu zien we ze en dan weer jaren niet', 'steek ze allemaal in een zak' zijn niet van de lucht. Als je dan toch aan de praat geraakt, naar de vragen en zorgen luistert, en een en ander probeert toe te lichten, wordt je meestal geconfronteerd met een harde ontkenning. Voor veel mensen is de wereld klein, begrijpelijk beperkt tot hun eigen leefwereld.
Ja, elke bevolkingsgroep heeft wel specifieke problemen of verzuchtingen die meestal terecht zijn: de kleine pensioenen, lage ziekte-uitkeringen, ongelijke behandeling van zelfstandigen als het over kinderbijslag gaat bijvoorbeeld, jeugdwerkloosheid, verkeersoverlast enz.. Het is niet eenvoudig alle problemen op te lossen, zeker niet als dat niets mag kosten. Elke Vlaming wil graag meer en beter, liefst geleverd door de overheid, maar weinig Vlamingen zijn bereid daar toe bij te dragen. De laatste aflevering van 'Doe de stemtest' toonde dat ook aan. Solidariteit, bijvoorbeeld tussen generaties, verdwijnt beetje bij beetje, niet alleen uit de woordenschat maar ook uit het politieke gedachtengoed. Vlaanderen is nochtans rijk ...
Nog lastiger is het als je ijskoud wordt genegeerd. Nogal wat mensen aan wie je een foldertje wil geven doen alsof je er niet staat of kijken naar jou als een te vermijden object. Ze lopen door, zeggen niet eens 'nee, dank u' of zoiets. Hun blik spreekt wel boekdelen. Ik kan het alleen duiden met het woord 'verachting'. Ik wil er de mensen zelf de schuld niet van geven, zeker niet, maar we moeten het interpreteren als een signaal naar de politieke verantwoordelijken. De politiek is niet graag gezien, politici worden niet gerespecteerd. Het gaat over vertrouwen, of liever van wantrouwen in de instellingen en hun leiders. Die extreem rechtse partij spint er garen van.
De politiek moet haar verantwoordelijkheid opnemen. Politici moeten serieus met hun job bezig zijn, ernstig en wijs besturen. Maar ja, de politiek is niet anders dan de rest van de samenleving. Politici zijn ook maar mensen... Ijdelheid, jaloezie en kortzichtigheid zijn ook in de politiek dagelijkse kost. De media vergroten dat uit... het is hun rol de politiek kritisch te bekijken - en de politici laten zich graag opvoeren. En jan modaal kijkt ernaar en denkt er het zijne van ...

Nu een vrolijke noot. Tijdens de weekends trekken we op met ons muziekbandje. In de aloude marktzangerstraditie hebben we op bekende melodieën nieuwe teksten gemaakt. Het zijn satirische teksten waarin we de draak steken met de politiek, politici of met hun daden. We brengen de liedjes op straten en pleinen en op de zeedijk. We proberen het voorbij wandelende publiek mee te laten zingen, wat vrij goed lukt, in Blankenberge al beter dan in Knokke ...
Hieronder volgt bij wijze van voorbeeld 'West-Vlaanderen'. Land van polders en kusttoerisme, van geldgewin en zeldzame natuur... We zingen het op de melodie van Country Roads van John Denver.

Country Roads - West-Vlaand'ren

Leiewater, Zuid-West-Vlaand'ren
water ader, vissend aan de oever
proper water, vogels in het riet
helder en zelfs drinkbaar, we zwemmen in het diep

refrein:
't Vlas geroot, hop geoogst
da's de plaats, waar ik behoor
Mijn West-Vlaand'ren, zee en polder
Oh zo groots, oh zo mooi

Belfort-torens, oude steden
Ongeschonden, landschappen bekoren
Vergezichten, bossen en veel groen
Wonderschoon West-Vlaand'ren, je bent mijn kampioen

refrein:
Schild en Vriend, gulden spoor
da's de plaats, waar ik behoor
Mijn West-Vlaand'ren, zee en polder
Oh zo groots, oh zo mooi

Kusttoerisme, bron van welvaart
Flatgebouwen, sieren onze duinen
Blankenberge, Westende aan zee
Liefst geen vluchtelingen, alleen congé payé

refrein:
Zon en zee, congé payé
da's de plaats, waar ik behoor
Mijn West-Vlaand'ren, zee en polder
Oh zo groots, oh zo mooi

Brugstrofe:
Ik hoor 't gedruis van de wind en van de ba-ren
de radio vertelt me van de storm en 't geraas
West-Vlaand'ren buigt en kraakt
Ik heb 't gevoel dat de Zuidwestenwind beukt en breekt, beukt en breekt

refrein:
't Vlas geroot, hop geoogst
da's de plaats, waar ik behoor
Mijn West-Vlaand'ren, zee en polder
Oh zo groots, oh zo mooi
refrein herhalen

En voor wie wil meespelen: de akkoorden zijn G - Em - D - C - G in de strofe en G- D- Em - C - G - D - C - G in het refrein. In de brugstrofe speel je Em- D - G - C - G - D - Em - F - C - D - D7. Veel plezier.

---

Olympische Spelen nuttig, noodzakelijk of nodig?

Dat is een vraag die Jan Roegiers en mezelf al een tijdje bezig houdt. Onze mening verscheen vandaag als vrije tribune in De Morgen. Hieronder volgt een samenvatting. Als je liever het hele stuk leest, klik dan hier op Olympische spelen
Er is geen enkele reden om de Olympische Spelen op één plaats, in één land te laten plaatsvinden. Vermits de olympische logica een televisielogica is, is het misschien beter om de Spelen in televisiepakketten, de zogenaamde 'formats', te gieten in verschillende landen.
Zoals vele anderen waren we verrast over het idee van een manisch-positieve minister-president om de Olympische Spelen naar Vlaanderen te halen in 2016. Toen bekend werd dat er voor dit project een 4 miljard euro moest worden gevonden en geïnvesteerd, maar dat er ook via het zogenaamde 'terugverdieneffect' heel wat positieve neveneffecten zouden zijn, hebben we ons afgevraagd of wij geen alternatieven moesten bedenken voor dit soort mega-evenementen.

Schaalkost
Uit de cijfers van de haalbaarheidsstudie leren wij alvast dat mobiliteit en infrastructuur naast veiligheid de belangrijkste kostenposten zijn. Van de mobiliteitsinvesteringen kunnen wij veronderstellen dat ze na de Spelen ook nog bruikbaar zijn, maar de bestedingen voor veiligheid zijn op de eerste plaats kosten en geen investeringen en die zijn exclusief aan het moment gebonden.
Een gedeelte van de te maken kosten zijn dus zeer situatiegebonden en hebben geen duurzaam effect. De kost van het veiligheidsrisico kan trouwens alleen maar oplopen. Deelde Olympische baas Jacques Rogge onlangs niet mee dat de Spelen vanaf nu zullen verzekerd worden tegen 'niet plaatsvinden'.
Het zijn de sponsors die met het IOC samen het scenario schrijven en de prioriteiten vastleggen. De televisie en vooral de aan televisie gebonden rechten bepalen in grote mate de vorm en de timing van de Spelen.

Tele Olympics
Vermits de Olympische Spelen bestaan bij de gratie van de sponsors en dat de sponsors bestaan omdat er consumenten zijn die televisie kijken, kunnen wij de Olympische Spelen beter beschouwen als een televisiefenomeen onder de werktitel: 'TELE OLYMPICS'. Vermits de olympische logica een televisielogica is, zullen wij via onze eerste conclusie zeer kostenbesparend zijn: De Olympische Spelen worden niet meer op één plaats, in één land gehouden maar in televisiepakketten, de zogenaamde 'formats', gegoten in verschillende landen.
Er is geen enkele reden om boogschieten en gewichtheffen aan elkaar te koppelen, want ze verhouden zich tot elkaar als het Eurovisiesongfestival tot de uitreiking van de literaire Gouden Uil. Door op verschillende locaties de Spelen te houden, vermijden wij de te grote sportieve en parasportieve nomadenkaravaan. Dat komt de mobiliteit en vooral de immobiliteit van eenieder ten goede.
Om het Olympische gedachtegoed te respecteren kan er een verdeelsleutel worden gehanteerd waarin tussen alle continenten de evenementen worden verdeeld. Wij kunnen in Chili kayakken, in Pakistan hockeyen, we kunnen voor het eerst in een Centraal-Afrikaans land - daar waar wij de baltovenaars vandaag inkopen - het Olympisch voetbaltornooi houden, we kunnen vanuit Bulgarije naar het gewichtheffen kijken, in Zuid-Afrika het zwemmen organiseren, in Bangladesh atletiek.
De olympische gedachte van vrede en solidariteit zou veel beter gediend zijn door vele landen met een iets discreter aanbod in beeld te brengen dan door enkel de rijke landen met elkaar in concurrentie te laten gaan.

Mondiale Spelen
Niet alleen echt mondiale Olympische spelen zijn aan de orde, ook de zekerheid dat de wereldbevolking ernaar kan kijken. Spirit pleit ervoor dat grote manifestaties en evenementen zoals de Olympische Spelen steeds te zien zijn op een open net, en niet op betaaltelevisie.
Ondertussen kunnen voorzichtige stappen richting mondiale spelen worden gezet. Waarom zou Vlaanderen in 2016 niet een gezamenlijke kandidatuur indienen, samen met de région Nord-Pas de Calais uit Noord-Frankrijk (La Flandre), Nederland, Nordrhein-Westfalen, Wallonië en Kent.
Er is nog een belangrijk argument: de schaalverkleining. Na de schaalvergroting op het einde van vorige eeuw, als ultieme economische hallucinatie, zijn we weer toe aan schaalverkleiningen omwille van een betere hanteerbaarheid en inpasbaarheid. Omwille van de herkenbare menselijke schaal, en omwille van de veiligheid. Dat geldt zeker voor de Olympische Spelen. Dan hoeft het IOC geen verzekering meer te nemen tegen afgelasting of terrorisme. Zo worden de Spelen ook een symbool van mondiale verbondenheid en een uiting van een vredeswil.
Met dank aan Dorian Van der Brempt

---

De veldleeuwerik en de gors en de verkiezingscampagne

Verkiezingen, peilingen, debatten, luisteren naar de milieu- en natuurverenigingen uit de streek, borden plaatsen - het zijn de zaken die mijn dagen beheersen. Ik werk nog, maar neem mijn vakantiedagen voor op voor de campagne. Het is een bevreemdend gevoel want het is mijn eerste campagne. Je komt je eigen foto tegen langs de straat. De kinderen zwaaien dan, 'dag vake'. Het is in ieder geval wennen.
Vandaag hadden we onder meer een heel interessant gesprek met de de Zuid-West-Vlaamse Natuur- en Milieukoepel v.z.w.. Die groepeert meer dan twintig natuur- en milieuverenigingen in de regio Kortrijk. Ze pleiten terecht voor meer aandacht voor het prachtige landschap tussen Leie en Schelde. Licht glooiend, meestal open, maar steeds armer. Hun pleidooi gaat niet alleen over het uitzicht (de vorm) maar ook voor de inhoud ervan. Zo konden we ervaren dat vogelsoorten als de gors en de veldleeuwerik in onze streek haast verdwenen zijn, samen met vele plantensoorten. Dat is een fenomeen van enkele jaren, zeer recent, en is te wijten aan de landbouwtechnieken, het verdwijnen van bermen, heggewallen enz. Wie herinnert zich als kind niet de zo typische zang van de leeuwerik, die hoog in de lucht op een vaste plaats stilhangt. Deze zang is haast niet meer te horen. Mits eenvoudige ingrepen kan dat probleem worden aangepakt en precies in Sint-Denijs, in het hart van het gebied, start een proefproject. Als dat goed meevalt kan het uitgebreid worden tot heel Vlaanderen. Zouden we de veldleeuwerik niet uitroepen tot mascotte van Zuid-West-Vlaanderen? Dat zou prachtig zijn.
Hoe noodzakelijk is zo'n project nu wel? Zijn er dan geen belangrijkere zaken te doen, kan je je kritisch afvragen. Is het verdwijnen (bijna toch) van twee vogelsoorten belangrijk? Ja natuurlijk, want het toont aan dat we nog een lange weg af te leggen hebben als we praten over plattelandsontwikkeling, natuurbehoud, landbouw ... Ze zijn een symbool voor een te eenzijdige visie op het platteland.
Spirit West-Vlaanderen pleit voor het behoud van stiltegebieden, het vermijden van lichtpollutie, de uitbouw van trage wegen en paden, boom- en haagacties naar burgers toe, een integraal waterbeleid, enz. zijn evenzoveel troeven die in de provincie moeten verzekerd blijven. Deze verantwoordelijkheid rust niet alleen op de overheid maar tevens op haar inwoners en de bezoekers van deze streek. We moeten de recreatieve en toeristische mogelijkheden van het gebied tussen Leie en Schelde ontwikkelen. Dit is ook een economische uitdaging. We moeten dat met zorg doen, het mag de resterende kwetsbare kwaliteit en schaarse open ruimte en de aantrekkingskracht ervan niet bedreigen. Het moeten dus kleinschalige activiteiten blijven. Of hoe natuurbehoud, toerisme en economie samen kunnen gaan.
Nog een verwijzing naar sociaal-economische verleden van de streek. Midden het gebied loopt de Trimaarzate. Dat is een oude spoorwegbedding. In de 19de en het begin van de 20ste eeuw zorgde de trein voor het vervoer van de Vlaamse seizoenarbeiders naar de steenkoolmijnen in Henegouwen en Noord-Frankrijk. Het is nu een potentiële bron van natuurontwikkeling en recreatie. Fiets er maar eens over, van Avelgem tot Spiere of van Avelgem tot Heestert, zo'n 12 km. Je geniet er van een prachtig uitzicht.

---

Het middenveld in de aanval

Vandaag hebben we het over het 'middenveld' gehad. De aanleiding was een debat met de democratische partijen over het memorandum van de Staten-Generaal van het middenveld. De co-voorzitters Ann Demeulemeester en Mark Elchardus, topfiguren uit de twee belangrijkste 'families', brachten de thema's aan.

Sonia Becq van de CD&V probeerde naar aloude traditie in haar partij het geweten van het middenveld te vertolken. Ze meende dat deze regering weinig heeft gedaan voor het middenveld. Ze zei verder dat het dankzij haar fractie is dat in het Vlaams Parlement de notie 'vertegenwoordigers van het middenveld' in de teksten van de adviesraden is verschenen. We hebben het hier over de Vlaamse adviesraden zoals bijv. de raad voor Cultuur, Jeugd, Sport en Media. Een poging om de pluimen op hun hoed te steken? Een leugentje om bestwil? Pas tijdens de vorige legislatuur - de bevoegde minister was Luc Martens - werd een nieuw decreet op die adviesraden voorgesteld en gestemd door het Vlaams Parlement. Daarin werden vertegenwoordigers van het middenveld geweerd en werden alleen 'deskundigen' opgenomen in de raden. Nu, in het nieuwe voorstel worden de raden voor de helft samengesteld uit representatieve vertegenwoordigers van het middenveld en voor de helft uit deskundigen. Het geheugen van de CD&V is blijkbaar erg kort ...

Ook de VLD mag, al is dat moeilijk voor zo'n partij, een gewetensonderzoek doen. Annemie Turtelboom kwam ongegeneerd supporteren voor het middenveld. Mooi zo, maar mag ik er haar aan herinneren dat het haar vertegenwoordigers waren in de regering en het parlement die de voorbije jaren de totstandkoming van het nieuwe decreet over het sociaal-cultureel volwassenenwerk bemoeilijkten? Daardoor kon onvoldoende geld vrijgemaakt worden voor de verenigingen en de vormingsinstellingen. Ook de vernieuwde regelgeving voor het landelijk jeugdwerk kwam zo onder financiële druk te staan. Alleen retoriek zonder daden is niet geloofwaardig. We weten het wel. De liberale familie heeft haast geen middenveld en ziet niet graag dat de andere families dat wel hebben en 'sterk' kunnen houden. Ik denk dat hier en daar nog even mentaal moet afgerekend worden met de christelijke opvoeding. Ja, in het verenigingsleven zijn de verenigingen met christelijke inspiratie nog steeds het talrijkst en het grootst. Dat is verklaarbaar vanuit een emancipatorisch engagement. Een inspiratie is volstrekt legitiem als daar een werking op is geënt. Vroeger waren er veel anomalieën, maar die zijn haast verdwenen. Harmonies of fanfares, koren of toneelverenigingen, sportclubs en hobbyverenigingen, ze zijn haast allemaal pluralistisch geworden. De tijd dat er rode en blauwe muzieknoten gespeeld werden, is gelukkig voorbij (aan het gaan).

Het belang van het middenveld
Kunnen we nu, in het begin van de 21ste eeuw niet volwassen vaststellen dat het middenveld een reusachtig maatschappelijk belang heeft? De inleiding van het memorandum is correct: "Middenveldorganisaties vervullen drie belangrijke maatschappelijke taken. Zij verenigen mensen, bieden emancipatiekansen en dragen op die manier bij tot maatschappelijke betrokkenheid en sociale cohesie."

Huis van de participatie
We mogen van het middenveld ook de nodige kritische zin verwachten. Is het niet zo dat er tal van adviesorganen, ook op gemeentelijk niveau, last hebben van erosie? Dat je terecht mag twijfelen aan representativiteit? Werkt het klassieke model van participatie nog wel? Spirit wil dat de overheid, ook de lokale, hier in investeert. We moeten bijv. lokaal meer middelen beschikbaar te stellen voor burgerinitiatieven en instellingen die bewoners daarbij ondersteunen. Elke gemeente zou een lokale participatieambtenaar moeten aanstellen enz. We moeten ook nadenken over nieuwe vormen. Zo pleiten we voor de oprichting van een 'Huis van de Participatie'. In dat Huis worden participatiemodellen ontwikkeld, vorming gegeven aan bestuurders die participatief aan de slag willen, informatie verschaft aan actiegroeperingen over hoe ze zich moeten organiseren en hoe ze hun rol ten volle kunnen benutten met respect voor de bestaande democratische spelregels, en nagedacht over de troeven van en grenzen aan participatie.

Ook de resterende uitwassen van de verzuiling moeten we bestrijden. Al is al heel veel 'opgekuist', zoals bijv. de afschaffing van de filosofisch/ideologische koepels in het jeugd- en het sociaal-cultureel werk. Maar er is nog werk. Denk maar aan het Cultuurpact, een wet die de verzuiling doet doordringen tot in de bestuursorganen van elke publieke culturele voorziening.

We hebben het ook gehad over de plek van het middenveld in de besluitvorming, Daar is al decennia veel over te doen. Terecht eist het haar plaats op, als megafoon van de leden en deelnemers. 'Zij geven de burgers ook effectief invloed op het beleid en willen dat beleid op basis van hun eigen ervaring en expertise inspireren, helpen doeltreffend en efficiënt te zijn', lezen we in het memorandum.

Markt en non-profit
Tenslotte wil ik nog even ingaan op de rol van organisaties in de sociale economie en de social-profit. Denk aan kinderopvang, aan gezinshulp, aan zorg voor ouderen, kringloopwinkels of strijkateliers... Overheid en middenveldorganisaties slaan hier al decennia de handen in elkaar slaan, al gaat dat niet zonder een buil of een bluts. Deze samenwerking mogen we niet loslaten. De discussie gaat niet meer tussen zij die menen dat de overheid dat alles moet organiseren en zij die menen dat het particuliere initiatief (niet-commercieel) dat moet doen. Door de toenemende invloed van de globalisering (GATS) en ook van de Europese Unie - nog steeds geen sociale unie - wordt de druk van de markt (commercieel) steeds groter. Internationaal moeten we steeds vaker horen dat de overheid dit soort taken niet meer mag zelf uitvoeren of mag subsidiëren, maar dat aan de markt moet worden gelaten. Denk hier aan welzijn, ziekenzorg, onderwijs, cultuur enz... Krijgen we dan een verzorgingssamenleving met twee snelheden? Met een toenemend aantal mensen die worden uitgesloten? Ook hier kunnen we het grote belang van het middenveld accentueren: het kan de steeds stijgende invloed van de markt temperen.

Het memorandum is een interessant document. Je vindt het op
www.middenveld.org en dan klikken op 'memorandum'.

---

Over Johny Turbo, Luuk Gruwez en meer cultuur en sport op school

Gisterenavond (donderdag) vond op de Kortrijkse wijk Overleie "Student Talent @ Overleie" plaats, een hommage aan de in 2000 overleden volkszanger Johny Turbo, ook wel tekstskriver & zinger genoemd. Het was tegelijkertijd een wedstrijd voor muziekgroepen waarvan minstens 1 lid student is aan één van de Kortrijkse onderwijsinstellingen. Elke groep moest natuurlijk minstens één nummer van Johny Turbo spelen.
Mijn grote gasten, Bieke en Arne namen met hun band Fashion Phoebe deel aan dit concours. En ik hield het niet voor mogelijk, ze wonnen. Dat moet ik als fiere vader natuurlijk melden. Daarna bracht de onvolprezen Wim Opbrouck een hommage aan Johny Turbo. Bij momenten kreeg je kippevel.

Poëzie
Vorige zaterdag werd op initiatief van Malpertuis in Tielt poëzie gelezen. Door politici dan nog. Aan een aantal politici werd gevraagd, als ze een Vlaamse grondwet zouden schrijven aan de hand van enkele gedichten, welke verzen ze zouden meebrengen naar de onderhandelingstafel en waarom? Gasten waren onder meer Geert Bourgeois, Jos Geysels, Renaat Landuyt, Luc Martens, Vincent Van Quickenborne ... Voorwaar schoon volk. En ik mocht er zelf ook bij zijn.
Voor mijn grondwet selecteerde ik vier gedichten. Ik begon met "West-Vlaanderen" van Luuk Gruwez. Omdat we zijn wie we zijn. Een fragment:
Het is een land, hardlijvig van behoudzucht,
met afgerichte hartstocht, vroom vertier
dat als de tering naar de nering wordt gezet,
Men telt er geld als paternosterkralen...
Onze grondwet moet ook een pacifistische boodschap uitschreeuwen. Ik koos 'Dulce et decorum est' van Wilfred Owen. Dit bekende gedicht uit WO I werd schitterend hertaald door Tom Lanoye en opgenomen in 'Niemands land', gedichten uit de Groote Oorlog.. Dat het goed en zoet is voor het vaderland te sterven noemde hij 'The Old Lie'. En dat is het ongetwijfeld. En vooral moet de grondwet aandacht hebben voor de gewone mensen en daarom garanderen dat elke persoon zijn talenten maximaal kan ontplooien, een pleidooi voor sociale rechtvaardigheid, een garantie op gelijkwaardigheid. Zijn we niet fier als die 'gewone' mens van bij ons een held wordt?
De Flandrien is een eretitel voor een straffe Vlaming, voor de werkmens die door inzet en wilskracht de quasi Goddelijke status bereikt. Een eeuwig geprezen voorbeeld, vrij, geëmancipeerd, een held.

De Flandriens
Voor Briek Schotte|

Vanachter Leuvense stoven kwamen ze,
met forse kop en pezige benen,
ze hadden poten aan hun lijf,
en trokken er harder dan anderen
mee aan het stuur.
Ze stuurden ansichtkaarten naar huis
met groetjes uit het verre Frankrijk
en wisten niet, nooit van opgeven.
Ze brachten geld mee om een koe
of een café op het dorpsplein te kopen.
Of ze werden velomaker
en vertelden met glanzende ogen
over de Tourmalet en de Peyresourde.
Ze verschenen heel trots op sportavonden
en pinkten er al eens én traan weg.
Soms zag je ze nog eens
op begrafenissen of op televisie.
Ze waren niet van deze tijd, de flandriens,
ze moeten nu bijna allemaal
in de wielerhemel koersen.

De grondwet moet ten slotte de liefde bevorderen. Hoe dat moet weet ik niet, maar misschien kunnen kunstenaars daar wel voor zorgen. Om dat idee te verwoorden koos ik Pablo Neruda, de dichter die vrijheid en sensualiteit combineerde in één strijd. Mocht Neruda een Vlaming zijn, zou wij niet alleen goede mensen zijn maar ook lieve mensen. Neruda is de ceremoniemeester van het verdriet en van de vreugde, hij is de held en de engel, nooit geschikt om slachtoffer te worden.
Uit zijn prachtige 'Twintig liefdesgedichten en een wanhoopszang' las ik 'Ik houd ervan'.

Paul Van Grembergen roept dichters op
Omdat hun politieke mandaat binnenkort afloopt, kregen Eric Antonis (Antwerps schepen van cultuur) en Paul Van Grembergen (minister van cultuur), de vraag gesteld welke gedichten ze wilden achterlaten als politiek testament en waarom?
Paul Van Grembergen had als politiek testament één uitdrukkelijke wens: hij riep alle Vlaamse dichters op om een samen een lang gedicht te schrijven, een Hiawadha of een 'Ode Marítima' van Fernando Pessoa, maar dan gewijd aan Vlaanderen in Andalusië en omgekeerd. Andalusië als symbool van een ongemeen rijke cultuur, ontstaan uit het samenleven van Moren, Spanjaarden, Vlamingen ... een interculturele samenleving avant la lettre. Nadat de rechtbank pas deze week het Blok veroordeelde voor haar racistische uitspraken en het aanzetten tot onverdraagzaamheid, racisme en haat, roept hij kunstenaars tot een artistiek antwoord op de monocultuur.

Luister naar mijn muziek.
Op de menubalk van mijn website links staat een luidsprekertje. Als je daarop klikt krijg je een selectie van mijn favoriete muziek. Je krijgt geen hits, maar ik probeer je mee te nemen op speurtocht naar minder bekende maar prachtige muziek. Als je vragen hebt over de selectie, stuur me maar een mail. Ik beloof ook plechtig de jukebox regelmatig te vernieuwen.

De VLD voor cultuur en sport?
Daarnet gelezen op de website van De Standaard: meer uren voor sport en cultuur op school, door de eindtermen lichter te maken. Dat voorstel lanceerde de minister van Onderwijs, Marleen Vanderpoorten, op het programmacongres van de VLD. Leerkrachten met een passie voor sport of een hart voor cultuur klagen er al jaren over. De Vlaamse scholen scoren vooral op kennis, maar brengen hun leerlingen maar mondjesmaat in contact met cultuur, en reserveren meestal maar twee uur per week voor sport. Scholen hebben het te druk met het verplichte programma, de eindtermen van de Vlaamse overheid en de leerplannen van de onderwijskoepels.
Wat krijgen we nu? Het mooi het voorstel ook is, de hele legislatuur lang hebben we gepoogd dit thema aan de orde te brengen. Maar de onderwijsminister had er weinig oren naar. Maar goed, beter laat dan nooit. Spirit wil nl. ook graag een 'brede school'. In ons voorstel wordt het aantal lesuren voor kennisvakken beperkt tot 22. Uit de vrijgekomen uren maken de leerlingen een keuze uit een vrij te kiezen aanbod in sfeer van cultuur en sport. Mogelijke partners zijn het deeltijds kunstonderwijs, het jeugdwerk, de sportclubs, de gemeentelijke sportdienst enz. Ook school- of ander jeugdtoneel, het bezoeken van theater, bibliotheek, engagement in de sociale sector, activiteiten van allerlei begeleidingsdiensten (logopedie, studiebegeleiding, bijscholing, ...) of het bijwonen van levensbeschouwelijke lessen moeten in aanmerking komen. De bedoeling is het verwerven van sociale, culturele en sportieve vaardigheden en het stimuleren van maatschappelijk engagement en sociale contacten.
Ik vraag me ook af hoe de VLD dat zal financieren? Daarom hoop ik dat het meer wordt dan en luchtballonnetje.

---

Grondwet van de poëzie

Gisteren zaterdag 24 april werd in Malpertuis Tielt een avond besteed aan de Grondwet van de poëzie. Aan een aantal politici werd gevraagd, als ze een Vlaamse grondwet zouden schrijven aan de hand van enkele gedichten, welke verzen ze zouden meebrengen naar de onderhandelingstafel en waarom? Gasten waren Geert Bourgeois, Jos Geysels, Renaat Landuyt, Luc Martens, Vincent Van Quickenborne en ondergetekende.
Voor mijn grondwet selecteerde ik vier gedichten. Ik begon met "West-Vlaanderen" van Luuk Gruwez.
Onze Vlaamse, zeker de West-Vlaamse grond is belast met tranen, bloed en mosterdgas. Daarom moet onze grondwet een pacifistische boodschap uitschreeuwen. Ik koos 'Dulce et decorum est' van Wilfred Owen. Dit bekende gedicht uit WO I werd schitterend hertaald door Tom Lanoye en opgenomen in 'Niemands land', gedichten uit de Groote Oorlog.. Dat het goed en zoet is voor het vaderland te sterven noemde hij 'The Old Lie. En dat is het ongetwijfeld.
Daarnaast moet de grondwet vooral aandacht hebben voor de gewone mensen en daarom garanderen dat elke persoon zijn talenten maximaal kan ontplooien en daartoe alle kansen krijgt. De grondwet moet een pleidooi zijn voor sociale rechtvaardigheid, een garantie op gelijkwaardigheid. Zijn we niet fier als die 'gewone' mens van bij ons een held wordt?
De Flandrien is een eretitel voor een straffe Vlaming, voor de werkmens die door inzet en wilskracht de quasi Goddelijke status bereikt. Een eeuwig geprezen voorbeeld, vrij, geëmancipeerd, een held.

De Flandriens
|Voor Briek Schotte|

Vanachter Leuvense stoven kwamen ze,
met forse kop en pezige benen,
ze hadden poten aan hun lijf,
en trokken er harder dan anderen
mee aan het stuur.
Ze stuurden ansichtkaarten naar huis
met groetjes uit het verre Frankrijk
en wisten niet, nooit van opgeven.
Ze brachten geld mee om een koe
of een café op het dorpsplein te kopen.
Of ze werden velomaker
en vertelden met glanzende ogen
over de Tourmalet en de Peyresourde.
Ze verschenen heel trots op sportavonden
en pinkten er al eens én traan weg.
Soms zag je ze nog eens
op begrafenissen of op televisie.
Ze waren niet van deze tijd, de flandriens,
ze moeten nu bijna allemaal
in de wielerhemel koersen.

De grondwet moet niet alleen de verbondenheid van ons allemaal, maar misschien zelfs nog meer de verscheidenheid, de eigenheid van ons allemaal uitdrukken. Daarom is een grondwet ook een cultureel contract. Vlaanderen is Vlaanderen omdat we zoveel zorg dragen voor kunst en cultuur in alle dimensies, voor interculturaliteit en voor creativiteit. In de Vlaamse grondwet moet staan dat poëzie een grondrecht is.
De grondwet moet ten slotte de liefde bevorderen. Hoe dat moet weet ik niet, maar misschien kunnen kunstenaars daar wel voor zorgen. En zo kwam ik niet bij een universele, maar geen Vlaamse dichter. Bij Pablo Neruda, de dichter die vrijheid en sensualiteit combineerde in één strijd. Mocht Neruda een Vlaming zijn, zou wij niet alleen goede mensen zijn maar ook lieve mensen. Neruda is de ceremoniemeester van het verdriet en van de vreugde, hij is de held en de engel, nooit geschikt om slachtoffer te worden.
Uit zijn prachtige 'Twintig liefdesgedichten en een wanhoopszang' las ik 'Ik houd ervan'.

Paul Van Grembergen roept dichters op
Omdat een politieke carrière niet eeuwig duurt, kregen Eric Antonis (Antwerps schepen van cultuur) en Paul Van Grembergen (minister van cultuur), de vraag gesteld welke gedichten ze wilden achterlaten als politiek testament en waarom?
Paul Van Grembergen had als politiek testament één wens: hij riep alle Vlaamse dichters op om een samen een lang gedicht te schrijven, een Hiawadha of een 'Ode Marítima' van Fernando Pessoa, maar dan gewijd aan Vlaanderen in Andalusië en omgekeerd. Andalusië als symbool van een ongemeen rijke cultuur, ontstaan uit het samenleven van Moren, Spanjaarden, Vlamingen … een interculturele samenleving avant la lettre. Nadat de rechtbank pas deze week het Blok veroordeelde voor haar racistische uitspraken en het aanzetten tot onverdraagzaamheid, racisme en haat, roept hij kunstenaars tot een artistiek antwoord op de monocultuur.

Luister naar mijn muziek.
Even over mezelf. Op de menubalk links staat een luidsprekertje. Als je daarop klikt krijg je een selectie van mijn favoriete muziek. Je krijgt geen hits, maar ik probeer je mee te nemen op speurtocht naar minder bekende maar prachtige muziek. Als je vragen hebt over de selectie, stuur me maar een mail. Ik beloof ook plechtig de jukebox regelmatig te vernieuwen.

De VLD voor cultuur en sport?
Daarnet gelezen op de website van De Standaard: meer uren voor sport en cultuur op school, door de eindtermen lichter te maken. Dat voorstel lanceerde de minister van Onderwijs, Marleen Vanderpoorten, op het programmacongres van de VLD. Leerkrachten met een passie voor sport of een hart voor cultuur klagen er al jaren over. De Vlaamse scholen scoren vooral op kennis, maar brengen hun leerlingen maar mondjesmaat in contact met cultuur, en reserveren meestal maar twee uur per week voor sport. Scholen hebben het te druk met het verplichte programma, de eindtermen van de Vlaamse overheid en de leerplannen van de onderwijskoepels.
Wat krijgen we nu? De hele legislatuur lang hebben we gepoogd dit thema aan de orde te brengen. Maar de onderwijsminister had er weinig oren naar. Maar goed, beter laat dan nooit. Spirit wil nl. ook graag een 'brede school'. In ons voorstel wordt het aantal lesuren voor kennisvakken beperkt tot 22. Uit de vrijgekomen uren maken de leerlingen een keuze uit een vrij te kiezen informeler aanbod, georganiseerd binnen een regionaal verband. Mogelijke partners zijn het deeltijds kunstonderwijs, het jeugdwerk, de sportclubs, de gemeentelijke sportdienst enz. Ook school- of ander jeugdtoneel, het bezoeken van theater, bibliotheek, engagement in de sociale sector, activiteiten van allerlei begeleidingsdiensten (logopedie, studiebegeleiding, bijscholing, …) of het bijwonen van levensbeschouwelijke lessen komen in aanmerking. De leerling dient via het informeel aanbod een minimum aan sociale, culturele en sportieve vaardigheden, aan vaardigheden voor een gezonde levenshouding en vaardigheden die belangrijk zijn voor de burgerzin te verwerven. Het stimuleren van maatschappelijk engagement en sociale contacten is uitermate belangrijk.

---

18 april, ‘t zit in de familie

De politieke familie
Ik las het op een Belgabericht: de sp.a heeft de West-Vlaamse modellijst voor de Vlaamse verkiezingen goedgekeurd. Johan Vande Lanotte, minister van Begroting in de federale regering, trekt de lijst, Opvallend is dat mijn stadsgenoot Jan Dhaene (ex-Groen!) de vijfde plaats krijgt. Ikzelf neem plaats op de tweede opvolgersplaats.
In het Nieuwsblad van dit weekend las ik dan weer dat Philippe De Coene een progressief front wil in Kortrijk voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2006. Hij wil hierbij graag met ondergetekende samenwerken. Dat hij voorstander is van een samenwerking tussen de links-progressieve partijen in Kortrijk is natuurlijk geen verrassing. Het ligt in de lijn van de evoluties. Maar laat ons toch nog even de Vlaamse en Europese verkiezingen afwachten. Je mag het vel van de beer niet verkopen voor hij geschoten is.

Erfgoeddag
Vandaag ging de Erfgoeddag door met als thema 't zit in de familie. We gingen inderdaad met de familie dan ook op trektocht. We genoten van een oude film over de Kortrijkse Paasfoor van 1946 en over het circus Semay. De foorattracties zijn in een halve eeuw totaal veranderd, maar het circus gelijkt nog vrij goed op dat van toen. Verder gingen we in het Rijksarchief op zoek naar de roots van onze namen, bekeken we in de bibliotheek een merkwaardige collectie affiches en tot soms een eeuw oude eerste communie-prentjes, pikten we een stukje mee van een aperitiefconcert door de familie Vande Ghinste. Ik las net op het Belgabericht dat er in Vlaanderen zo'n 180.000 mensen kwamen kijken. Dat bewijst de groeiende belangstelling voor ons roerend erfgoed.

Opera
In De Morgen gelezen van 't weekend, de zware uithaal van intendant Marc Clémeur naar de audit die vorige week gepresenteerd werd. Wij, de minister en zijn kabinet en administratie bestelden de audit. De audit was gericht op de bedrijfsvoering, de financiële en organisatorische aspecten van de zeven grote Vlaamse culturele instellingen. In de audit werden de artistieke kwaliteiten niet in vraag gesteld. De reacties van de intendant zijn typisch voor een organisatie die haar (bekende) zwakke plekken aangetoond ziet worden. Wanneer de middelen schaars zijn én de organisatie ingewikkeld is, dan ligt het voor de hand dat de aansturing en opvolging uiterst systematisch en professioneel gebeurt. Volgens de audit heeft de Opera hier onvoldoende blijk van gegeven: er werden ernstige verliezen opgebouwd, management werd nagelaten, er zijn of waren problemen met het arbeidsreglement, met de veiligheid …
Het is begrijpelijk dat de intendant reageert, maar zijn argumenten zijn niet zo sterk. Hij is in zijn functie niet alleen verantwoordelijk voor het artistieke beleid, maar ook voor het zakelijke. Hij kan de zwakke plekken van het financieel/zakelijke beleid niet negeren of de schuld laden op de schouders van anderen. En stellen dat het ligt aan de 'constante onderfinanciering van het huis' door de overheid is volgens de audit manifest verkeerd. De dotatie aan de Vlaamse Opera is in de voorbij vijf jaar met zowat 30 procent gestegen, toch niet niks?. De audit reikt een aantal bouwstenen aan die de optimalisatiebeweging (door de Vlopera zelf én de beleidsmakers) mogelijk maken.
Over de artistieke prestaties van de Opera wordt in kennerskringen in lovende woorden gesproken. Waarom dan dreigen het mandaat niet vol te maken?
Het is iets te makkelijk de schuld op de professor te steken als je slechte punten krijgt op het examen ….

Downloaden en muziekverkoop
In De Morgen en De Tijd lazen we vorige week artikels over deze problematiek. Amerikaanse onderzoekers stelden vast dat de verdeling van muziek via het internet de verkoop van cd's niet schaadt. Integendeel, illegale downloads versterken de cd-verkoop. Voor elke keer dat een populair nummer illegaal gedownload wordt stijgt de verkoop van de cd waar dat liedje op staat met één stuk. De onderzoekers concludeerden ook dat illegale downloads verantwoordelijk zijn voor een daling van de verkoop van 2 miljoen exemplaren, terwijl de cd-verkoop in 2002 met 139 miljoen stuks daalde.
In de Verenigde Staten stijgt de omzet opnieuw na vele jaren van daling. Die is vooral te danken aan nieuwe dragers zoals de DVD, aan legale internetverkoop, maar ook ringtunes voor gsm's blijken een belangrijk marktaandeel in te nemen. Dat is hoopgevend voor deze culturele industrie. Als de trend zich doorzet, kunnen de fundi's misschien ook stoppen met de jongeren die al eens een liedje downloaden of een cd kopiëren, af te schilderen als misdadigers. De Radio 1 top 100 bij ons, de iTunes van Apple in Amerika e.d. bewijzen dat mensen (ook jongeren) bereid zijn voor muziek te betalen als het aanbod interessant is, de prijs redelijk enz.. Hoge kwaliteit van opnames en extraatjes dragen bij tot verkoop. De Europese industrie en markt reageren meestal iets trager op ontwikkelingen, maar die volgen wel.

---

Paasmaandag 12 april - naar de markt

Het was een typisch dagje precampagne. We bezochten met een aantal mensen van Spirit de markt in Kortrijk. Traditiegetrouw is de markt op Paasmaandag een groot succes. Tenminste qua publieksopkomst. Vandaag was dat niet anders. Het mooie weer lokte de massa naar de stad. Zelf hebben we gedaan wat je van een marktkramer verwacht, nl. vroeg opstaan. We waren om 7 uur ter plekke, zodat we voor de publiekstoeloop konden spreken met de marktkramers zelf. We voerden vele en levendige gesprekken. Het is een feit dat de gouden tijden voor hen blijkbaar voorbij zijn. Met uitzondering van hoogdagen zoals vandaag, wordt het steeds moeilijker om een behoorlijk inkomen te realiseren. Het publiek veroudert niet alleen, maar het vermindert vooral in aantal. De markten leiden in feite aan hetzelfde euvel als veel kleine zelfstandige winkels. Ze worden weggedrukt door de ketenwinkels en door grootwarenhuizen. Die passen ook beter bij de hedendaagse leefstijl. Ik heb het over gezinnen van tweeverdieners - in de file van hun leven - met drukke jobs en veel dingen om handen. In een dergelijk patroon past marktbezoek niet meer, tenzij tijdens de vakantie in het zuiden, want dan vinden we de markt gezellig en aantrekkelijk. Ik moet toegeven dat dat ook bij mij het geval is. Nochtans zijn markten erg belangrijk, niet alleen om economische redenen, maar ook om sociale redenen. Markten zijn plaatsen van ontmoeting en van persoonlijk contact tussen mensen, ze geven sfeer aan een gemeente of een stad, creëren een zekere nabijheid en vertrouwdheid, kortom ze dragen bij tot de vorming van de gemeenschap. Maar zoals gezegd, ze passen blijkbaar niet meer zo goed in de tijdsgeest. Daarom is het des te jammer dat er zo weinig steden en gemeenten gepaste aandacht besteden aan dit fenomeen, al zijn ze natuurlijk niet over één kam te scheren. Vaak zijn de standgelden te hoog, of is de bestrating van het plein of de terreinen niet aangepast, of moeten de markten al te veel keer per jaar uitwijken naar andere pleinen, wegens bijv. kermissen (Paasfoor in Kortrijk) of openbare werken of festiviteiten enz. Dat moeten we proberen te keren. Zo is het hoognodig dat de gemeentebesturen ruimte maken voor ernstig en regelmatig overleg met een representatief marktcomité, waarin de marktkramers zelf hun zegje in hebben. Waarom, voor het publiek dan toch, ook niet denken aan gratis openbaar vervoer naar de markt, aan lage parkeertarieven enz. Alle beetjes kunnen helpen. Ook projecten in de sfeer van de sociale economie kunnen hier een bijdrage leveren, door bijv. met nieuwe producten of diensten uit te komen. Het levert werk aan mensen die dat vaak niet op eigen kracht voor mekaar kunnen brengen. Kortom hoog tijd voor een ernstige aanpak.

Op de middag hadden we met enkele mensen van Spirit een babbel in Diksmuide. Daar liep de VLD flyers uit te delen, ongerust al zouden ze te laat komen. Wij beginnen daar zelf alvast niet mee voor 1 mei. Het is al geen zo'n dankbare klus, want veel mensen die een folder in hun handen gestopt krijgen, zijn geneigd om 'nee, dank u' te zeggen, met het hoofd nee te schudden of je straal te negeren. Nu ik zelf aan die andere kant sta, ondervind ik hoe lastig dat wel is. Je krijgt als het ware de kans niet om jezelf bekend te maken of je ideeën te formuleren. Het is jammer dat het publiek daar zo negatief op reageert, dikwijls toch. De beeldvorming over politici is niet positief, en daarbij worden alle politici over dezelfde kam geschoren.

Dit paasweekend heb ik me verder ook stevig beziggehouden met de voorbereiding van de campagne. Zo ben ik adressen van kennissen en familieleden en dan weer hun kennissen en familieleden aan het vergaren. Ik heb brieven opgesteld voor de briefschrijfacties, een kalender van evenementen bij elkaar gezocht waar we naartoe kunnen gaan, en we hebben gerepeteerd' Of u dat goed hebt gelezen? Jazeker, we gaan toeren in West-Vlaanderen. Net zoals de straatzangers dat vroeger deden, met satirische teksten op bekende melodieën. In ons geval hebben we voor een aantal popsongs en Vlaamse folksongs nieuwe Nederlandstalige teksten gemaakt, waarin we goed lachen met de andere politieke partijen en hun tenoren, of met onze eigen West-Vlaamse karaktertrekjes. Vanaf 1 mei gaan we die live en akoestisch - unplugged brengen. We delen de teksten uit aan de omstanders zodat het publiek mee kan zingen. Daar kijk ik naar uit.

---