Vervotte op stage in Beernem en Ruiselede?

Inge Vervotte gaat er prat op dat ze steeds naar het middenveld en naar de betrokkenen luistert. Maar wanneer zal ze eens luisteren naar de medewerkers van de gesloten instelling De Zande in Beernem en Ruiselede? In die zgn. gemeenschapsinstellingen verblijven de ‘zware’ gevallen , jongeren met misdrijven op hun kerfstok of ernstige problemen thuis. Gewoon eens luisteren h

---

Een meldpunt voor quiz-klagers of missbaksels?

Collega Carl D. stelt voor een meldpunt in te richten voor gedupeerde miss-kandidaten. Wie is komen uithuilen op zijn schouder? Ik weet het, Carl is een sociaal geëngageerde politicus, bekommerd om het leed van mensen – o.a. zij die hun energierekening niet kunnen betalen. Maar dat hij ook zo gedreven bezig met het lot van miss-kandidaten, dat was nog onbekend. Zoveel sociale bekommernis, feminisme en mensenrechtenactivisme had ik echt niet verwacht. Zeker nu ook blijkt dat hij er zich persoonlijk mee zal bezighouden, of toch minstens zelf het kaf van het koren zal scheiden, hij bedoelt ongetwijfeld de klachten en niet de meisjes. Verdienstelijk? Ongetwijfeld! Maar ik stel voor om ook eens na te denken over volgend voorstel: “oprichten van een meldpunt voor gedupeerde quiz-kandidaten”. Er zijn gegarandeerd kandidaat-klagers als missbaksels. Misschien kan hij meteen een voorstel van decreet schrijven om een ombudsdienst op te richten, met

---

Het glazen huis

Gaat het over het nieuwe huis van Big Brother of het Vlaams parlement?

In het eerste geval staat dat voor een absolute inkijk en doorkijk. Een glazen huis, van living tot slaapkamer, van douche tot toilet. De bewoners kunnen onmogelijk ‘ontsnappen’ aan elkaar en de kijkers. Camera’s registreren permanent alles. Er is geen enkele vorm van privacy, ook niet voor de buitenwereld. Op je gemak naar het toilet, een praatje met een bewoner, een vrijpartij, of even een rustig plekje zoeken, het kan niet.
Wie is zo zot om mee te doen, denk je dan?

Vroeger, toen de dieren nog spraken en over hen sprookjes werden verteld, werd exhibitionisme als fout bestempeld, nu is het een commercieel te exploiteren fenomeen. Blijkbaar zijn er veel mensen die ervan dromen“bekend van de televisie” te worden… en daar dus heel wat voor over hebben. Dat weten tv-makers ook.
Wie is zo zot om te kijken, denk je dan?
Vroeger was voyeurisme not done , nu is het een commercieel te exploiteren fenomeen. De uitleg alsof we dan zien hoe het leven echt is, of hoe mensen echt met elkaar omgaan, is een beetje vreemd, niet? Wie leeft nu in een dergelijke groep samen, in een dergelijk huis? Om te weten wat een hevige ruzie is of gelukzaligheid, hoeven we big brother niet te hebben. Mensen zijn nu eenmaal curieus, begluren graag anderen, genieten van hun slimme en domme stoten …
Ze doen maar, deelnemers en kijkers. Ik kijk niet, niet uit

---

Sgreif jij zonder fauten?

Deze week was een boeiende politieke week. Van alles en nog wat: een nieuw plan voor kinderopvang dat werd weggeknikkerd door het middenveld, een plenaire met een  racistische Dewinter, veel voorbereiding aan het spiritcongres enz. En er was de hoorzitting over spelling. Geen hond in Vlaanderen die van de spelling wakker ligt, maar in Nederland is er veel commotie. Veel kranten en de NOS willen niet volgen en plannen met het Genootschap Onze Taal een eigen Witte Spelling te maken.
Als voorzitter van de Interparlementaire commissie van de Taalunie mocht ik de hoorzitting leiden. Rumoerig, maar boeiend. Toffe commissie, met leden uit de Nederlandse Eerste en Tweede Kamer en het Vlaamse Parlement. Er was veel belangstelling, van specalisten en van de Nederlandse pers. E

---

No guts, no glory

Een digitale cultuurzender zou bijna evenveel kosten als het hele Vlaamse budget voor ontwikkelingssamenwerking, dixit minister Bourgeois in een vrije tribune. In dat geval, discussie gesloten, also sprach Walter Pauli in De Morgen. Voor zoveel intellectuele krachtpatserij buig ik nederig het hoofd. Het project Kranten in de Klas kost de Minister van Media jaarlijks 500.000 euro. Daar kunnen we 3.600 waterputten mee bouwen. Discussie gesloten? De minister van Toerisme pompt 2,5 miljoen euro in toeristische attracties. Daar kan je 21.000 straatkinderen een jaar lang mee verzorgen, voeden en naar school laten gaan. Discussie gesloten? Vlaanderen geeft 2,19 miljoen euro aan de regionale omroepen zodat ze ondertiteling voor doven kunnen voorzien. Met dat geld kunnen we drie miljoen kinderen inenten tegen de zes meest voorkomende kinderziektes. Discussie gesloten?

Laten we alsjeblieft geen appels met citroenen vergelijken. Natuurlijk is het een schande dat het rijke westen veel te weinig uitgeeft aan ontwikkelingssamenwerking. Vlaanderen moet hierover zeker geen hoge borst opzetten. Ons rijke gewest spendeert schandalig weinig aan ontwikkelingsprojecten, en dat is de verantwoordelijkheid van ons allen, maar in de eerste plaats die van de Minister van Ontwikkelingssamenwerking die er kennelijk niet in slaagt hier een deftig budget voor bijeen te krijgen. Maar om dit eigen falen vervolgens aan te grijpen om een maatregel in een ander beleidsdomein niet uit te voeren, dat is toch al te kras.

Als geld dan toch de grootste hinderpaal is voor de digitale cultuurzender, laat me dan nog eens het voorstel uit mijn vrije tribune herhalen en een simpele 1/4-regel toepassen. Laat ons de gevraagde 13 miljoen euro opsplitsen in vier. We doen om te beginnen 1/4 af van de vraagprijs, want bij het zeer ambitieuze project van de VRT kan gerust wel wat vet af om toch nog een zeer goed project over te houden. Laat de VRT binnen haar huidig budget wat middelen herschuiven om 1/4 zelf te betalen. Laat via sponsoring en reclame 1/4 uit de publiciteitsmarkt komen (de reclamemarkt staat te springen om deze tot nu onbereikbare doelgroep te strikken). En laat de Vlaamse overheid enkel bijspringen voor het laatste kwart. Dan spreken we nog over een som van 3,25 miljoen euro. Toch niet onoverkomelijk, me dunkt?

Waar een wil is, is een weg. Wie een visie heeft, een droom ontwikkelt, die zoekt naar manieren om dat te realiseren. Niet onze mediaminister, die neemt het notariaat waar, kijkt wat er beweegt en verstopt zich vervolgens achter studies en adviezen om vooral niet boven het maaiveld uit te komen. Je kan afwachten tot het water op een lekkere temperatuur komt, of je kan in het koude water springen om vast te stellen dat het met die kou na een paar seconden best wel meevalt. Bourgeois wacht af, en verspeelt zo de kans om een voorloper te zijn, een visionair die met zijn beleid het verschil maakt.

Jammer. No guts, no glory.

---

Bouw van rusthuizen

Proeve van links-liberalisme of ordinair machtsspel?

Eerst de situatie: voor de bouw van rusthuizen van OCMW’s en vzw’s geeft de Vlaamse overheid 60% subsidie van de bouwkosten. Maar, er is een wachtlijst van zowat 7 jaar. Dat is al zo sinds 2 of 3 regeringen. Ook toen moesten rusthuizen jaren wachten om te mogen bouwen. Niks nieuws onder de zon dus. Maar, nu komt de truc met de duif: minister Vervotte gaat via ‘alternatieve financiering’ de achterstand in

---

Vooruitgang door onredelijkheid

Een citaat naar aanleiding van de commotie over de Deense cartoons:
"The reasonable man adapts himself to the world; the unreasonable one persists in trying to adapt the world to himself. Therefore all progress depends on the unreasonable man." George Bernard Shaw, Ierse auteur & socialist (1856 - 1950) -  met dank aan Tom

---

Cowboys in sabamland

We kennen ze onderhand. De cowboys in het wilde land van de auteursrechten: Sabam, Uradex en SEMU, drie beheersvennootschappen die weer eens in de problemen zitten. Jongens, wat een knoeiboel.

Eerst de beheersvennootschap Uradex. Die is haar erkenning kwijt (of toch niet?). Volgens specialisten een zeer terechte maatregel. Het is het orgelpunt van jarenlange problemen. Uradex int de billijke vergoeding en herverdeelt het geld onder uitvoerende kunstenaars. Dat is althans toch de bedoeling. Voor heel veel muzikanten, zangers en acteurs is dit een belangrijk surplus op hun loon. Ze hebben immers voor live-optredens, studiowerk enz. recht op een vergoeding.
Uradex heeft de voorbije jaren een fenomenaal bedrag geïnd. Er ligt een berg geld van vijftig miljoen euro. En onwaarschijnlijk maar waar, ze krijgen het niet uitbetaald omdat ze vaak niet weten welke artiest waar heeft gespeeld. Is goudzoeker Buffalo Bill opnieuw opgedoken? Dat geld heeft bij de inning tot veel tandengeknars en soms kolere heeft geleid bij verenigingen, bij handelaars en bij culturele instellingen. Het was zuur betaald en als nu zien dat het grootste deel gewoon op een bank staat in plaats aan artiesten uit te betalen … Nu hoor ik dat hun vergunning nog steeds niet is ingetrokken, maar alleen zou dreigen? Uradex reageerde ondertussen fel en probeert met recente cijfers te tonen hoe goed ze bezig zijn. Afwachten maar .

En er is SEMU. Die vennootschap vertegenwoordigt (zogezegd) de uitgevers van partituren. Onder die mom zet ze zangkoren en muziekverenigingen onder druk om een licentie van 50 euro plus 2,5 euro per lid te betalen om kopies van partituren te mogen maken. Semu doet alsof het koor dan in orde zou zijn met de naburige rechten. Dat is gelogen. Want Semu vertegenwoordigt slechts een piepklein gedeelte van de uitgeverijen, maar laat uitschijnen dat ze zowat de hele uitgeverswereld vertegenwoordigt. Semu pleegt dus boerenbedrog. Minister van Economie Verwilghen moet ingrijpen. Maar ja, hij is niet de meest krachtdadige minister van de federale regering. Ik vraag me ook af hoeveel van het geïnde geld effectief bij de uitgevers van partituren terecht komt. Zeer, zeer weinig, wordt me ingefluisterd. Ik vrees dat een schandaal niet ver uit de buurt is.

En dan is het onvermijdelijke Sabam, de schrik van het wilde westen. En voor

---

Familiale Omstandigheden

De hele week in het getouw geweest met de voorbereidingen van ons congres eind maart. Ik ben co-voorzitter, samen met collega Annelies Storms. Provinciale raden afgegaan om de teksten toe te lichten. Dat loopt niet altijd van een leien dakje, want het congres gaat over het gezin in ruime betekenis: het kerngezin, mikadogezinnen, eenoudergezinnen, holebirelaties, alleenstaanden ... En dat is niet onomstreden.
Er zijn immers steeds minder huwelijken en steeds meer echtscheidingen. En steeds meer mensen gaan gewoon samenwonen. De prognose is dat zowat 60 % van de koppels die trouwden in de jaren '90 uit elkaar zijn of zullen gaan. 1 op 10 gezinnen is vandaag een eenoudergezin, en 1 op 3 kinderen wordt buiten het huwelijk geboren (in Zweden zelfs 55%). Kortom, zowat iedereen wijzigt ooit wel eens van burgerlijke staat. We krijgen meerdere duurzame relaties in 1 mensenleven, steeds meer kinderen die opgevoed worden door andere dan hun biologische ouders, veel relatiebreuken met grote gevolgen voor klein en groot, en een grote nood aan aangepaste woningen. Zo is er een groot tekort aan betaalbare (huur)woningen. Het meest opvallende gevolg van dit fenomeen is de vervrouwelijking van de armoede. Na echtscheiding daalt de koopkracht van vrouwen gemiddeld met 23 %, voor mannen stijgt die met 7 %.
En toch is onze hele samenleving georganiseerd alsof het klassieke kerngezin de standaard is en blijft: in wetgeving, media ...  Werk op de plank dus.

Wij willen nadenken over antwoorden op deze uitdagingen. Zonder moraliserend te gaan doen en een voorkeur voor deze of gene gezinsvorm te uiten, maar met een constante waakzaamheid over het evenwicht tussen (persoonlijke) vrijheid en verantwoordelijkheid. Met een grote bekommernis om een rechtvaardige en soldiaire samenleving.

We hebben ver doorgedacht en doen een hele rits voorstellen. Over bijv. bescherming van samenwonenden, de verschillende stelsels in de kinderbijslag, spreekrecht voor kinderen, erfenissen, kinderopvang, combinatie werk-vrije tijd-zorg voor het gezin enz. We verklappen de rest - we doen meer dan 100 voorstellen - over enkele dagen, als we onze congrestekst op de website www.spirit.be plaatsen. Ben je een beetje nieuwsgierig en bereid om mee te discussiëren?

---

Mozart in Wenen - spirit in de VRT

Eerst de quote van de week. ",Als de nieuwe beheersovereenkomst met dezelfde spirit wordt gemaakt, dan zal de openbare omroep zijn opdracht kunnen blijven vervullen"' Aldus Frans Ieven en Mark Coenen in De Standaard.  Juist jongens, heel juist.

De quote stond in de weekendkrant, die ik miste. Niks ergs, want ik ben graag ontsnapt uit de Vlaamse drukte en terecht gekomen in Wenen. Niet echt ver van de drukte, want precies dit eigenste weekend startte het Mozart-jaar. 250 jaar geleden werd de man geboren. Een grote meneer? Ik weet het niet zo, hij was een flierefluiter eerste klas, een befaamd gokker en notoir versierder, maar uiteraard ook een geniaal componist en muzikant. Dit weekend startte het zich om de 15/35 jaar herhalende festival. Dat is het voordeel als de gevierde slechts 35 jaar geleefd heeft. Het betekent dat je snel na elkaar zijn geboortejaar en zijn sterfjaar kan vieren. En dat doen de uitgekookte Weners natuurlijk. Ze doen het ook met klasse. Met de opening van het mooie Mozarthuis, volgens de actuele normen van de erfgoedpresentatie heringericht. En uiteraard met tal van concerten en operavoorstellingen. Vrijdag dirigeerde Ton Koopman in het Musikverein onder meer de Krönungsmesse – om kippenvel van te krijgen - en de Jupiter Symfonie. Zo'n diepgang, emotie en klankkleur. Schitterend om in die fantastische zaal, bekend van de nieuwjaarsconcerten te mogen genieten. Maar niet getreurd, ook in Vlaanderen loopt een fantastisch programma, onder meer in het Brugse Concertgebouw. Maar de spirit van Mozart is het sterkste in Wenen. In de grote kerk, in de vele koffiehuizen, in de concertzalen, gewoon op straat. Maar ook op onverwachte plaatsen. Ingetogen en intiem, en toch indrukwekkend, was mijn gevoel bij het betreden van de Michaelerkirche, de plek waar het Requiem intertijd werd gecreëerd. We gingen er na tienen binnen, in de enige kerk die ’s avonds laat nog open is.
Wenen is een schitterende stad, met kraaknette gevels, tientallen paleizen, schitterende lanen en talrijke musea. De stad etaleert eeuwenoude rijkdom en welvaart, weggesleept uit de indertijd bezette gebieden, o.a. Vlaanderen, of liever toen de Oostenrijkse Nederlanden. Hoe kan je anders verklaren dat het overgrote deel van de oude kunst in het Kunsthistorische Museum in Wenen bestaat uit werk van Vlaamse meesters? Met o.m. een schitterende collectie Pieter Bruegel de Oude, Rubens, Vlaamse primitieven en nog veel meer.
Wenen, bizarre stad, stad zonder kinderen in het straatbeeld. Niet meer welkom in de peperdure appartementen en paleizen? Afwezig in zondagse caf

---

Mozart en de cultuurparticipatie

Klara in het Paleis. Een hele dag Mozart in Bozar, het Paleis voor Schone Kunsten. Dat kon er niet vanaf, maar wel een halve dag. Bijzonder genoten van de kamermuziek, vooral van de uitvoering van het enige hoboconcerto en van het strijkkwartet KV 464, uitgevoerd door het Danel Kwartet. Ronduit adembenemend mooi. Er was trouwens heel veel volk, en dat doet deugd. Wie zei alweer dat de klassieke muziek dood is, dat Klara niet meer nodig is. Het is toch niet toevallig dat de commerciële wereld wil dat de VRT radio Donna verkoopt, en niet Klara? Maar nee, de kunst is niet dood. Ik bezocht ook de tentoonstelling 'De Russische Avant-garde' in het kader van Europalia, in hetzelfde Bozar. Ik strooi niet snel met grote woorden, maar nu toch wel: het is de mooiste tentoonstelling die ik de voorbije jaren heb gezien. Ook al omdat die kunstperiode, de eerste helft van de vorige eeuw, mij persoonlijk aanspreekt: de zoektocht van het figuratieve naar de abstractie, het ineenschuiven van vlakken en lagen … best mooi gepresenteerd in de schitterende ruimten van dat Paleis. De reuzegrote videobeelden, die de sfeer van het Rusland van toen schetsten, creëerden een overweldigend karakter. Maar daar alleen gaat het me niet om, wel om het feit dat er lange rijen mensen stonden te wachten om een kaartje te kunnen kopen voor deze tentoonstelling. Het deed me denken aan de ingang van Bellewaerde, het pretpark in mijn buurt, waar ook van die bordjes staan bij een drukbezochte atrractie: “nog 1 uur wachten”. Honderden wachtenden, ook aan de balie waar je de catalogus kon kopen. Dat is me ook niet gelukt, ook al wegens veel te veel wachtenden. Kan deze ‘hoge’ cultuur zo populair zijn? Begrijp ik het niet meer? Er zijn vorig weekend meer dan 20.000 mensen geweest in het Paleis voor Schone Kunsten. Het was toch een klein nieuwsvakje in 1 krant waard.

Cultuurparticipatie, het doet me goed dat er zoveeel publiek komt. Ook omdat er dinsdag een studiedag over plaatsvond met de sprekende titel “Recht op Cultuur”. Daar ging het vooral om kansengroepen. Er verscheen in dat kader ook een boek waarin ik een hoofdstuk mocht schrijven:  'Over (Cultuur)participatie' van Kunst en Democratie.
En ook gisteren sprak Bert Anciaux in Flagey tot de verzamelde culturele wereld. Hij legde sterk de indruk op de cultuurparticipatie en op de noodzaak aan culturele diversiteit. En volgende maandag ga ik spreken voor de ADVN over 'Hoge drempels, lage drempels', in het kader van de jaarlijkse driekoningengesprekken van deze Archiefinstelling. Ik ga er in debat met Pol Van Den Driessche, journalist (politiek hoofdredacteur van VTM), maar we gaan vooral praten met het publiek. In Den IJzer, Gents grand caf

---

Mag het ietsje meer zijn, mevrouw Vervotte?

Beste mevrouw Inge Vervotte, ik vond uw antwoord (een beetje) flauw.
Ik vroeg je (u) deze week in het Vlaams parlement hoeveel geld u zal uittrekken voor de leniging van de reuzegrote noden van de bijzondere jeugdzorg? U antwoordde me dat er in het kader van het VIA (nvdr witte woede-akkoord) 2,36 miljoen euro voorzien is. Ja, dat weten we inderdaad al lang. Qua inzet kan dat tellen. Of liever, niet tellen. De problemen zijn reusachtig, u weet dat, erkent dat zelfs, maar steekt u (hopelijk voorlopig) weg achter het globaal plan dat u voorbereidt.

Op 17 januari, verscheen een open brief van het Platform Jeugdzorg. In dat platform zitten de koepels voor de bijzondere jeugdzorg, organisaties zoals de Gezinsbond en de vakbonden. Dus het breedst denkbare middenveld. Die trekken voor de zoveelste keer aan de bel, of liever ze luiden de noodklok. De aanleiding is de hoorzitting in onze Commissie voor Welzijn over de jeugdhulp. De briefschrijvers roepen de politiek op om op zeer korte termijn maatregelen te nemen en de nodige budgetten vrij te maken. En terecht, dagelijks worden de rechten van kinderen en van ouders geschonden. Er is geen gecoördineerd preventiebeleid, een schrijnende tekort aan opvangplaatsen, geen gepaste hulpverlening. We zijn natuurlijk gewoon geraakt aan dit soort noodkreten. Eentje meer of minder zal het verschil niet meer maken.
Over de middelen om die reusachtige noden in te vullen, zwijgt u. Er zijn lichte stijgingen van budget, maar het zijn druppels op een hete plaat. De inhaalbeweging moet sterker en forser zijn. Er zou 55 miljoen euro nodig zijn, aldus de sector… Daarom wil ik weten of het er echt van komt, en dat zie je best aan de hoeveelheid nieuw geld dat er tijdens de huidige legislatuur wordt vrijgemaakt.
U antwoordde me dat u onderkent dat iedereen de problemen van het aanbod en de capaciteit kent. Goed zo. Goed ook dat u erkent dat als de capaciteit niet wordt uitgebreid, de kloof tussen de gerealiseerde hulp en de meest wenselijke hulp steeds breder zal worden. Het aanbod moet stijgen, de kloof moet verdwijnen. “We kennen allemaal de schrijnende verhalen van kindermishandeling tot seksueel misbruik en jeugddelinquentie.”

Mevrouw: zou u, mocht u nog een gewone Vlaming zijn, de volgende uitspraak begrijpen: “Voor 2006 bedragen de VIA-middelen 2,36 miljoen euro. De enige meerjarenprogrammatie betreft inderdaad de VIA-afspraken. Er is ook een budget uitgetrokken voor de bijzondere jeugdzorg. Vanuit de VIA-middelen zal 5 miljoen euro naar de sector vloeien. Ik heb ervoor gekozen om de budgetten voor Welzijn niet zomaar tussen de verschillende sectoren te verdelen, maar om dat op een doordachte en geprogrammeerde wijze te doen, in overleg met de sector en afhankelijk van de behoeften per sector. (…) Wat de bijkomende capaciteit inzake preventie en andere betreft, zullen op basis van deprogrammaties van het globaal plan extra budgetten worden vrijgemaakt. ” U zei dat letterlijk als antwoord op mijn vraag. Ik begrijp dat soort zinnen niet. De hulpverleners in de bijzondere jeugdzorg ongetwijfeld ook niet. Ik begrijp

---