Vliegtuigstunt met belastingsgeld

Ik heb getwijfeld of ik dit blogje zou schrijven.
Wie wil er woorden besteden aan een vliegtuigstunt in het kader van een programma van de openbare omroep, de VRT, het huis van vertrouwen. Het moet de kers op de taart worden van het nieuwe seizoen Tomtesteron op één. Presentator Tom Waes vliegt met een Boeing 737 van Brussel naar Oostende om daar enkele touch&go-manoeuvres uit te voeren.
Een televisiemaker die in no time een extreme vaardigheid aanleert om het testosteron door zijn aderen te voelen stromen en zichzelf te bewijzen als echte man en showman. Niemand behalve hijzelf en zijn familie hadden er last van toen hij dagenlang door de woestijn liep, wanneer hij wil schansspringen kan hij enkel zijn eigen botten breken en wanneer zijn proeve van schlagerzangerschap uit de radio schalt, kan je steeds de knop omdraaien. Gelukkig maar.

Wanneer iemand zonder treffelijke opleiding en gebruik makend van een lacune in de wetgeving, aan de stuurknuppel van een groot passagiersvliegtuig gaat zitten, brengt hij echter meer dan zijn eigen hachje in gevaar. En ook al was er in de cockpit ongetwijfeld een heel ervaren copiloot stand-by, dan nog kunnen we ons vragen stellen bij de wenselijkheid, laat staan het nut van een dergelijke stuntvlucht. En dat allemaal voor een simpel programma op onze openbare omroep.
De omwonenden van de luchthaven van Oostende zijn het al langer beu dat er met gammele vliegtuigen over hun huizen wordt gevlogen. Nu blijkt dat er ook nog gammele stuntpiloten over hun dak passeren, zijn ze terecht verontwaardigd.

Want ja, ook ervaren gezagvoerders kunnen al eens een uitschuivertje maken, bijvoorbeeld wanneer zij, zuiver voor de gein van de passagiers of landratten wat dichter tegen de kust aanschuren met hun cruiseschip.

Maar nog los daarvan kunnen we ons de vraag stellen of een dergelijke vorm van spectaculaire televisie wel thuishoort op de openbare omroep. Uiteraard herinneren we ons allemaal de Schalkse Ruiters die doordrongen tot de cockpit van een stilstaand vliegtuig, maar geen haar op hun hoofd dat er aan dacht om effectief te gaan vliegen. En ja, ook de jongens van Basta gingen wel eens ver, maar steeds met een vleug maatschappijkritiek.
Met de vlucht van Tom Waes is een grens overschreden, of niet? Just for fun. En moet de VRT vragende voor zoveel spektakel en sensatie zorgen? Een vraag die ik me mg stellen als dat met belastingsgeld gebeurt. De VRT stapt ordinair mee in een opbod met commerciële zenders, om ter meest kijkers, of ter spectaculairste tv.

---

Een staking voor meer rechtvaardigheid?

Is de staking van maandag terecht? Waarom zo snel en zo hard? Er zijn binnenkort sociale verkiezingen. Dat wakkert natuurlijk de animositeit stevig aan. De vakbonden bieden tegen elkaar op in straffe taal. Dat scherpt hun gevoeligheid aan, en dat leidt alras tot acties zoals een staking. De context is stakingsgevoelig. Zeker als er ministers als Q of Steven Vanackere olie op het vuur komen gieten. De eerste met zijn brutale bek over de pensioenen en de pensioenleeftijd en de tweede met zijn voorstel om een index over te slaan ten gunste van het bedrijfsleven. Dat is toch een faux pas voor een ACW-er.
Het regeerprogramma van Di Rupo I kan je moeilijk sociaal noemen. Misschien maar best dat er socialisten in zitten, anders was het nog veel erger geweest. De regering van het minste kwaad? Goed dat Groen via dat soort maatregelen niet uit de portefeuilles van de mensen steelt. Immers, vooral de middenklasse, en vooral de lagere middenklasse, mag de extra-lasten torsen. De rijken ontsnappen veel makkelijker, weer eens. Met dank aan de vrienden uit de liberale en rechtervleugelende CD&V.  Dat alleen rechtvaardigt de staking van morgen.
Maar ja, aan de pensioenen moet worden gesleuteld, vooral aan de duur van een loopbaan. Er zijn nog steeds veel stelsels waar mensen te vroeg op pensioen kunnen gaan. Dat drukt door de snelle vergrijzing op het budget van de sociale zekerheid. Iets langer werken moet dus wel. a kan je niet vragen van de mensen om én langer te werken, én tegelijk tijdskredieten inkorten. Sommige jobs kan je nu eenmaal niet gegarandeerd tot je 65ste doen. Dakdekker, wegenwerker, leraar ... Willen we dat deze mensen langer werken, dan moeten werkgevers alternatieve jobs ontwikkelen voor deze mensen. Maar dat gebeurt niet.
De pensioenen verlagen, zoals bij sommige beroepsgroepen dreigt, dat is absoluut onaanvaardbaar. Terecht dat de spoormannen boos zijn. We hebben al van de laagste pensioenen in Europa.
Er moet dus wel werk gemaakt worden van een vernieuwing en harmonisering van de vele pensioenstelsels. Het is duidelijk dat alleen een rechtvaardige verdeling van (pensioen)lasten en -lusten de conflicten (o.a. tussen generaties) in de toekomst kan vermijden. Daar zijn we nog ver van af. Eenvoudig is het niet, ons rechtvaardigheidsgevoel is moeilijk te vertalen in regelingen. Moeten we streven naar een systeem van een vast pensioen voor iedereen? Iedereen die 45 jaar werkte hetzelfde pensioen? Ik wil er toch over nadenken. Ja, maar zonder risico’s is het niet: het levert voor grootverdieners de ruimte om tijdens hun carrière een mooie spaarpot voor een eigen aanvullend pensioen aan de kant te leggen. En dat is iets wat mensen met een gewoon inkomen niet in die mate zullen kunnen doen. Versterken we daardoor niet de ongelijkheid? De huidige fiscale aftrek van het pensioensparen is er een voorbeeld van. Wie veel belastingen betaalt heeft meer profijt dan wie er minder betaalt. Aan welk rechtvaardigheidsgevoel beantwoordt dat? Dat verschil mogen we echt niet verder uitdiepen.

En er is nog veel meer in het geding: de toekomst voor de zachte sectoren zoals gezondheidszorg, welzijn, onderwijs en cultuur zijn in het geding, energieprijzen, de gevolgen van de klimaatverandering, het uitblijven van een groene economie enz… Alle begrip dus voor de stakers.

En toch is die staking misschien iets te voorbarig, te snel, te onhandig ... Ze stoot ook veel gewone mensen tegen de borst, mensen die hard werken en best wel een rechtvaardig hart hebben. De vakbonden moeten deze regering kritisch bekijken en volgen, maar misschien niet meteen beginnen met het strafste wapen, een staking, eigenlijk al de tweede in een goede maand tijd. En we moeten de economische realiteit ook wel onder ogen zien, evenals de noodzaak om langer te werken en ook de pensioenleeftijd eerlijk te bepalen. Laat ons beginnen met de carrière van de parlementariërs, wijzelf dus. Na 20 jaar dienst een volledig parlementair pensioen? Het is niet rechtvaardig.

---

Toch geen knip in het cultuurbudget?

Na Kris Peeters heeft nu ook Joke Schauvliege verklaard dat er genoeg is bespaard in het beleidsdomein Cultuur. Het lijkt wel een echo van mijn toeter. Al maanden schreeuw ik van de daken dat verder snijden in cultuursector een aanslag op onze beschaving is. Er is al geknipt, gehakt en vooral geschaafd. Niet abnormaal, als het slecht gaat met de kas van de overheid, moet iedereen zijn steentje bijdragen. Er is overal wat vet op de soep. Maar verder gaan is snijden in de spieren.
Kunst en cultuur zijn bouwstenen van onze samenleving, minstens zo nodig als een goed draaiende economie. Kunstenaars geven elk een andere kijk op de samenleving, op menselijke relaties en gebeurtenissen. Ontroering, verstilling, verwarring, verbazing, veel oh’s en ah’s, er zijn zoveel zo typisch menselijke kwaliteiten die met kunstbeleving en - beoefening verbonden zijn.

Ik en blij dat beide ministers tot het wijze inzicht zijn gekomen dat je niet meer mag afkorten op het cultuurbudget. Mijn pleidooien van de voorbije twee jaar, maar nog meer die van zovele kunstenaars, sociaal-cultureel werkers en erfgoedzorgers, zijn niet in dovemansoren gevallen. Oef? Ik weet het zo niet. Mijn collega’s van het VB en LDD openden woensdag de oorlog en schoten op de uitspraken van de excellenties. Kunstenaars zijn subsidiejunkies. De overheid kan die subsidies makkelijk schrappen. Wie naar het cultuurcentrum wil, moet maar de echte kost betalen. Cultuur is maar versiering, hooguit de kers op de taart. De eeuwige terugkeer van de barbaren, is de titel van het boek van Alessandro Baricco. Collegae Dewinter en Vereeck zouden gewoon nu en dan eens boek moeten lezen.

De kernvraag is: waarom zou de overheid kunst en cultuur moeten financieren? Is dat wel zo nodig? Er bestaat grosso modo een eensgezindheid dat de overheid verantwoordelijkheid moet nemen voor de productie van collectieve goederen en diensten, dat ze moet instaan voor taken die anderen niet of onvoldoende behartigen. Daar horen de zogenoemde onrendabele maar maatschappelijk verantwoorde diensten bij. Dit zijn het onderwijs, gezondheidszorg, welzijn en (delen van) cultuur. Denk aan erfgoedzorg of openbare bibliotheken, kunstcreatie, de toegang tot cultuur, het sociaal-cultureel verenigingsleven ... 
Ook de herverdeling van de inkomens is een taak van de overheid. De overheid herverdeelt geïnde belastingen en investeert in sociale goederen en diensten. Cultuur is zo’n goed.

Eigenlijk is het een vrij eenvoudige kwestie. De overheid moet ondersteuning (subsidie, infrastructuur ...) geven aan een cultuurproduct (of de deelname eraan) als het waardevol en/of kwaliteitsvol is, en als het niet zou kunnen gemaakt worden of overleven zonder die bijdrage van de overheid. De overheid moet niet tussenkomen als het leefbaar is, als het niet kwaliteitsvol of waardevol is. En vaak is de steun van de overheid tijdelijk, ter ondersteuning van een carrière zoals in de beeldende kunst, of projectmatig zoals voro een film. In mijn boek ga ik daar uitgebreid op in. Verder kan je bewijzen dat de impact op de economie en op werkgelegenheid groot is, dat ze het de uitstraling van Vlaanderen schraagt, dat het een vorm van innovatie en onderzoek is, enz.

Zijn Joke Schauvliege en Kris Peeters nu rijp voor een heiligverklaring? Zijn ze bezig aan een mirakel? Ze vertolken een belangrijke – de dominante? - onderstroom in de samenleving. En die is merkwaardig genoeg positief voor de cultuurwereld. Het gevolg van een stevig cultuurbeleid de voorbije decennia, van het succes van onze kunstenaars in het buitenland, en ook het geloof in de noodzaak ervan? Voorzichtig optimisme overvalt mij. Alle sprekers van de meerderheidspartijen sloten zich bij de excellenties en bij mij aan en bevestigt mijn optimisme. On verra.

Een mens leeft niet van brood alleen ...

---

Verhuist de VRT naar Hilversum?

Het huidige gebouwencomplex van de VRT is verouderd. Ooit geweest? Het lijkt wel Oostblok-architectuur. Roemenië in Brussel. Het is een totaal afgeleefd gebouw, onefficiënt, met heel slechte energieprestaties - op een infrarode luchtfoto lijkt het wel de kachel van Brussel. en het is slecht gelegen! Je geraakt er niet met de trein, het ligt ook ver van een groot station, zodat je met bussen en trams lang onderweg bent om er te geraken. De wegen ernaar toe zijn vaak dicht geslibt. De renovatie, waarvan de eerste fase wel is uitgevoerd, kost handenvol geld. Allemaal redenen om na te denken over een verhuis. Naar een goed bereikbaar gebouw, efficiënt, energiezuinig, eenvoudiger en goedkoper in onderhoud en exploitatie. Centraal in Vlaanderen. Een nieuwbouw op de bestaande locatie van de VRT is uiteraard ook mogelijk, evenals een verhuis naar een andere locatie in Brussel of daarbuiten. Maar als de VRT in Brussel blijft, dan moet in sowieso iets gebeuren aan de bereikbaarheid met het openbaar vervoer. Voor velen is een blijvende aanwezigheid in Brussel symbolisch zo belangrijk - Brussel is onze (culturele) hoofdstad ... Dat is een juist argument, maar in de praktijk delen wij die site en de gebouwen vandaag wel met onze Waalse vrienden van de RTBf. Welk symbool is dat? Dat het hoofdkwartier en de nieuwsdienst van de VRT in Brussel blijft, ja dat vind ik wel juist. Is dat emotioneel? Of is dat politiek-strategisch noodzakelijk voor Brussel en voor Vlaanderen?

Vooral de wijze waarop een mogelijke verhuis nu in het nieuws komt, is eigenlijk geen blijk van een professionele aanpak. Een mogelijke verhuis geraakt bekend via een speech van Bart Somers…. Toevallig een stadsgenoot van Luc Van Den Brande? Heeft Caroline Gennez gebeld met Ingrid Lieten? Heeft Ingrid Lieten nagelaten te bellen met Pascal Smet die vanzelfsprekend Brussel moet verdedigen?
Hoe dan ook, als de VRT wenst te verhuizen of nieuwbouw neerzet, wat op middellange termijn alleen winst oplevert, moet ze dat doen op basis van duidelijke criteria en uitgangspunten, van een bouwprogramma en een lastenboek, grondig terreinonderzoek en maximale efficiëntiewinst. Daarbij moet zeker de mobiliteit een doorwegend criterium zijn, naast een energiezuinig en dus passief gebouw enz. De inbreng van de steden moet duidelijk en transparant zijn, de timing helder. Wij hebben de indruk dat wat nu naar buiten komt improvisatie is. Of sterker, de oude politieke cultuur - ons kent ons - haalt de bovenhand. Het politieke wheelen en dealen is begonnen?

---

Mijn goede voornemens voor 2012

Je hebt zo van die dwangmatige tradities waar het onmogelijk aan te ontkomen is, al tracht je nog zo zeer. Neem nu die onlosmakelijk aan Nieuwjaar gelinkte ‘goede voornemens’. Vaak zijn ze cliché’s pur sang: Stoppen met roken, meer sporten, gezonder eten, de vuile sokken voortaan meer in dan naast de wasmand dunken,… Al even vaak blijft er twee weken na datum (nu dus ongeveer) niet zo veel meer van over.
Dat stoppen met roken is wel gemakkelijker geworden door het rookverbod in de horeca (behalve dan in het rebelse Brugge), maar ik weet me nog levendig te herinneren dat het een zware beproeving is. Een strijd die meer motivatie vergt dan een gratuit en lichtelijk beschonken in de nieuwjaarsnacht geuit ‘goed voornemen’. Maar ik kan het wel iedereen aanraden
Wat meer sporten is evenzeer ten zeerste aan te raden. Maar ga er maar tegenaanstaan als beginner vol goede voornemens, die al meteen in de eerste week van het jaar een herftstorm over zich heen krijgt, bakken water in zijn nek en windvlagen die zijn verzuurde kuiten geselen.
Gezonder leven: ook prima. Alleen hos je dezer dagen van receptie naar receptie. Netwerken heet zoiets. En dan slaan de christelijke mutualiteiten je ook nog eens om de oren met termen als ‘buikvet’ en statistieken die bewijzen dat je gewoonweg tot de meerderheid behoort wanneer je als man enkele overtollige kilo’s meezeult ter hoogte van de navel.

“‘Goede voornemens’: ik doe er niet meer aan mee.” Steevast trachtte ik dit motto te huldigen bij het begin van het nieuwe jaar. Je kon het zowaar haast mijn steeds weerkerende ‘goede voornemen’ noemen. Steevast slaagde ik er derhalve niet in het waar te maken. Je blijft nu eenmaal overlopen van de ‘goede voornemens’.
Alleen ben ik er dit jaar in geslaagd mijn ‘goede voornemens’ niet luidop te verkondigen. Ik vertrouwde ze mijn vrouw en kinderen niet toe, mijn collega’s liet ik in het ongewisse. Zelfs jullie, mijn geliefde blogvolgers, kregen ze niet lezen. Zo kan niemand mij twee weken na datum (nu dus ongeveer) al onder de neus wrijven dat ik niet bijster succesvol ben in de uitvoering ervan.
Het zelf beseffen is al erg genoeg.

En wat ik met mijn vuile sokken aanvang, reken ik tot mijn slaapkamergeheimen…

---

De hoofdcommissaris van politie gaat (weer eens) zijn boekje te buiten ...

Klik hier als je het hele bericht wil lezen

---

De Kortrijkse politie op haar best

Het lijkt een fait divers, maar in Kortrijk is een vreemde man drie dagen lang opgesloten, al had hij correcte papieren, verbleef hij legaal in het land en kon hem geen misdrijf ten laste worden gelegd. Een foutje van de lokale politie ... Blijkbaar wordt elke vreemdeling een gevaar voor de samenleving. Over onze lokale politie valt veel te zeggen. Zo leggen ze vreemde prioriteiten. Onze politie kan de toenemende brutale overvallen niet de baas en heeft geen tijd heeft om controles te doen naar snelheidsduivels aan schoolpoorten. De politiezone Vlas, zo heet die, is in ieder geval het korps met de meeste officieren van het hele land. Die zitten bureauwerk te doen – wat is me een raadsel want een beleidsplan van de politie hebben we nog nooit gezien. Als de helft de straat zou opgaan, zou dat de veiligheid zeker evenveel ten goede komen.

Voor ik de politie, mijn vriend (!?) zwart maak, terug naar het Albanese raadsel. De feiten dus. Zamir Fusha is een Albanees die in Finland woont en familie heeft in Kortrijk. Met zijn zwangere echtgenote en zijn kinderen bezocht hij die de voorbije dagen. Niks bijzonders, toch? Hij ging trouwens cadeautjes kopen op oudejaarsdag. Toen hij de winkel uitkwam viel de politie op zijn nek. De man werd opgepakt en opgesloten in een cel van het lokale politiecommissariaat. Op nieuwjaarsdag werd Zamir gratis (sic) naar De Refuge in Brugge gereden. Dat is een gesloten opvangcentrum voor uitgeprocedeerde asielzoekers. Daar hielden ze hem twee dagen vast. Naar verluidt kwam hij pas na twee dagen vrij, na vele telefoontjes én na bemiddeling door de Finse Ambassade.

Beste lezer, veronderstel dat je hetzelfde zou overkomen in het buitenland ... Een fout maken kan iedereen overkomen, maar de blunder pas na drie dagen ontdekken? In iedere geval was de familie woedend. Of de man dan toch zou geseind zijn?  Of toch illegaal naar België zou zijn gekomen? Het was zijn derde bezoek aan België en tot vorige week had hij nooit problemen gehad. Zijn papieren zijn zoals ze moeten zijn, correct.

Eind goed, al goed? Nee. Nu begint het klassieke spelletje ‘mekaar de schuld geven’. Volgens de Dienst Vreemdelingenzaken heeft de politie een fout gemaakt, omdat zij de verblijfsvergunning van Zamir niet zou hebben gecontroleerd. De politie zegt dat ze wel correct heeft gehandeld. Die zegt dan weer dat het de schuld is van de Dienst Vreemdelingenzaken. Vreemd allemaal. Ik kan nog begrijpen dat een agent op oudejaarsdag in een speciale stemming verkeert, maar dit laten gebeuren? Was er geen enkele van die dure officieren op dienst? Allemaal op vakantie naar Tenerife?

En ja, onze burgemeester, Stefaan De Clerck van Kortrijk wil de zaak onderzoeken. Binnen enkele jaren krijgen we dan misschien wel de ware toedracht. Ten minste als ik zijn doortastendheid afmeet aan het tempo dat Justitie en het gevangeniswezen werd hervormd ... Fijne man, daar niet van. Hij mag mij maandag, op de gemeenteraad een serieuze uitleg geven.

Het zal je maar overkomen, op familiebezoek naar België komen en als dank voor je bijdrage aan de lokale economie drie dagen achter de tralies verdwijnen. Vuurwerk, dat moet die zaak zeker nog veroorzaken, al zal dat geen feestgedruis zijn.

---

‘De subsidieronde wordt een bloedbad’

Vlaams Parlementslid Bart Caron (Groen!) pleit voor een krachtdadiger cultuurbeleid

Weg met het clichébeeld van de kunstenaar die aan het subsidie-infuus hangt. In het boek Niet de kers op de taart legt Bart Caron, cultuurexpert voor Groen! en voormalig kabinetschef van Bert Anciaux, haarfijn uit waarom Vlaanderen een krachtdadig cultuurbeleid verdient. ‘Kunst is zowat het enige wat Vlaanderen de wereld te bieden heeft.’

Lees het interview in De Morgen van 2 januari.

---

Nieuwjaarwensen en scheldproza

Nieuwjaarwensen. ik verstuur ze aan iedereen die in mijn adresboek staat. Altijd een beetje spannend welke reacties daarop komen. Veel nietszeggende, van beleefdheid bulkende antwoorden, vaak zelfs haast anoniem, helaas zelden met een persoonlijke touch. Naar die laatste kijk ik reikhalzend uit. Ik kreeg toch enkele mooie reacties. Maar ik krijg ook zeer negatieve antwoorden. Sommige mensen vinden er hun plezier in om stront over politici heen te kieperen. Ze maken geen onderscheid tussen ‘politiekers’ van de verschillende partijen.  Allemaal eender. Ze steken ze allemaal in dezelfde zak en gooien ze dichtgebonden in de Leie.
Ik stoor mij wel aan dit soort proza. Leuk is anders. Ik doe soms nog de moeite om te antwoorden en uit te leggen wat ik zoal uitricht.

Mijn eigen nieuwjaarswensen zoals ik ze mailde klinken zo:
“Een ontroerende toneelvoorstelling, een tot nadenken stemmende film, een confronterende tentoonstelling, een adembenemende circusact, een verrassende cursus, het zijn gewaarwordingen die je niet kunt uitdrukken in categorieën als financiële opbrengst of de bijdrage tot het bnp. De enige maatstaf lijkt me het menselijke geluk. Maar hoe je dat moet uitdrukken, daarvoor heeft nog geen enkele wetenschapper een eenheid kunnen bedenken. Dat geluk, of liever de bijdrage van kunst en cultuur tot het bruto nationaal geluk, is zoiets als een overtuiging. Ze houdt steek omdat kunst – zowel kunst maken als ervan genieten door ernaar te kijken of te luisteren – de meest menselijke kwaliteit is die we we kennen. En omdat ze, zonder er dwang op te leggen, bijdraagt tot een betere wereld.
Wij wensen je in 2012 een jaar toe vol mooie momenten en ontmoetingen.”

Hieronder staat, vooral voor de lezer met enig onderscheidingsvermogen, een kleine selectie citaten uit reacties. Ik laat de bronvermelding achterwege, uit respect voor de stellers van dit soort proza. Tik- en taalfouten laat ik ongemoeid.

“Nogmaals een ELITAIRE bedoening. Welk” volk” ga je daramee “gelukkig of gelukkiger maken”?
Als dit inderdaad de maatsctaf moet zijn, ja, ... (...) De meest mesnelijke kwaliteit is solidariteit. Maar de pseudo-linkse “kunst-elite”  is daarvan geen voorstander, o nee, integendeel: ze is sterk in overheidssubsidies te reclameren om hun korporatistisch, marginaal handeltje drijvend te houden, ten koste van sociale noden te leningen.
En ja, kunst is elitair. Alleen reeds wat er gerangschikt wordt onder “kunst”, is van het zotste af. De pseudo-intellectuele linksen, waar jij een prominent lid van bent, vieren er hun hoogmissen. En menen oprecht dat ze wereldmoraalridders kunnen en mogen zijn, en zijn. (...) En de enige “binding” met het volk, met de basis, is dat dit volk wel moet betalen voor allerlei subsidies voor marginale “kunstverschijnselen”.
Geef het kunstensubsidiegeld aan arme stakkers die een klein leefloontje/pensioentje ontvangen. Daarmee zou/zal je nu wel eens meerdere mensen gelukkig(er) maken.
Maar ja, ervaring leert dat linksen er enkel op uit zijn hun eigen geluk voorop te stellen.”

“Heel vreemd dat ik dit jaar gelukwensen krijg en vorig jaar niet. Zitten de gemeenteraadverkiezingen daar voor iets tussen ??? (...) Neen, deze mail is enkel en alleen om u een zalig 2012 toe te wensen, want wij -politiekers- hebben geen bijbedoelingen.”

“Ik vraag me trouwens af waarom een politieker -zoals u- maar een loopbaan van 20 jaar moeten hebben om een volledig pensioen te hebben en dat wij -als gewone bediende- het dubbele moeten doen. Ik vraag me af waarom een politieker -zoals u- na 4 jaar in het parlement te hebben ‘gezeten’ een pensioen krijgen van meer dan 1200 €. Ik zeg heel duidelijk ‘gezeten’ want wat doet een volksvertegenwoordiger in het parlement ? Wat is zijn verdienste in die 4 jaar, wat is uw verdienste ?
(...) Als politieker moeten jullie zich soms echt schamen. Heel wat mensen verstaan jullie niet meer en heel wat mensen keren de politiek de rug toe met gevolg dat velen een soort van proteststem willen uitbrengen, met alle gevolgen vandien. Men oost want men zaait
Ik wens u ook een zalig 2012 toe. Vooral een jaar waarin u en uw collega’s tot inzicht komen dat het bij jullie zo niet verder kan. Dat jullie in de eerste plaats moeten veranderen en niet de mensen die voor jullie stemmen.”

Wat moet een mens daarop zeggen? Mijn partij bestrijdt de praktijk dat parlementairen slechts 20 jaar dienst moeten hebben voor een volledig pensioen. Wij doen dat al vele jaren, meestal staan we allen. Zelf heb ik ondertussen 35 jaar gewerkt, nooit een dag gedopt ....
Veel of niet veel werk? Wie is geïnteresseerd om eens een dagje met mij door te brengen? Dan kan iedereen zien wat wij zoal doen. Laat maar iets weten.
Velen scheren alle politici over dezelfde kam. Zou ik niet doen, maar het is natuurlijk gemakkelijk dat wel te doen. Dan is schelden zoveel makkelijker.

---

Cultuurbeleid is geen overbodige luxe.

Klik hier om de reportage te bekijken

Dat zegt Groen!-politicus en cultuurkenner Bart Caron in zijn nieuwe boek “NIET DE KERS OP DE TAART. Het Vlaams parlementslid was intendant van Brugge 2002 Culturele hoofdstad en staat zelf soms zelf op een podium. Als contrabasist in het ensemble van Willem Vermandere bijvoorbeeld, tijdens het optreden in de Sint-Walburgakerk in Veurne.

---

Flikkerende lampjes met 1000den

Sinterklaas heeft amper de rug gekeerd, en we worden al overspoeld door ijspistes, kersbomen, en Weense worstjes met zuurkool. De ene heilige man wordt ingewisseld voor een andere die Kerstman heet. Dat hij dichte familie is van de enige echte Sint, weten we door de Amerikaanse romantische films waarin hij Santa Claus heet. Het is een verbastering van de naam Sinterklaas. Naar het schijnt is hij via Nederlandse emigranten in Nieuw Amsterdam terecht gekomen. En zomaar teruggaan naar Spanje kon hij niet meer op 7 december, zodat de man wel in Amerika heeft moeten blijven. Mijters waren daar niet meteen te krijgen, zodat hij nu met een muts door het leven moet gaan. Zijn verjaardag is langzaam in de vergetelheid geraakt, zodat bij Kerstallures heeft aangenomen.

Je merkt het al goed. Ik wandelde de voorbije dagen verschillende keren langs de kerstmarkt van Brussel, in de omgeving van de Beurs, struikelde gisteren op de Kortrijkse Grote Markt over kabels die de ijsglijbaan bedienen, haper in stations aan onhandig geplaatste kerstbomen, en zie in elke buurt pinkende lichtjes opduiken, met duizenden tegelijk dan nog. Er is geen woonwijk die ontsnapt aan het fenomeen. En zeker al geen winkelstraat. De led-technologie maakt dat soort spullen best goedkoop en nog ook zuinig in verbruik. Mijn ouders hadden een kerstboom mét lampjes, zo’n 25 stuks, denk ik. Het ding stond samen met het kerststalletje in de leefkamer. Elk jaar startten stal en boom in mineur, of liever in het donker. Als er één lampje of een contact kapot was, dan wilde geen enkel lampje branden. Ieder jaar moesten we op speurtocht naar de kapotte lamp: elke lamp uitdraaien en testen tot we de defecte eruit konden halen. En ‘s anderendaags naar de elektriekwinkel achter een nieuw lampje.

Nu strooien we met licht in vele kleuren en vormen, in sluiers, wandtapijten, slingers, in de vorm van een ster met of zonder staart, ijspegelverlichting, lichtgordijn, boomverlichting, lichtslangen, lichtnetten… Sommige mensen denken ongetwijfeld dat er een wedstrijd is uitgeschreven, een prijskamp met aparte prijzen voor ‘om ter meest’ en ‘om ter schoonst’, zelfs per straat en per wijk. Sommige mensen spenderen meer dan de intrest op hun staatsbons aan de eindejaarsversiering. Ik denk soms dat dat vooral mensen zijn zonder kinderen of met hoogstens ééntje. Anders zouden ze hun zuurverdiende spaarcentjes wel aan zinvolle cadeaus voor hun kinderen spenderen.

Niet dat het mij stoort – helemaal niet om eerlijk te zijn – ik ontsnap niet aan de hype. Hoe zou ik ertegen kunnen zijn? Mijn jongste zoon, die nu 15 jaar oud is, hangt nu al vijf jaar na elkaar in toenemende mate een behoorlijk groot volume kerstverlichting op bij ons thuis. Buiten wel te verstaan. Ik heb mij daar in begin zorgen om gemaakt. Als vertegenwoordiger van een groene partij, en daarboven (min of meer) cultuurexpert, zou het gênant kunnen zijn. Ja toch? Dat is toch geen cultuur, maar kitsch, die daarenboven lichtvervuilend en -energieverspillend is. Ik woon gelukkig vrij afgelegen, en er is geen doorgaand verkeer, zodat de kans dat iemand van de politieke vrienden of tegenstanders, het zou opmerken, haast onbestaande is. Alleen de schippers die in het donker op de Leie langs ons huis voorbij varen, zullen ons mooi verstrooid licht opmerken. Maar dat zijn geen dichte drommen.

En toch, ik houd niet van de opgeklopte kerstsfeer. Ik bedoel in winkelcentra en -straten. Zoveel mensen kicken erop. Ze willen genieten van de sfeer, wandelend door versierde straten, genieten van een gluhwijntje op een verwarmd terras. Ik probeer dat nu al jaren, maar het lukt me niet. Dat wijntje, dat kan er in, maar niet op zo’n terras maar bij de kerststal op onze wijk. De enige kerststal met een zwarte Jezus in de kribbe. Niet uit een soort overtuiging van ons wijkcomité, maar omdat de witte poppen altijd gepikt werden, en zwarte blijken liggen. Sic.
Mij krijg je met geen stokken de winkelstraten in. Hoe ik dan aan kerstcadeaus geraak? Ja, een boekenwinkel of een muziekzaak loop ik zo nodig wel binnen, maar ik stuur graag een gezant in mijn plaats. Ik bewonder de winkeliers die hier meer dan een maand lang, van Sinterklaas tot na de solden, die flikkerende lampjes, die kitscherige versiering en die opgeklopte sfeer moeten verdragen, en ondertussen nog moeten proberen hun jaar goed te maken, of toch zo goed mogelijk. Ik ga die dagen leesachterstand ophalen, weggezakt in de fauteuil, genietend. En mooie muziek draaien. Nee, niet Suza Nina en aanverwanten. Ook op dat vlak mag het iets beter zijn. Met een goed glas wijn, dat zeker wel.
Vrede op aarde.

---

Ik heb een boek geschreven (echt waar)

Ik wil een blogje over mezelf schrijven. Want ja, ijdel ben ook ik, net als zovele mensen, een kwalijke karaktertrek die je minstens aan politici en kunstenaars kan toedichten. Als er nu iets is waar die twee schijnbaar totaal verschillende soorten homo sapiens verwantschap vertonen, dan is het wel in die ijdelheid.
Serieus nu. Ik heb een boek geschreven. Echt waar. Een boek over cultuurbeleid: ‘Niet de kers op de taart, waarom kunst- en cultuurbeleid geen luxe is’. Het is gisteren uitgekomen. Omdat cultuur belangrijk is. Een samenleving die hier weinig of geen aandacht aan besteedt is immers geen beschaving, maar een zoo. Cultuur is datgene waarin wij verschillen van de dieren, of niet soms?
Het is natuurlijk veel genuanceerder dan dat. Die nuances en vooral de motieven voor een kunst- en cultuurbeleid moet je goed uitleggen. Zoveel mensen menen immers nog steeds dat het ook zonder die gekke artiesten ook wel zou gaan, of toch zonder dat ze subsidies moeten krijgen. Is dat zo? Nee. En dat probeer ik met handen en voeten uit te leggen, nl. wanneer een subsidie nodig en wenselijk is, en ook wanneer niet. En ik probeer uit te leggen waarom kunst en cultuur zo belangrijk zijn voor de samenleving. Dat is voorwaar geen makkelijke klus geweest. Ik heb het geprobeerd omdat dat moet. Omdat je geen beroep kan doen op publieke middelen zonder dat je dat goed kan verantwoorden.
Dat leidt er toch toe dat mijn teksten wat hoogdravend zijn geworden. Ze zijn niet allemaal zo makkelijk om te lezen. Maar het valt wel mee hoor. Ook omdat ik de hoofdstukken afwissel met korte, puntige stukjes. En je hoeft het boek niet chronologisch te lezen. Je mag zappen en scrollen zoveel je wil.

Het boek is eigenlijk het resultaat van vele jaren werken in de cultuurwereld. Van verschillende jobs op, voor en achter het podium. Als programmator, cultuurfunctionaris, muzikant, beleidsmaker, coördinator, vrijwilliger enzovoort. Wellicht is dat uniek, de diversiteit in benaderingen en de verschillende ervaringen. Ik hoop dat u, beste lezer, dat toch zo ervaart. Het is dan ook een boek van iemand met grote liefde voor die cultuurwereld.

Waar ik de tijd heb gehaald, dat is me een raadsel. Of toch niet. Het is als een tocht naar Compostella. Je bent er lang mee bezig, en het werkt louterend. Je mag er even niet bij stilstaan dat het op je familie drukt, je andere activiteiten aantast en je helemaal leegzuigt, maar voor één keer kan dat nog net wel. Ik merk dat de tuin er verwaarloosd bij ligt, dat de familieleden niet zo blij waren met het tijdsgebruik en -gebrek, maar nu toch een beetje fier zijn met het resultaat.

Het is een lang essay geworden, een stevig pleidooi. Met grote liefde geschreven. Liefde voor kunstenaars, voor sociaal-cultureel werkers, voor erfgoedzorgers. Maar niet zonder af en toe stevig / kritisch uit de hoek te komen. Met zelfgenoegzaamheid (dikke nekkerigheid), met hoogdravendheid (gezocht elitarisme) of met wereldvreemdheid (de rug keren naar de samenleving) bouwt de cultuursector geen berg van waardering, maar een toren van babel.

Lezen zou ik zeggen. Je kan het bestellen bij de .(JavaScript moet ingeschakeld zijn om dit e-mail adres te bekijken),

Bart Caron, Niet de kers op de taart. Waarom Kunst- en Cultuurbeleid geen luxe is. Uitgeverij Pelckmans, 2011, 280 blz., 21,50 euro, ISBN 9789028965867

---