woensdag 17 maart 2010,

Bart Caron

3 euro op je MP3: oneerlijke taks of eerlijke vergoeding voor artiesten?

ingediend door Bart Caron op 05/01/2010 om 23u53

Zo stond het te lezen: vanaf 1 februari moeten consumenten voor USB-sticks, settopboxen, mp3-spelers en externe harde schijven een extra kopieertaks betalen. Door een daling van de inkomsten op de ‘oude’ dragers als cd’s en cassettes, drong beheersmaatschappij Auvibel aan op een uitbreiding van de kopieertaks naar zowat alle digitale systemen. Voor een iPod met een flashgeheugen van 64 gigabyte wordt binnenkort een kopieertaks van 3 euro aangerekend. Wie denkt aan een harde schijf van meer dan 1 terabyte, moet 9 euro extra ophoesten. De nieuwe regeling werd goedgekeurd door de ministerraad, op voorstel van minister van Economie Vincent Van Quickenborne (Open Vld).

Mijn gedacht? In alle eerlijkheid? Wel, dit is een goede maatregel. Een piepkleine vergoeding op digitale dragers is geen doodgaan voor de consument nietwaar? Tenminste als je met mij overtuigd bent dat artiesten en auteurs een eerlijke vergoeding moeten krijgen voor hun werk. Tot vandaag moet er wel een kleine auteursrechtelijke vergoeding worden betaald op lege cassettes, DVD’s, lege CD’s e.d. Dat was nog niet geregeld voor harde schrijven, mp3-spelers enz. Het woord ‘taks’ is trouwens niet correct. Het gaat om een auteursrechtelijke vergoeding.

Waarom is het toch rechtvaardig? Wel, er is, of je dat goed vindt of niet, een zeer grote ‘gratis’-cultuur ontstaan bij de muziekliefhebber. Die downloadt vaak muziek zonder daarvoor te betalen. Dat is eigenlijk niet fair ten opzichte van de artiest, maar ik vrees dat het niet echt uit te roeien is. Het is zeer de vraag of je dat in de privésfeer ook moet of kan doen. Ik vind van niet.
Maar dan moeten de kunstenaars, de componisten en schrijvers op een andere manier hiervoor billijk vergoeden. Hoe kunnen we dat het beste doen? Door elke thuisdownloader voor de rechtbank te sleuren en als een misdadiger te beschouwen? Nee toch?
Uiteraard vindt Groen! elke grootschalige, commerciële namaak en piraterij strafbaar. Dat is onaanvaardbaar en te bestrijden.
Maar als met mij vindt dat muziek of literatuur waarop auteursrecht rust, voor privédoeleinden mag worden gekopieerd of gedownload, als je dat volgt, moet je artiesten op een compenserende manier vergoeden. Door ochgottekes 3 euro meer te betalen voor je harde schijf.
En ja, niet iedereen kopieert muziek of downloadt die op een harde schijf. Maar wel eens journalistieke stukken uit websites? Of literaire teksten? Solidariteit ligt aan de basis van zo’n werkwijze: iedereen betaalt een klein beetje. Veel kleine bedragjes maken voor vele artiesten een beetje meer eerlijk verdiende welvaart mogelijk.

PS Ik download of kopieer zelf nooit illegaal. En toch ben ik best bereid die kleine bijdrage te betalen. Graag zelfs als die maar bij de artiesten komt. Die bezorgen mij vaak vele uren cultureel plezier, voor zeer weinig geld.

Dit bericht was geplaatst op 05/01/2010 om 23u53 en is ingedeeld onder Mijn gedacht. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.

Reacties

QplQyer zegt

op 06/01/2010 om 01u23:

Uw redenering zou steek houden moest deze taks ook direct impliceren dat downloaden van muziek zonder een vergoeding voor de artiest in de privé-sfeer legaal is. Echter is dit niet het geval, want nergens is beslist dat downloaden ook onder het maken van een privé-kopies valt.
Waar dient AUVIBEL dan wel zogezegd voor? Als vergoeding voor het kopieren binnen privé-kring, dus bv als vergoeding voor eventuele gemiste inkomsten wanneer iemand zijn CDs naar mp3s omzet, omdat de persoon die zelf naar mp3 heeft omgezet en de muziek niet nog eens op mp3 heeft aangeschaft, naast de CD. Compleet absurd dus.

Xavier zegt

op 06/01/2010 om 13u57:

Beste Bart

Ik denk dat alle content-publicerende creatievelingen er mee akkoord gaan dat een vergoeding voor het harde werk alleen maar een goede zaak kan zijn. In dit specifieke geval schorten er echter een hele hoop zaken aan de uitvoering.

Om te beginnen wordt de taks geheven op een hele hoop materiaal waarop véél andere dingen dan muziek kunnen worden opgeslaan—denk aan back-ups, rauw film- en fotomateriaal, software… Bij muziek-cassettes en blanco audio-cd’s was dat niet het geval. Daarop kon je louter en alleen muziek kopiëren, dus dat was nog min of meer te begrijpen—er zal altijd een compromis gesloten moeten worden.

Ten tweede is er énorme onduidelijkheid over waar dat geld nu juist naar toe gaat. Sabam (om maar één organisatie te noemen waar via Auvibel geld naartoe stroomt) kon mij geen ander antwoord geven dan “U vindt alle info via http://www.sabam.be/nl/getpage.php?i=194”—dat is even goed als géén antwoord. Het probleem is echter veel eenvoudiger—en het is tegelijk de oorzaak waarom Sabam geen sluitend antwoord kan geven. Het IS gewoon onmogelijk om het geïnde geld ook werkelijk te verdelen onder de artiesten aan wie het toebehoort. Je zal altijd in een arbitrair systeem vervallen dat per definitie oneerlijk en zelfs niet solidair is.

Ten derde: wat doe je met auteurs die bijvoorbeeld niet bij Sabam zijn aangesloten? Het is toch gewoon ondemocratisch om die mensen *niet* te vergoeden voor hun harde werk. Zij hebben trouwens geen andere keuze dan via Sabam te gaan—en dat Sabam zelf geen sluitende uitleg kan geven op hoe het geld verdeeld wordt, geeft me niet bepaald veel vertrouwen in het bedrijf.

En dan is er nog de discussie over het feit of je al dan niet levenslang beloond moet worden “omdat je ooit iets gemaakt hebt.” Als ik op mijn werk een goed idee heb, dan zal mijn werkgever mij daar misschien voor belonen, maar het laatste wat hij zal doen is mij mijn leven lang blijven belonen omdat ik ooit een goed idee had. Het auteursrecht is verrot, oubollig, out of date, gedaan, over en out.

Er moet plaats komen voor nieuwe en frisse ideeën en zo lang de oude industrie op deze manier gevoed wordt, is er geen enkele ruimte om met nieuwe initiatieven op de proppen te komen. Hoe kan je immers concurreren met een door de staat voor miljoenen euro’s gesubsidieerd bedrijf? (bron: http://www.auvibel.be/files/jv2008.pdf)

Het is een beetje vergelijkbaar met het in leven houden van steenkoolmijnen. Het is een oude industrie, die in haar huidige vorm geen enkele toekomst meer heeft. Dat de burger daar geen taksen voor wil betalen lijkt me zelfs niet meer dan normaal. Dat de overheid ons, zonder écht debat of consultatie van mensen die ook werkelijk thuis zijn in de materie, toont eens te meer op wat voor willekeurige basis de besluitvorming gesteund is.

Bart Caron zegt

op 06/01/2010 om 15u42:

Dag Xavier, ik zal eerlijk zijn: je hebt gelijk. Ik wil met je pleiten voor een fundamentele hervorming van het auteursrecht. Dat deed ik al vaak. Het probleem is dat dit een project zal zijn op lange termijn. Immers, er zijn vele weerstanden: enerzijds stel ik vast dat er geen politieke meerderheid is voor een grondige hervorming, anderzijds omdat de grip van de grote internationale concerns op het auteursrecht zeer groot is. Die willen hun macht consolideren.
De vraag is of we ondertussen dan niets doen? Mogen artiesten niet wat meer verdienen? Het merendeel ervan zijn geen grootverdieners hoor. Dus, wat de inning betreft kan ik akkoord gaan met de maatregel.
Wat de verdeling onder auteurs en uitgevers betreft, moet ik je opnieuw gelijk geven. Ook dat kan veel veel veel transparanter dan vandaag. Dat moeten we afdwingen door een strakkere controle van de beheersvennootschappen. Maar, dit zou een onvoldoende reden zijn om ondertussen niks te doen.
Je weet misschien dat ik een aanhanger ben van Joost Smiers, wat de lange termijn betreft. Maar hij gaat heel ver ... hij bepleit de afschaffing van het auteursrecht

Pär Ongeluck, Compostmeester zegt

op 06/01/2010 om 16u25:

En wat met de muziek die op sommige blogs via een music-player - al dan niet van premiumbeat - word verspreid?

Bart Caron zegt

op 06/01/2010 om 16u39:

Het gebruik van fragmenten is toegelaten. Maar, als u, Pär Ongeluck, op mijn website doelt, ik heb al die muziek trouwens zelf gekocht.

Steven Duerinckx zegt

op 06/01/2010 om 16u57:

Beste Bart,

kan u mij eens uitleggen waarom ik een extra taks (ja, ik noem het bewust een taks) zal moeten betalen op compact flash geheugenkaarten ?

Kaarten die ik gebruik in mijn fototoestel waarmee ik zelf foto’s neem (werken die ik dus zelf maak en waarvan ik het copyright heb) en die nooit gebruikt zullen worden voor het opslaan van muziek. Er bestaan immers geen mp3spelers (meer) die werken met dergelijke kaarten.

Als u mij dit - zonder af te komen met ‘we moeten allemaal solidair zijn’ - kan uitleggen, stop ik met zagen over Auvibel. Zo niet, koop ik vanaf 1 februari dergelijke zaken steeds in het buitenland.

Dit maar als simpel voorbeeld van hoeverre deze ‘billijke vergoeding’ allesbehalve billijk zal blijken te zijn en gewoon een heffing die eventueel via via - met achterlaten van het nodige geld voor werking van al die via’s - gedeeltelijk bij enkele aangesloten artiesten terecht zal komen.

Vriendelijke groeten,
Steven Duerinckx

teranex zegt

op 06/01/2010 om 17u13:

Bart,

Ik ben absoluut tegen deze taks, want het slaat nergens op. Ik ben er absoluut van overtuigd dat artiesten recht hebben om iets te verdienen aan hun muziek. Ook mij geven ze talloze uren kijk en luisterplezier. Dat is ook de reden waarom ik muziek STEEDS aankoop op CD of als legale download. Wanneer ik een mp3 speler koop is dat om muziek te beluisteren waar ik reeds voor betaald heb. Toen ik vorige maand een nieuwe usb-stick kocht was dat zelfs helemaal niet om muziek op te zetten. Waarom zou ik dan taks moeten betalen? Laat me het even vergelijken: Net als er hier van uitgegaan wordt dat iedereen illegaal download en dus een vergoeding moet betalen, gaan we er van uit dat iedere auto vervuilend is (auto’s op diesel, cng, electriciteit, we scheren ze allemaal over dezelfde kam). Vervuiling is slecht dus we introduceren een ecotaks die op iedere (ja IEDERE) nieuwe auto betaald moet worden van €200 (een fractie op de prijs van een auto). Denkt u dat mensen die een electrische auto kopen deze taks graag gaan betalen? Zou Groen! dat een goed idee vinden? Ik mag toch hopen van niet?

Artiesten mogen absoluut iets verdienen aan hun muziek, maar er moet eerst eens gekeken worden naar al de organisaties en bedrijven tussen de consument en artiest. Als ik €20 voor een CD betaal in de winkel ontvangt de artiest daar misschien een halve euro van. Waar blijft al de rest van het geld? Waarschijnlijk bij de grote platenmaatschappijen die alsmaar meer willen verdienen en hun artiesten ook enkel maar willen uitpersen. Wat gebeurt er met al het geld dat bij Sabam terecht komt? Wie kan mij daar een tot in de puntjes gedetailleerd overzicht van geven? Hoeveel zwarte kassa’s hebben ze daar? Mijn vader maakt zelf ook muziek en is aangesloten bij Sabam (tot mijn grote schaamte), en het is crimineel hoe lang hij steeds op zijn geld moet wachten en hoe veel moeite er voor gedaan moet worden. Ik geloof dus absoluut niet dat artiesten ook maar 1 cent zullen zien van deze taks.

“Maar dan moeten de kunstenaars, de componisten en schrijvers op een andere manier hiervoor billijk vergoeden. Hoe kunnen we dat het beste doen? Door elke thuisdownloader voor de rechtbank te sleuren en als een misdadiger te beschouwen? Nee toch?”
Volgens mij moeten platenmaatschappijen en winkels er vooral zelf voor zorgen dat mensen wíllen betalen voor muziek. Er zullen natuurlijk altijd mensen zijn die illegaal downloaden, zelfs al kost de legale muziek niets. Maar ik ben er zeker van dat er ook mensen zijn die voor muziek zullen betalen als ze de juiste formule vinden. Een voorbeeldje: zelf heb ik lang gewacht met het kopen van muziek in digitale vorm via het Internet, omdat het 1) te duur was in vergelijking met de versie op CD (MP3 is nog steeds minderwaardig aan een fysieke CD) en 2) omdat er altijd DRM op zat. Tot op het moment dat ik eMusic.com leerde kennen. Dit is een online MP3 shop waar ik per maand €14 betaal en 50 liedjes zonder DRM legaal kan downloaden. Dát is een aanvaardbare prijs voor digitale, niet tastbare, muziek. Ondertussen ben ik er al 3 jaar lid en heb er dus al meer dan €500 uitgegeven (naast alle CD’s en DVD’s die ik tussendoor ook heb gekocht) enkel en alleen omdat het een formule is die me aanspreekt. Andere goede voorbeelden zijn de meer recente sites waar je muziek kan beluisteren (zonder te downloaden) tegen een vast maandelijks bedrag. Spijtig genoeg lijken de grote platenmaatschappijen hier het potentiëel niet van in te zien en houden ze halsstarrig vast aan de ouderwetse manier van muziek verkopen.

“Maar als met mij vindt dat muziek of literatuur waarop auteursrecht rust, voor privédoeleinden mag worden gekopieerd of gedownload, als je dat volgt, moet je artiesten op een compenserende manier vergoeden. Door ochgottekes 3 euro meer te betalen voor je harde schijf.”
Dit vind ik wel een heel gevaarlijke stelling. Ik kan het als volgt interpreteren: Ik koop morgen een MP3-speler en betaal €3 taks. Vanaf dan zeg ik mijn account bij eMusic op en download alle muziek illegaal, want ik heb er dan toch al voor betaald in de vorm van die taks. Dat lijkt me niet de bedoeling en dus ook geen goede verantwoording voor de taks.

“Solidariteit ligt aan de basis van zo’n werkwijze: iedereen betaalt een klein beetje.”
In mijn woordenboek betekent solidariteit toch wel iets anders dan een klein bedragje betalen aan een of andere duistere organisatie die geen overzichtelijke boekhouding heeft en waarvan dus te betwijfelen valt of het geld wel terecht komt bij de mensen die de solidariteit nodig hebben.

Met andere woorden, Ga terug naar Start, ontvang geen taks en begin opnieuw.

Bart Caron zegt

op 06/01/2010 om 17u15:

Mr. Steven Duerinckx, ik geloof u op uw woord, maar er zijn wel mensen die muziek op flash-geheugen zetten. Ik doe dat bijv. op een kaartje dat ik in mijn BlackBerry stop en waardoor ik muziek kan beluisteren op de trein.
Het is onmogelijk om bij aankoop de consument een attest te doen tekenen dat u uw geheugen slechts hier- of daarvoor zal gebruiken.
En ook, als we over beschermde werken spreken, gaat het niet alleen over muziek, maar ook over, teksten, over foto’s, films enz…
Daarnaast, ook in het buitenland zijn of worden gelijkaardige regelingen uitgewerkt. In het buitenland kopen zal dus geen echte oplossing betekenen voor uw portefeuille.
En geef toe, het gaat over een verwaarloosbaar bedrag ... is het niet?

Nils Steyaert zegt

op 06/01/2010 om 17u20:

Beste,

net zoals bovenstaande reactie kan ik akkoord gaan met het principe ‘arbeid moet betaald worden’. Maar deze taks lijkt te rommelen in de uitvoering. Ik weet dat het niet gaat om grote bedragen maar het principe mag daarom niet verloren gaan.

Om eerst even in te gaan op het auteursrecht. Waarom zou het oubollig zijn te betalen voor een creatie? Ik betaal toch ook als ik een product in de winkel koop, of een bedrijf betaalt toch ook als het een patent gebruikt? Waarom zou ik dan niet betalen voor een muzieknummer, film, boek,... waar aan gewerkt is? Ik koop dan het product van die artiest of uitvoerder om te gebruiken. Dan kun je je de vraag stellen of naar analogie van een gebruikersproduct de prijs moet dalen in tijd, en of je ook voor eigen gebruik moet betalen als je kopieert van drager naar drager (van een CD voor thuisgebruik naar een MP3 speler) net zoals je twee producten zou kopen in de winkel om op verschillende plaatsen te gebruiken. Dit eerste lijkt me redelijk, dit stimuleert nieuwe creativiteit. Het laatste is tweeledig. Ik betaalde voor een gebruikersrecht, en het zou vrij moeten zijn een CD te kopiëren voor gebruik in de auto. Maar ‘gebruikersrecht’ is zeer moeilijk te controleren. Een CD in een CD-rekje kan door iedereen in het gezin worden beluisterd, maar een kopietje voor een vriend mag dan weer niet. Zo lijkt het dan weer wel geoorloofd te betalen voor creatie EN drager, aan de consument om de drager te kiezen.

Maar de vergelijking houdt hiermee op, want als ik even een blik werp op mijn harde schijf inhoud dan wordt het meeste ingenomen door zelf genomen foto’s. Met de toenemende beeldkwaliteit van camera’s wordt de grootte van een foto ook enorm, zeker als er aan gewerkt wordt. Een terecht veel gehoorde kritiek is dan ook: moet ik betalen voor eigen werk aan andere artiesten? Amateurfotografen en artiesten worden daarmee getaxeerd maar zien niks terug. Het lijkt eerlijk te betalen voor een MP3-speler, maar niet voor een harde schijf, en al helemaal niet voor een geheugenkaartje. Aan de andere kant is de verscheidenheid aan media zo groot dat het niet te controleren valt. In dat verband hebben we het nog niet eens gehad over andere auteurs: schrijvers en e-books, stand-up comedians, fotografen, enz. Feit is wel dat een hele maatschappij wordt bestraft voor de daad van enkelen. Is dat eerlijk?

Het andere probleem is dat wanneer er betaald wordt voor een CD, dit geld slechts voor een klein deel naar de artiest gaat. Het grootste deel gaat naar de platenbons of verdeler. Bovendien verdienen de grote artiesten kruiwagens geld en blijven de kleintjes in de kou staan. Dat kan ik als linkse rakker niet goedkeuren. En wat met SABAM? SABAM (en andere dergelijke maatschappijen) zijn al jarenlang mikpunt van kritiek, en terecht. Waar gaat dit geld naartoe (corruptie?). Welke artiesten worden betaald? Waarom moet een winkelier betalen die een radiootje in de winkel zet, wat openbaar wordt uitgezonden? Waarom komt SABAM aankloppen bij bandjes die een optreden geven in een jeugdhuis en moeten betalen voor het uitvoeren van hun eigen geschreven nummers? Waarom gaat SABAM met 75% van de omzet lopen als ik met mijn studentenvereniging een feestje geef, waar niet eens zo veel man op aanwezig was als berekend door hun en waarvoor de DJ al werd betaald die eveneens betaalde aan SABAM? Waarom gebruiken zij geweld of zijn zij zo onbeleefd?
Er zijn twee grote problemen die moeten worden opgelost:
- bereikbaarheid
- verdeelsleutel

Al te vaak wordt in onze maatschappij slecht gedrag (gevolg) bestraft, zonder dat er wordt gezocht naar de oorzaak van dit gedrag of anderzijds goed gedrag zou worden beloond. De reden dat mensen zo veel downloaden is simpel: een CD is te duur voor de enkele malen dat die wordt beluisterd, en een film is te duur om twee keer te bekijken en in de kast te vliegen. Een boek is te duur om één maal te lezen. Daarom wordt er zo veel gedownload en gekopieerd: de behoefte om naar veel te kunnen luisteren en bekijken zonder dat daarom zo veel moeten worden betaald. Natuurlijk daarin gelaten dat sommige werken wel veel worden beluisterd. Gelukkig hebben we tv, radio en bibliotheken om daaraan tegemoet te komen, vaak zelfs thematisch om elke behoefte te bevredigen (internetradio’s met verscheidene genres, thematische filmkanalen,...). De optie om te huren is bestaande maar zou commercieel verder moeten worden uitgebouwd en overal bereikbaar zijn met aanbod van grote en kleine artiesten. Natuurlijk kunnen mensen ook altijd beeld of geluid opnemen, of een boek kopiëren. Als het dan echter mogelijk zou zijn dit werk te kopen voor bijvoorbeeld twee of drie maal de huurprijs, dan wordt dit niet echt interessant meer. Meteen is dan ook de kwestie van de verdeelsleutel opgelost: als een artiest zijn werk eenvoudig kan verspreiden via een kanaal, dan kan dat kanaal eenvoudig berekenen hoeveel die artiest werd beluisterd/gezien/gelezen.

Natuurlijk is het allemaal zo simpel niet en mensen zullen nooit helemaal eerlijk zijn, niet aan de aanbodzijde en niet aan de gebruikerszijde.

Steven Duerinckx zegt

op 06/01/2010 om 17u39:

Beste Bart,

ik wil u nog wel eens een compact flash kaart in een Blackberry zien steken. Die kaarten zijn bijna even dik als uw toestel. U verwart Compact Flash (CF) met andere varianten van flash geheugen (zoals mmc, sd, xd ...). Mijn punt is nu net dat een CF kaart (in tegenstelling tot een SD kaart) in geen enkele muziekspeler past en dus ook van deze taks vrijgesteld zou moeten zijn. CF kaarten worden tegenwoordig enkel nog gebruikt in (semi-)professionele fototoestellen en hebben derhalve niks met muziek te maken. Waardoor het attest idee meteen omzeild is.

Zo komt het dat professionele fotografen voortaan een taks zullen betalen om hun beroep uit te oefenen. Deze mensen kopen immers CF kaarten en externe harde schijven voor back ups met hopen. We spreken dan niet meer van GB’s maar van ettelijke TB’s. En op de duur loopt uw ‘ochottekes 3 euro’ aardig op. www.pietel.be heeft daar een interressante bedenking over.

Ook professionele muzikanten hebben nood aan onnoemelijk veel opslagruimte voor hun samples, verschillende takes en sporenopnames die digitaal opgeslagen worden. Remixes maken, backups bijhouden ... wordt voortaan belast. De beoogde doelgroep zal het meest gaan bijdragen aan deze heffing. Betalen zij dan zichzelf ?

En zolang eenzelfde schijf aankopen in het buitenland (zels als ze daar een gelijkaardige taks heffen) met verzending goedkoper uitkomt, klopt uw redenering dat buitenland geen oplossing is, ook niet.

Mijn punt, en dat van vele anderen, is nu net dat het weer maar eens gaat over een extra taks die losweg over een breed allegaartje van toepassingen wordt gegooid in de hoop van iets op te lossen waarvan nog niet bewezen is dat ze met elkaar in verband staan. Met een vlammenwerper schieten op een mug.

Een degelijk uitgewerkt plan, dat rekening houdt met de realiteit, uitgewerkt in samenwerking met belangengroepen die niet enkel voor platenmaatschappijen werken, zou wellicht veel breder aanvaard worden.

Steven

katrien stynen zegt

op 06/01/2010 om 18u15:

Beste,
Als je iets gratis kan krijgen, ga je dat ook gratis aannemen, dat is nu eenmaal zo. Ik ga niet op de ene website betalen voor het downloaden van een nummer, als ik dat op een andere website gratis en voor niets kan. Tenzij de nieuwe technologiën die dit kopiëren en downloaden mogelijk maken, vernietigd worden, zal dat onvermijdelijk zijn.(bij downloaden zou je nog kunnen optreden, maar wat als vrienden onderling cd’s kopiëren? In hoeverre is zo’n auteursrecht afdwingbaar?) Met andere woorden, in de toekomst zal volgens mij de artiest heel moeilijk nog evenveel kunnen verdienen aan de verkoop van zijn werk, dan vroeger. Tijden veranderen. Een artiest zal het moeten hebben van de optredens, van dingen waar mensen nog wel voor willen/kunnen gedwongen worden te betalen. En inderdaad, voor grote bekende artiesten is dat allemaal geen probleem, maar de kleintjes krijgen het moeilijk om boven water te blijven (ziedaar de vrije markt!)
Als wij willen dat die kleinere artiesten blijven bestaan, of professioneel zullen kunnen verderdoen, zullen subsidies nodig zijn. Net als in vele andere kunstsectoren zoals het theater.

Als een tax op bovenstaande dingen (mp3spelers, harde schijven ed.) inhoud dat daarmee die subsidies worden betaald ga ik daarmee akkoord. Uiteraard niet als Sabam (waar een overigens té monopolie-achtig geurtje aan hangt) met de winst gaan lopen, of heel dubieus en onevenwichtig wat centjes uitdeelt.

Roel Peters zegt

op 06/01/2010 om 18u19:

Hallo

Eerste en vooral vind ik dat artiesten hun geld horen te verdienen met optredens, shows en andere vormen van entertainment. Niet met ontastbaar materiaal. Het auteursrecht, maar ook het patent- en octrooisysteem zijn een rem op de verspreiding van kennis, data en informatie. Verspreidbare muziek dient als reclame beschouwd te worden voor een artiest. Goede artiesten met goede muziek hebben veel bezoekers op hun optredens en verdienen meer dan goed hun brood.

Een taks heffen op een draagbaar opslagapparaat zorgt voor oneerlijke praktijken.
- Gebruik van opslagmateriaal gebeurt niet enkel voor muziek.
- Als ik CD’s koop dan kopiëer ik die, of zet ik die op een stick en ga ik daar mee naar feestjes zodat ze niet beschadigd worden. Ik geef tot tweemaal geld aan de muziekindustrie voor hetzelfde geluid.

Als alles wordt belast dat enige verspreiding van auteursrechtelijk materiaal kan veroorzaken dan kan de overheid binnenkort mijn hersens belasten. Want daar zitten minstens een 2000-tal nummers in opgeslagen die ik vlot kan meezingen.

Roel

Jan Boon zegt

op 06/01/2010 om 22u39:

Beste,

Als deze taks een vergoeding zou zijn voor auteursrechtelijk beschermde werken, waarom wordt dan enkel de muziek en filmindustrie hiervoor vergoed? Hoe zit het met software, games, fotografie, e-books, en alle andere digitale auteursrechtelijk beschermde werken? Deze kunnen ook allemaal op digitale media gekopiëerd worden.

Om het eens in andere woorden te zeggen; Telkens u online software koopt, en de installatiebestanden archiveert op een externe schijf, verdient de muziek en film industrie hieraan geld. Waar zit de logica?

Als er correct beloond zou moeten worden, dan hoort deze taks simpelweg op de verkoop van het originele exemplaar staan, en bepaalt de auteur zelf hoeveel hij wil vergoed worden voor thuiskopies. Of om het simpel te zeggen, gewoon geen taks. Een vrije markt, zoals het zou moeten zijn. De prijs die betaald wordt voor het origineel hoort de thuiskopie te vergoeden, dan is iedereen naar eigen wil vergoed, en gaat het geld rechtstreeks naar wie het toebehoort zonder te blijven plakken in de administratieve kosten van een beheersorganisatie, en een hoop belangenorganisaties die lang niet alle auteurs vertegenwoordigen.

@ Roel Peters: Niet alle muziek is live speelbaar. Nog minder in het geval van films, neem bijvoorbeeld animatiefilms, zonder auteursrecht kan men hieruit niets halen, zelfs niet meer met alle gadgets die errond verkocht worden, want dat kan ook allemaal zomaar goedkoop nagemaakt worden. Character designers, sound effect designers, noem maar op, die kunnen niet zomaar even live gaan optreden.

Xavier zegt

op 07/01/2010 om 00u03:

Trouwens, ik heb die oudere wetteksten eens bovengehaald, wat wordt er dan met deze passages gedaan? Of is er ergens een aanpassing gebeurd waar ik niet van weet… De wet Auteursrecht van 30 juni 1994 zegt namelijk de volgende héél erg belangrijke dingen:

Afdeling 5, Artikel 21, §3
De auteur kan zich niet verzetten tegen tijdelijke reproductiehandelingen van voorbijgaande of bijkomstige aard die een integraal en essentieel onderdeel vormen van een technisch procédé dat wordt toegepast met als enig doel:
de doorgifte in een netwerk tussen derden door een tussenpersoon; of een rechtmatig gebruik, van een beschermd werk, waarbij die handelingen geen zelfstandige economische waarde bezitten.

—Met andere woorden, als ik een USB-stick of harde schijf tijdelijk gebruik om mijn legaal aangekochte MP3’s over te zetten, is er helemaal niets aan de hand. En zo hoort het ook! Van een vergoeding is al helemaal geen sprake. En dan is er nog dit:

Afdeling 5, Artikel 22, §1
Wanneer het werk op geoorloofde wijze openbaar is gemaakt, kan de auteur zich niet verzetten tegen:
(…)
5° de (reproduktie) van geluidswerken en audiovisuele werken gemaakt (die in familiekring
geschiedt en alleen daarvoor bestemd is) (Err. B.St. 22111994, pp. 288325)

—Waarbij punt 5° op 22 mei 2005 (de recentste aanpassing aan de auteurswet) in Artikel 4, f integraal vervangen werd door

5° de reproductie op eender welke drager andere dan papier of soortgelijke drager, van werken, die in familiekring geschiedt, en alleen daarvoor bestemd is;

—Met andere woorden letterlijk waar het hier over gaat. Aanvullingen of verbeteringen zijn altijd welkom! http://xooz.be/xavez/2010/01/06/auvibel-3-de-wetten-uitpluizen