Begroting Cultuur: Joke maakt er een potje van

Minister Joke Schauvliege heeft er een potje van gemaakt. Dat ook de cultuursector, die grotendeels afhankelijk is van subsidies, moet besparen staat in de sterren geschreven. Het is trouwens normaal dat die sector een bijdrage levert aan de gezondmaking van Vlaanderens financies. Maar dan moet dat wel op een eerlijke en rechtvaardige manier gebeuren. Dat betekent voor ons dat de zwakste doelgroepen zo goed mogelijk worden gespaard, net als de kwetsbaarste organisaties. En dat is totaal niet het geval. Het sociaal-artistiek werk, kansengroepen,… ze moeten evenveel inleveren. Meer zelfs, een aantal onderdelen van het participatiedecreet worden ‘on hold’ gezet.

Maar er is meer, veel meer. Er sluipt opnieuw een oude CVP-traditie binnen in de regelgeving. Het programmadecreet dat de Vlaamse regering heeft ingediend in het parlement, bevat een artikel dat plotsklaps, in één beweging, in zowat alle culturele decreten een passage invoert die stelt dat de kredieten voortaan ‘binnen de perken van de begroting’ worden toegekend. Het lijkt onschuldig, maar niets is minder waar. Het betekent dat de beloofde subsidies daalt en niet meer volledig worden uitbetaald, maar nog slechts volgens het beschikbare percentage. Tien jaar lang heb ik gevochten om deze onverkwikkelijke omschrijving uit decreten te weren, en nu is ze terug. Waarom is dit verschrikkelijk? Daardoor kan de regering voortaan de financiële beloften slechts gedeeltelijk uitvoeren en toch in orde zijn met de regelgeving. Het is bedrog en woordbreuk, er zijn geen andere woorden voor. En daar sta ik niet alleen in. De Raad van State schrijft in haar commentaar over deze decreetswijziging: ‘’ De rechtszekerheid is een grondbeginsel van een democratische samenleving. (…) het betekent dat de begunstigden er moeten kunnen van uitgaan dat zij ook op de in het vooruitzicht gestelde financiële middelen of subsidies aanspraak kunnen maken. (…) Door de regeling inzake de financiële middelen of subsidies te wijzigen, zou het ontwerp op gespannen voet kunnen komen te staan met het rechtszekerheidsbeginsel en het vertrouwensbeginsel.“ Ook de eerbiedwaardige SERV waarschuwt:”Hierdoor kan een mogelijke uitholling van de werking op het terrein niet worden uitgesloten en wordt een adequate budgettering bemoeilijkt op het niveau van de slechts partieel gesubsidieerde organisaties in het werkveld.” De decreten die hieronder vallen regelen subsidies voor o.a. de amateurkunsten, lokaal cultuurbeleid, sociaal-cultureel werk, cultureel erfgoed, participatie en circuskunsten.

Daarenboven is Schauvliege in tegenspraak met haar eigen beleidsnota. Ze wil de projectsubsidies groter maken ten opzichte van de meerjarige, de zogenaamde structurele subsidies, zo schrijft ze, maar in de praktijk dalen die eerste meer dan de structurele. Begrijpe wie begrijpen kan.

Internationale kredieten voor Cultuur worden uitgekleed en dalen van 4.096.000 euro naar 992.000 euro, naar minder dan een kwart dus. Wie is het slachtoffer? Internationale werkverblijven van kunstenaars, de tussenkomst in reiskosten voor kunstenaars naar het buitenland (de ‘punctuele’), maar vooral de werkprogramma’s waarbij Vlaanderen in het buitenland meewerkte aan culturele ontwikkeling; vooral in Zuid-Afrika en Congo. Deze tere projecten in het zuiden zullen het slachtoffer worden van deze keuzes. Heel jammer dat de inzet van vele jaren opeens teniet wordt gedaan. De internationale ondersteuning pop en rock wordt van 300.000 naar 145.000 euro gebracht, een bewijs van ongeloof in deze rockscene.

De Vlaamse film, die de voorbije jaren furore maakte wordt ook al gefnuikt in haar ontwikkeling. Het krediet daalt met 832.000 euro, dat is 5 procent van het budget, net zoals bij de grote Vlaamse culturele instellingen. Deze dalen sterker dan de private sector, alleen omdat de Vlaamse overheid bij de regeringsonderhandelingen besliste dat de eigen diensten zo’n percentage moesten inleveren. Deze instellingen zoals de Philharmonie, de Vlaamse Opera of het Ballet van Vlaanderen, hebben nog steeds niet het nodige budget, al is er daar de voorbije vijf jaren een inhaaloperatie gebeurd. En nu wordt er nog geschrapt. Zonde.

Voor de auteurs is er ook nog veel werk, dat hadden sommige literatoren goed opgemerkt. De armzalige leenvergoeding, die in Vlaanderen door de overheid wordt betaald, bedroeg amper 1.350.000 voor alle auteurs samen en wordt nu nog verminderd met 20.000 euro. Laat staan dat ze zou uitbetaald worden, wat niet het geval is. Het kan nog droeviger, ook de middelen van het Vlaams Fonds voor de Letteren verminderen met 5 procent.

Het meest merkwaardige is wel dat er veelal 2 procent wordt bespaard, soms 5 procent , maar voor een aantal organisaties is er geen vermindering. Er is geen enkele verklaring te vinden hiervoor. Politieke willekeur, slordigheid?

In het sociaal-cultureel werk houdt de regering zich niet aan de afspraken i.v.m. de indexering. Zelfs de saldi van 2008, die nog niet zijn uitbetaald, worden eenzijdig verminderd met anderhalf miljoen euro. De indexering wordt slechts voor de helft toegepast. En dat voor een sector waar de werknemers alles behalve fortuinen verdienen, met de horeca de slechtst betaald in het land.

Dat moet op termijn ongetwijfeld leiden tot een belangrijke daling van het aantal werknemers. De totale besparing op cultuur werkt immers heel snel door in de loonmassa van de organisaties, die de subsidie voor een overgroot deel aan lonen besteden.

Dit bericht was geplaatst op 19/11/2009 om 09u56 en is ingedeeld onder Mijn gedacht. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.

Reacties

1. walter maes zegt

   op 24/12/2009 om 08u46:

   Er zijn drie posten waarop drastisch kan bespaard worden : het ambtenarenapparaat, de kultuursubsidies en de VRT die rijp is om verkocht te worden aan de priv

Volgende post: Weg met slimme en domme heffingen, leve Joke!

Vorige post: Dag Tine,

<< Terug

---