Campagne voeren op de markt en liedjes zingen

Ik sta voor het eerst op een lijst. Mijn eerste verkiezingscampagne is een bijzondere ervaring. Je moet jezelf aanprijzen en dat is een bizar gevoel. Ik vind het gênant als ik mezelf op de televisie zie of mijn foto zie op een groot verkiezingsbord langs de kant van de weg. Maar het hoort er nu eenmaal bij.
We gaan regelmatig naar de markten. En daar krijgen je vrij veel negatieve reacties van marktbezoekers. Uitspraken in zoals 'ik moet niet weten van de politiek', 'het zijn allemaal dezelfden', 'veel beloven en weinig geven', 'ze doen nooit iets voor ons', 'nu zien we ze en dan weer jaren niet', 'steek ze allemaal in een zak' zijn niet van de lucht. Als je dan toch aan de praat geraakt, naar de vragen en zorgen luistert, en een en ander probeert toe te lichten, wordt je meestal geconfronteerd met een harde ontkenning. Voor veel mensen is de wereld klein, begrijpelijk beperkt tot hun eigen leefwereld.
Ja, elke bevolkingsgroep heeft wel specifieke problemen of verzuchtingen die meestal terecht zijn: de kleine pensioenen, lage ziekte-uitkeringen, ongelijke behandeling van zelfstandigen als het over kinderbijslag gaat bijvoorbeeld, jeugdwerkloosheid, verkeersoverlast enz.. Het is niet eenvoudig alle problemen op te lossen, zeker niet als dat niets mag kosten. Elke Vlaming wil graag meer en beter, liefst geleverd door de overheid, maar weinig Vlamingen zijn bereid daar toe bij te dragen. De laatste aflevering van 'Doe de stemtest' toonde dat ook aan. Solidariteit, bijvoorbeeld tussen generaties, verdwijnt beetje bij beetje, niet alleen uit de woordenschat maar ook uit het politieke gedachtengoed. Vlaanderen is nochtans rijk ...
Nog lastiger is het als je ijskoud wordt genegeerd. Nogal wat mensen aan wie je een foldertje wil geven doen alsof je er niet staat of kijken naar jou als een te vermijden object. Ze lopen door, zeggen niet eens 'nee, dank u' of zoiets. Hun blik spreekt wel boekdelen. Ik kan het alleen duiden met het woord 'verachting'. Ik wil er de mensen zelf de schuld niet van geven, zeker niet, maar we moeten het interpreteren als een signaal naar de politieke verantwoordelijken. De politiek is niet graag gezien, politici worden niet gerespecteerd. Het gaat over vertrouwen, of liever van wantrouwen in de instellingen en hun leiders. Die extreem rechtse partij spint er garen van.
De politiek moet haar verantwoordelijkheid opnemen. Politici moeten serieus met hun job bezig zijn, ernstig en wijs besturen. Maar ja, de politiek is niet anders dan de rest van de samenleving. Politici zijn ook maar mensen... Ijdelheid, jaloezie en kortzichtigheid zijn ook in de politiek dagelijkse kost. De media vergroten dat uit... het is hun rol de politiek kritisch te bekijken - en de politici laten zich graag opvoeren. En jan modaal kijkt ernaar en denkt er het zijne van ...

Nu een vrolijke noot. Tijdens de weekends trekken we op met ons muziekbandje. In de aloude marktzangerstraditie hebben we op bekende melodieën nieuwe teksten gemaakt. Het zijn satirische teksten waarin we de draak steken met de politiek, politici of met hun daden. We brengen de liedjes op straten en pleinen en op de zeedijk. We proberen het voorbij wandelende publiek mee te laten zingen, wat vrij goed lukt, in Blankenberge al beter dan in Knokke ...
Hieronder volgt bij wijze van voorbeeld 'West-Vlaanderen'. Land van polders en kusttoerisme, van geldgewin en zeldzame natuur... We zingen het op de melodie van Country Roads van John Denver.

Country Roads - West-Vlaand'ren

Leiewater, Zuid-West-Vlaand'ren
water ader, vissend aan de oever
proper water, vogels in het riet
helder en zelfs drinkbaar, we zwemmen in het diep

refrein:
't Vlas geroot, hop geoogst
da's de plaats, waar ik behoor
Mijn West-Vlaand'ren, zee en polder
Oh zo groots, oh zo mooi

Belfort-torens, oude steden
Ongeschonden, landschappen bekoren
Vergezichten, bossen en veel groen
Wonderschoon West-Vlaand'ren, je bent mijn kampioen

refrein:
Schild en Vriend, gulden spoor
da's de plaats, waar ik behoor
Mijn West-Vlaand'ren, zee en polder
Oh zo groots, oh zo mooi

Kusttoerisme, bron van welvaart
Flatgebouwen, sieren onze duinen
Blankenberge, Westende aan zee
Liefst geen vluchtelingen, alleen congé payé

refrein:
Zon en zee, congé payé
da's de plaats, waar ik behoor
Mijn West-Vlaand'ren, zee en polder
Oh zo groots, oh zo mooi

Brugstrofe:
Ik hoor 't gedruis van de wind en van de ba-ren
de radio vertelt me van de storm en 't geraas
West-Vlaand'ren buigt en kraakt
Ik heb 't gevoel dat de Zuidwestenwind beukt en breekt, beukt en breekt

refrein:
't Vlas geroot, hop geoogst
da's de plaats, waar ik behoor
Mijn West-Vlaand'ren, zee en polder
Oh zo groots, oh zo mooi
refrein herhalen

En voor wie wil meespelen: de akkoorden zijn G - Em - D - C - G in de strofe en G- D- Em - C - G - D - C - G in het refrein. In de brugstrofe speel je Em- D - G - C - G - D - Em - F - C - D - D7. Veel plezier.

Dit bericht was geplaatst op 26/05/2004 om 12u00 en is ingedeeld onder Mijn gedacht. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.

Reacties

Volgende post: Over geld voor cultuur en sport, het Brugse Concertgebouw en een gewonnen debat

Vorige post: Olympische Spelen nuttig, noodzakelijk of nodig?

<< Terug