De onweerstaanbare drang om gras te verwarmen

Hoe gek kan je het bedenken?
Volgens artikel 7 van de statuten van de Pro League moet het speelveld van elke club van de Jupiler Pro League vanaf de eerste speeldag van het seizoen 2010-11 uitgerust zijn met een drainage-, beregenings- en verwarmingssysteem. In dezelfde statuten staat dat de leden die daar niet aan voldoen uit de eerste klasse vliegen. Alleen, in de meeste steden is het voetbalstadion geen eigendom van de club, maar van het gemeentebestuur. En dus, een stad die een voetbalstadion in eigen bezit heeft, mag (meestal) voor de kosten opdraaien. De installatiekost wordt geschat tussen 530.000 en 800.000 euro geschat. Niet niks.
Zo maakt de voetbalbond feitelijke wetgeving die zelfs boven parlementen en gemeenteraden uitstijgt. Die trekt zich geen fluit aan van de democratische rechtsregels. Het geld moet rollen, daar gaat het om. Of dat ten koste is van de belsatingbetalen, daar trekken de heren zich niks van aan. 

Mogen we die waanzin aanklagen? Laat ons even kijken naar de essentie van voetbal zelf. Voetbal is een buitensport en is dus onderhevig aan slecht weer.  Sneeuw, ijs, stortregen zijn omstandigheden die wedstrijden verhinderen. Is uitstel zo erg? Als er sneeuw ligt, zijn de wegen gevaarlijk en komen er toch minder kijkers. Liever uitstel toch in zo’n geval? Voor wie is veldverwarming dan wel goed? Alleen voor diegenen die geld verdienen met de opbrengsten van tv-rechten. Dat zijn de clubs, de Pro League en vooral de operator die de voetbalrechten bezit. Het is als zo dikwijls: de lasten zijn voor de overheid, lees de belastingbetaler, de lusten zijn voor de rechtenhouders. Zeker omdat de meeste stadions eigendom zijn van de steden en zij voor de kosten mogen opdraaien.

Daarnaast moeten we ons fundamenteel de vraag stellen hoe verantwoord het is om voetbalgras te verwarmen. Vele duizenden mensen leven vandaag in energiearmoede. Ze kunnen amper hun huisje verwarmen, maar moeten zien dat de overheid wel geld veil heeft om een gazon te verwarmen. Dat stoot tegen de borst .honderduizenden euro’s installatiekosten, plus het jaarlijkse verbruik. Mocht de installatie nog CO²-neutraal zijn, dan zouden we het misschien nog kunnen volgen. Maar dan nog. Het kan CO²-neutraal met zonneboilers die water verwarrmen of zonnepanelen die stroom opwekken. Voetbalstadions hebben grote tribunes, ook op het zuiden gericht. Het kan dus.
We kunnen het de steden niet echt verwijten dat ze die kosten maken – anders wordt de club uitgesloten – maar we hebben er wel grote moeite mee. De stadsbegrotingen hebben het niet makkelijk. Vaak worden dan andere investeringen uitgesteld of geschrapt, investeringen die maatschappelijk meer verantwoord zijn. In mijn stad bijv. worden de investeringen voor de jeugdsport teruggeschroefd.

Ja, het is een kwestie van prioriteiten ...

Dit bericht was geplaatst op 12/05/2010 om 11u58 en is ingedeeld onder Mijn gedacht. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.

Reacties

Volgende post: De cultuursector betaalt de Vlaamse rekening

Vorige post: Actuele vraag over de versmachtende regelgeving voor muziekfestivals

<< Terug