De veldleeuwerik en de gors en de verkiezingscampagne

Verkiezingen, peilingen, debatten, luisteren naar de milieu- en natuurverenigingen uit de streek, borden plaatsen - het zijn de zaken die mijn dagen beheersen. Ik werk nog, maar neem mijn vakantiedagen voor op voor de campagne. Het is een bevreemdend gevoel want het is mijn eerste campagne. Je komt je eigen foto tegen langs de straat. De kinderen zwaaien dan, 'dag vake'. Het is in ieder geval wennen.
Vandaag hadden we onder meer een heel interessant gesprek met de de Zuid-West-Vlaamse Natuur- en Milieukoepel v.z.w.. Die groepeert meer dan twintig natuur- en milieuverenigingen in de regio Kortrijk. Ze pleiten terecht voor meer aandacht voor het prachtige landschap tussen Leie en Schelde. Licht glooiend, meestal open, maar steeds armer. Hun pleidooi gaat niet alleen over het uitzicht (de vorm) maar ook voor de inhoud ervan. Zo konden we ervaren dat vogelsoorten als de gors en de veldleeuwerik in onze streek haast verdwenen zijn, samen met vele plantensoorten. Dat is een fenomeen van enkele jaren, zeer recent, en is te wijten aan de landbouwtechnieken, het verdwijnen van bermen, heggewallen enz. Wie herinnert zich als kind niet de zo typische zang van de leeuwerik, die hoog in de lucht op een vaste plaats stilhangt. Deze zang is haast niet meer te horen. Mits eenvoudige ingrepen kan dat probleem worden aangepakt en precies in Sint-Denijs, in het hart van het gebied, start een proefproject. Als dat goed meevalt kan het uitgebreid worden tot heel Vlaanderen. Zouden we de veldleeuwerik niet uitroepen tot mascotte van Zuid-West-Vlaanderen? Dat zou prachtig zijn.
Hoe noodzakelijk is zo'n project nu wel? Zijn er dan geen belangrijkere zaken te doen, kan je je kritisch afvragen. Is het verdwijnen (bijna toch) van twee vogelsoorten belangrijk? Ja natuurlijk, want het toont aan dat we nog een lange weg af te leggen hebben als we praten over plattelandsontwikkeling, natuurbehoud, landbouw ... Ze zijn een symbool voor een te eenzijdige visie op het platteland.
Spirit West-Vlaanderen pleit voor het behoud van stiltegebieden, het vermijden van lichtpollutie, de uitbouw van trage wegen en paden, boom- en haagacties naar burgers toe, een integraal waterbeleid, enz. zijn evenzoveel troeven die in de provincie moeten verzekerd blijven. Deze verantwoordelijkheid rust niet alleen op de overheid maar tevens op haar inwoners en de bezoekers van deze streek. We moeten de recreatieve en toeristische mogelijkheden van het gebied tussen Leie en Schelde ontwikkelen. Dit is ook een economische uitdaging. We moeten dat met zorg doen, het mag de resterende kwetsbare kwaliteit en schaarse open ruimte en de aantrekkingskracht ervan niet bedreigen. Het moeten dus kleinschalige activiteiten blijven. Of hoe natuurbehoud, toerisme en economie samen kunnen gaan.
Nog een verwijzing naar sociaal-economische verleden van de streek. Midden het gebied loopt de Trimaarzate. Dat is een oude spoorwegbedding. In de 19de en het begin van de 20ste eeuw zorgde de trein voor het vervoer van de Vlaamse seizoenarbeiders naar de steenkoolmijnen in Henegouwen en Noord-Frankrijk. Het is nu een potenti

Dit bericht was geplaatst op 14/05/2004 om 12u00 en is ingedeeld onder Mijn gedacht. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.

Reacties

Volgende post: Olympische Spelen nuttig, noodzakelijk of nodig?

Vorige post: Het middenveld in de aanval

<< Terug