Ik zou over zoveel willen schrijven.

Ik zou over zoveel willen schrijven.
Gisteren kwamen de eindadviezen binnen voor de 2- en 4-jarige ronde van het Kunstendecreet. Ik heb nog maar een aantal fragmenten bekeken, maar mijn eerste indruk is goed. Ik heb zelfs de indruk dat de commissies in een gulle bui vertoefden, zeker die van theater en kunstencentra, want ze gaven respectievelijk 46 en 32 organisaties goede punten. Mooi, maar meer dan een beetje lastig voor de minister die die gulheid in een subsidiebeslissing moet omzetten. Er is al niet teveel geld in de Vlaamse kas, en we moeten nog inhaalbewegingen doen voor beeldende kunst en voor sociaal-artistiek werk. Ik ben benieuwd naar de houding van de coalitiepartners in de Vlaamse regering. Steunen zijn die hausse van het artistieke leven in Vlaanderen, want dat is wat echt aan de hand is: veel talent, goede opleiding, toenemende professionaliteit, dynamiek … En dat heeft een prijs. Ik ben zeer content met de goede punten voor de organisaties waar ik zelf bij betrokken ben. Vooral voor mijn geesteskind Humorologie, het enige echte humorfestival in Vlaanderen. Maar ook voor deze die ik graag zie, Buda Kunstencentra, voor Antigone, With h en alle anderen zoals Brugge Plus. Wit.h is bijzonder. Het een sociaalartistiek werkcentrum dat een context creëert waarbinnen beeldende kunstenaars met een verstandelijke beperking en reguliere kunstenaars samenwerken aan de evolutie van hun oeuvre en de kwaliteit van hun leven. Een grote mond vol, maar zo staat het op hun website (klik hier). Kunst dus, die je met artistieke normen mag beoordelen. En ook sociaal. Ze openden vorige zomer hun ateliers in een leegstaande lagere school in Harelbeke (De Zandberg).
De adviezen zijn negatief voor 'Het Pakt', het kunstenaarscollectief dat zeer eigenzinnige multimediale installies maakt, en ook voor 'Passerelle', geesteskind van choreograaf Pol Coussement, professionele doorgroei van Polydans.  Jammer.

Ik zou over zoveel willen schrijven.
Ik wil schrijven over Ten Vrede en Willem Vermandere. Dit festival aan de toren van Diksmuide - een hedendaagse manier om een vredesboodschap te brengen -  mag geen 'gewoon' muziekfestival worden.  Mag het ietsje meer zijn? De vredesboodschap  mag niet verglijden in de nevelen van het polderlandschap. Ik bedoel tussen Willy Sommers, De Ketnetband en andere entertainers … Gelukkig was Willem er, en Tom Lanoye en anderen. Ik speelde voor de gelegenheid – in het versterkte orkest – nog eens mee en moet zeggen dat me dat erg plezierde. Nog eens muzikanten zijn, en geen politicus, het was een ware verademing. Ook omdat ik mocht ervaren dat Willem, die gevierd werd voor zijn 65ste verjaardag, steeds blijft groeien. Met zijn voeten in de klei van de Westhoek, maar met zijn kop in de wereld, in de literatuur van Geert Mak of Salman Rushdie, de strijkkwartetten van Shostakovich, geroerd door thema’s als oorlog en vrede, verdraagzaamheid en interculturaliteit. Ik zou over zoveel willen schrijven. Over Supernanny, een reality serie op VTM. Daarover zal ik de bevoegde ministers interpelleren, want dit realityprogramma blameert de hulpverlening aan ouders en kinderen die moeilijk op te voeden zijn.

Ik zou over zoveel willen schrijven.
Over het prachtige stukje dat Chris Van Camp in haar maandagse column in De Morgen schreef. Dat gaat over Patricia Ceyssens in de Zevendag van Zondag. Een memorabel debat. Een fragment uit haar stukje: “Om te voorkomen dat ze gekneveld in een boom aan de Reyerslaan eindigde, had men zondag met haar opposanten enige afspraken gemaakt. Valse noten of niet, mevrouw Ceysens, moest en zou haar zinnen afmaken. Helaas is zo'n positief discriminerende maatregel al vernederend op zich. Wanneer de moderator het panel er ook nog tijdens de uitzending aan herinnert, ruikt het naar mogen winnen van je grootouders met minigolf. No win. De heren Annemans, De Wever en De Crem lieten de verbale restricties niet aan hun hart komen. Telkens wanneer Patricia het woord weer eens kreeg, leefden ze zich uit in pantomime. Ze keken haar in goede pinkstertraditie aan alsof ze in tongen sprak. Pieter De Crem, die steeds meer op een depressieve kruising tussen Danny Kaye en Warre Borghmans begint te lijken, liet voor

Dit bericht was geplaatst op 19/05/2005 om 10u24 en is ingedeeld onder Mijn gedacht. Je kan de reacties hierop volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback vanaf je eigen website.