De ellende van de dopingbestrijding

Ja, ik vind dat doping in de sport hard moet worden bestreden. Nog niet zo lang geleden keurden we daarvoor in het Vlaams parlement een nieuw decreet medisch verantwoord sporten goed. Door dat decreet stemde Vlaanderen haar wetgeving af op de regels van WADA, dat is de World Anti Doping Agency. Op zich uitstekend toch? Er was unanimiteit in het parlement en applaus bij alle sportfederaties. In de regelgeving is voorzien dat topsporters whereabouts moeten invulling, de plaatsen waar ze zich bevinden. Dat is bedoeld om dopingcontroles mogelijk te maken, immers de controleurs moeten weten waar de topsporters, die meestal internationaal actief zijn. Anders kunnen ze geen controles uitvoeren.
In de WADA-code staat dat drie keer fout invullen van de whereabouts of drie gemiste controles of een combinatie ervan gelijk staat aan één tot twee jaar schorsing. Het Doping Tribunaal was streng en schorst Yanina Wickmayer en Xavier Malisse voor een jaar. Er is trouwens een ernstig verschil tussen beide. Malisse miste ook een dopingcontrole. Wickmayer gaf drie keer niet aan waar ze zich bevond.

Is de straf niet correct? Sportarts Chris Goossens, die Wickmayer begeleidt gaf een emotionele verklaring op de persconferentie. Maar vooral, hij steekt de schuld op de administratie van de Vlaamse Gemeenschap. Die handelt als een soort politie, bestraffend in plaats van preventief. Zij zouden, volgens Chris de sporters moeten verwittigen als ze vergeten hun whereabouts in te vullen. Misschien heeft hij gelijk. Maar laat ons eerlijk zijn, alle topsporters weten dat ze dit moeten doen, ook hun buitenlandse collega’s, hun tegenstrevers, moeten dat doen. Een begeleider stelt dan weer dat het computerprogramma niet goed werkt. Dat zou kunnen, maar had dat al niet veel vroeger moeten gemeld worden?

Ik denk dus dat deze sporters mogen gestraft worden voor hun slordigheid. Maar, de straf moet in verhouding zijn tot de overtreding. Maar dat is het probleem, de straf is conform de WADA-code. Eén jaar is de minimale straf. Het voelt aan als overdreven. Een topsporter die drie keer vergeet die whereabouts in te vullen, krijgt een vol jaar beroepsverbod. Dat is echt wel buiten proportie. Voor veel zwaardere ‘misdrijven’ spreekt het ‘gewone’ gerecht veel mildere straffen uit. De redelijkheid is dus ver weg.

Maar dat wisten alle mensen die vandaag moord en brand schreeuwen …. Kortom, er is geen rechte kant te krijgen aan dit probleem. Behalve als de administratie preventiever zou werken en bijv. sporters zou verwittigen die de whereabouts vergeten. Behalve als de rechter de wetgeving naar de geest en niet naar de letter zouden toepassen, al lijkt me dat hier moeilijk te verdedigen. Behalve als we de strafmaat verminderen, maar dan botsen we met de WADA, wat ook niet de bedoeling is.Behalve als we een beroepsprocedure mogelijk maken op Vlaams niveau?

Ik wil de minister van Sport Philippe Muyters hierover ondervragen in de commissie. Misschien moeten we een actievere begeleiding van topsporters, inclusief het melden van het ‘vergeten’ van whereabouts, in het decreet opnemen. En een beroepsprocedure in het decreet inschrijven? En een beter computerprogramma laten maken. Ik hoop dat er een ruimte kan worden gecreëerd voor een decreetsaanpassing.

ingediend onder Mijn gedacht • (4) Reacties • Permalink