Mijnheer Filip Dewinter,

Waar begint of eindigt de vrije meningsuiting? Mag ik u vragen daar eens diep over na te denken?
Uw partij heeft zoveel praatjes over vrije meningsuiting, maar geldt ze alleen voor de uitspraken van de Vlaams Belangers zelf? Geldt ze dan niet voor het woord of het beeld van kunstenaars? Sommige van uw parlementairen tonen via hun website dat ze geen probleem hebben met blote borsten en schunnige praat. Dat zowat alles moet kunnen. Maar een moeilijk toneelstuk in het Toneelhuis of het NTG, dat kan niet.

De kunstenaar is vrij, daarom worden subsidies gegeven aan wie niet van zijn of haar pen of instrument kan leven. Bent u vergeten dat kunstenaars eeuwen uit de hand van machthebbers moesten eten? Koningen en hertogen namen kapelmeesters en schilders in dienst die moesten uitvoeren wat de politiek of de feodale heerser bevolen. In de USSR of in nazi-Duitsland waren kunstenaars die geen honger wilden lijden, dienaars van een perverse macht. In een beschaafde wereld krijgt de kunstenaar een vrije en autonome ruimte. Niet omdat elk kunstwerk iedereen moet behagen, maar omdat kunst vragen stelt, prikt en steekt, omdat kunst de werkelijkheid anders bekijkt.

U weet het en u misbruikt het: het is makkelijk om het moeilijke' hedendaags theater uit te spelen tegen de cultuur van het gewone' volk. Er gaan meer mensen niet naar het theater, dan wel. Dat is zo, jammer genoeg. Daarom wordt er hard gewerkt aan het bevorderen van de cultuurparticipatie. Maar als we de bezoekers aan de theaters, aan de bibliotheek, de deelnemers aan het verenigingsleven samentellen, dan kunnen we zeker niet meer spreken van een kleine elite. Ter vergelijking: er gaan meer mensen niet naar het voetbal, dan wel. En ook hier investeert de overheid in stadions, in parkings, in opleiding enzovoort. Moeten we die kleine elite ook aanpakken? Of blijft u daar van af omdat het louter ontspanning is, ongevaarlijk, brood en spelen?

Uw partij wil alles weg wat vragen durft te stellen. Kijk naar uw buitenlandse collega's die de macht hadden: er worden jeugdclubs gesloten, bibliotheken worden gezuiverd van linkse' boeken, theatergroepen worden weggepest of het werken onmogelijk gemaakt.
Mag ik denken dat dit de start is van een nieuwe lastercampagne? Volgen morgen ook de cultuurcentra, bijvoorbeeld? Zullen de vertegenwoordigers van uw partij in elke gemeenteraad zeggen dat de programmering van het cultuurcentrum in hun gemeente moet bijgestuurd worden omdat het voor een kleine elite' is. Weg met het moeilijke werk? Geen hedendaagse dans of hedendaags toneel meer? Weg met de ontaarde beeldende kunst? Nu brengen veel cultuurcentra een zeer gemengd aanbod, van zeer toegankelijke tot moeilijkere voorstellingen. Dat bevordert de keuzevrijheid.
Zou u dan in dezelfde mouwveeg ook de jeugd- en sociaal-culturele verenigingen - zij emanciperen en stellen kritische vragen - het werken onmogelijk maken door hen de toegang te ontzeggen tot het gemeenschapschapscentrum?
Wat met de schrijvers, meneer Dewinter? Gaat u in het Fonds voor de Letteren een censuurcommissie instellen om elk manuscript na te lezen vooraleer een schrijversbeurs kan worden toegekend? Of zal u het succes afmeten aan het aantal verkochte titels? Maar ja dan hoeft een beurs niet meer.

Waar wacht u overigens op om de openbare omroep aan te pakken? Weg met het elitaire Canvas, of toch met die moeilijke auteursfilm, weg met kritische reportages in Panorama, weg met de interessante documentaires, over Auschwitz bijvoorbeeld, in Histories. Of blijft de VRT nog even buiten beeld omdat u de omroep nodig heeft om uw boodschappen te brengen? Juist, dan is het niet wijs de leiding te veel te schofferen.

Ik moet even denken aan recent wetenschappelijk onderzoek. Helaas toonden wetenschappers aan dat er een culturele kloof is in Vlaanderen. Culturele voorkeuren hangen samen met aspecten als stemgedrag, onderwijskeuze, tv-kijkgedrag, type kranten en tijdschriften die worden gelezen, enzovoort. Tussen deze twee grote leefwerelden ligt een diepe kloof. Het Vlaams Belang leeft van die tweedeling en zou ze nog uitdiepen. Maar we moeten ze overbruggen. Dat wil u niet en net daarom moeten we tegen uw troepen vechten, met argumenten weliswaar.

Er gebeurt veel moois in Vlaanderen. Er zijn heel wat gesubsidieerde culturele actoren, zoals sociaal-artistieke werkingen, verenigingen, cultuurcentra die erin slagen een brug tussen die twee cultuurpatronen te slaan. Ook televisie kan dat. Het nieuwe E

ingediend onder Mijn gedacht • (0) Reacties • Permalink