Olympische Spelen nuttig, noodzakelijk of nodig?

Dat is een vraag die Jan Roegiers en mezelf al een tijdje bezig houdt. Onze mening verscheen vandaag als vrije tribune in De Morgen. Hieronder volgt een samenvatting. Als je liever het hele stuk leest, klik dan hier op Olympische spelen
Er is geen enkele reden om de Olympische Spelen op één plaats, in één land te laten plaatsvinden. Vermits de olympische logica een televisielogica is, is het misschien beter om de Spelen in televisiepakketten, de zogenaamde 'formats', te gieten in verschillende landen.
Zoals vele anderen waren we verrast over het idee van een manisch-positieve minister-president om de Olympische Spelen naar Vlaanderen te halen in 2016. Toen bekend werd dat er voor dit project een 4 miljard euro moest worden gevonden en geïnvesteerd, maar dat er ook via het zogenaamde 'terugverdieneffect' heel wat positieve neveneffecten zouden zijn, hebben we ons afgevraagd of wij geen alternatieven moesten bedenken voor dit soort mega-evenementen.

Schaalkost
Uit de cijfers van de haalbaarheidsstudie leren wij alvast dat mobiliteit en infrastructuur naast veiligheid de belangrijkste kostenposten zijn. Van de mobiliteitsinvesteringen kunnen wij veronderstellen dat ze na de Spelen ook nog bruikbaar zijn, maar de bestedingen voor veiligheid zijn op de eerste plaats kosten en geen investeringen en die zijn exclusief aan het moment gebonden.
Een gedeelte van de te maken kosten zijn dus zeer situatiegebonden en hebben geen duurzaam effect. De kost van het veiligheidsrisico kan trouwens alleen maar oplopen. Deelde Olympische baas Jacques Rogge onlangs niet mee dat de Spelen vanaf nu zullen verzekerd worden tegen 'niet plaatsvinden'.
Het zijn de sponsors die met het IOC samen het scenario schrijven en de prioriteiten vastleggen. De televisie en vooral de aan televisie gebonden rechten bepalen in grote mate de vorm en de timing van de Spelen.

Tele Olympics
Vermits de Olympische Spelen bestaan bij de gratie van de sponsors en dat de sponsors bestaan omdat er consumenten zijn die televisie kijken, kunnen wij de Olympische Spelen beter beschouwen als een televisiefenomeen onder de werktitel: 'TELE OLYMPICS'. Vermits de olympische logica een televisielogica is, zullen wij via onze eerste conclusie zeer kostenbesparend zijn: De Olympische Spelen worden niet meer op één plaats, in één land gehouden maar in televisiepakketten, de zogenaamde 'formats', gegoten in verschillende landen.
Er is geen enkele reden om boogschieten en gewichtheffen aan elkaar te koppelen, want ze verhouden zich tot elkaar als het Eurovisiesongfestival tot de uitreiking van de literaire Gouden Uil. Door op verschillende locaties de Spelen te houden, vermijden wij de te grote sportieve en parasportieve nomadenkaravaan. Dat komt de mobiliteit en vooral de immobiliteit van eenieder ten goede.
Om het Olympische gedachtegoed te respecteren kan er een verdeelsleutel worden gehanteerd waarin tussen alle continenten de evenementen worden verdeeld. Wij kunnen in Chili kayakken, in Pakistan hockeyen, we kunnen voor het eerst in een Centraal-Afrikaans land - daar waar wij de baltovenaars vandaag inkopen - het Olympisch voetbaltornooi houden, we kunnen vanuit Bulgarije naar het gewichtheffen kijken, in Zuid-Afrika het zwemmen organiseren, in Bangladesh atletiek.
De olympische gedachte van vrede en solidariteit zou veel beter gediend zijn door vele landen met een iets discreter aanbod in beeld te brengen dan door enkel de rijke landen met elkaar in concurrentie te laten gaan.

Mondiale Spelen
Niet alleen echt mondiale Olympische spelen zijn aan de orde, ook de zekerheid dat de wereldbevolking ernaar kan kijken. Spirit pleit ervoor dat grote manifestaties en evenementen zoals de Olympische Spelen steeds te zien zijn op een open net, en niet op betaaltelevisie.
Ondertussen kunnen voorzichtige stappen richting mondiale spelen worden gezet. Waarom zou Vlaanderen in 2016 niet een gezamenlijke kandidatuur indienen, samen met de région Nord-Pas de Calais uit Noord-Frankrijk (La Flandre), Nederland, Nordrhein-Westfalen, Wallonië en Kent.
Er is nog een belangrijk argument: de schaalverkleining. Na de schaalvergroting op het einde van vorige eeuw, als ultieme economische hallucinatie, zijn we weer toe aan schaalverkleiningen omwille van een betere hanteerbaarheid en inpasbaarheid. Omwille van de herkenbare menselijke schaal, en omwille van de veiligheid. Dat geldt zeker voor de Olympische Spelen. Dan hoeft het IOC geen verzekering meer te nemen tegen afgelasting of terrorisme. Zo worden de Spelen ook een symbool van mondiale verbondenheid en een uiting van een vredeswil.
Met dank aan Dorian Van der Brempt

ingediend onder Mijn gedacht • (0) Reacties • (0) Trackbacks • Permalink