Over ons’ers en niet-ons’ers

Deze weblog is een bewerking van een mailtje dat ik kreeg van een vriend. De namen zijn gewijzigd om evidente redenen.
Op school heb ik drie dergelijke families. Twee van de drie hebben geen enkel inkomen meer. Familie drie geniet voorlopig nog steun maar voor hoelang?
Onze oudervereniging is een mini 'sociaal fonds' gestart. Dit omvat enerzijds een mini-netwerk van ouders die indien nodig materiele hulp helpen zoeken of verlenen (kleren, meubels, ...) en anderzijds stelt de oudervereniging een symbolisch bedrag ter onzer beschikking.Deze centen worden beheerd door de twee zorgcoördinatoren en de directie. Dit alles onder de noemer 'ouders voor ouders'. Volgende week zijn er schoolreizen en boerderijklassen. Voor die kinderen wordt het fonds hiervoor aangesproken. De school zelf int gedurende de periode van nul-gezinsinkomen geen enkele schoolrekening meer. Wij laten de kinderen iedere dag warm eten op school, een kwestie van een volledige maaltijd per dag te hebben.
Deze situatie is al zo sedert het uitwijzingsbevel van dat gezin uit Xxx. We zijn ondertussen bijna mei en die mensen weten nog niks meer.
Gezin 2, drie kinderen, afkomstig uit Xxx moet ook overleven. Ze hebben ook al een dossier opgemaakt en wij hebben ook al brieven geschreven. Het gezinsinkomen is ook 'nul' en het gezin moet zien te overleven. Schrijnend maar waar, het oudste kind, negen jaar werd dit weekend gesignaleerd in een naburige gemeente voor de kerk, het zat er te bedelen, de inkomsten moeten toch ergens van komen.
Gezin 3, afkomstig uit Xxx (politiek risicoland) weet ook niet goed waar het aan toe is. Voorlopig krijgen ze nog steun. Ik ben er in de paasvakantie nog op bezoek geweest. Ik heb er foto's gezien over hun thuisland, een prachtige streek die je niet zomaar ontvlucht. Mensen gaan, hoe het hier ook uitdraait, niet meer terug naar hun thuisland. De papa, voormalig politieagent wordt door de maffia bedreigd. Hun vlucht was een kwestie van overleven. Als ze hier worden uitgewezen zullen ze vluchten naar een ander land, en het wordt ook daar een kwestie van overleven.
Dit zijn drie families die 'ons' nauw aan het hart liggen. 'Ons' is echter niet iedereen. 'Ons' zijn een aantal leerkrachten en een groep ouders die mensen willen helpen. Er bestaan echter ook een aantal 'niet-ons'ers'. Deze groep heeft het er echter moeilijk mee dat een miniem deeltje van feestinkomsten moet worden gebruikt voor de 'vreemden'. Deze groep stelt vast dat mensen zonder inkomen 'ook' kleren dragen en 'ook' een auto hebben, 'hoe doen ze dat dan?', vragen ze.
Ik vrees dat, hoe langer het duurt voordat het beleid beslissingen neemt en hoe langer mensen zonder enig inkomen moeten voortleven, hoe meer 'Vlaamsche' mensen zich zullen keren tegen gezin 1, gezin 2 en straks gezin 3, 4, 5, .... Mensen helpen blijkt jammer genoeg niet meer de 'normaalste zaak van de wereld' te zijn.
Opvallend is wel dat de meeste 'niet-ons'ers' mensen zijn die helemaal niets te kort hebben en die leven in weelde.
Vorige week woensdag toonde canvas de film 'the pianist'. Hopelijk hoeven we geen dergelijke massale uitwijzingen en genocide meer mee te maken, maar hoe meer scherpe reacties worden gegeven naar mensen in nood, hoe meer het ernaar begint te ruiken.

ingediend onder Mijn gedacht • (0) Reacties • Permalink