Er moet immers ook nog gepraat worden over de begroting, over besparingen, over kleine pensioenen en uitkeringen, over een economisch programma, over defensie en over justitie, over zoveel dat ook zo belangrijk is. Over dingen waar meer mensen mee bezig zijn, zich zorgen over maken omdat het hen direct raakt.
Tien weken na de verkiezingen, of zijn het er al elf, mag daar al eens over gepraat worden, nietwaar? Wie door de kiezer geroepen is om te besturen, weet dat hij/zij water in de wijn zal moeten doen. Een grote partij las N-VA kan niet meer doen alsof ze een zweeppartij is. Als je geen compromissen wil, moet je proberen tweederde van de stemmen te halen, ook in Wallonië en Brussel. Maar dat lijkt me toch niet zo simpel.

Hey, al eens gekeken hoe de CVP zich gedraagt? Juist zoals de CVP. Ze kunnen niet achterblijven bij de N-VA, maar verschuilen zich toch maar achter de brede rug ervan, bang als ze zijn stemmen te verliezen aan De Wever en co. Flauwe plezanterikken. Doe maar zo voort en straks verschrompelt de christen-democratie tot een zweeppartij ...
Het zal niet aan Groen! liggen. Wij zijn constructief en willen een communautaire pacificatie. Er zijn nl. nog grote problemen. Maar voor sommigen is het duidelijk nooit genoeg.
Sire, geef me xxx dagen – invullen naar behoefte.

PS En dat ik niet naar de Ijzerbedevaart ben geweest, doet helemaal niks terzake. Maar hun drieledige boodschap is wel zeer actueel: vrede, vrijheid en verdraagzaamheid.

Vooraf dit: ik houd erg veel van klassieke muziek en ik ben blij dat Vlaanderen een eigen Opera heeft. Dat Opera een duur machien is weten we, en toch kan Vlaanderen dat blijven bolwerken. Goed zo, al is het budget van onze Vlaamse Opera een stuk lager dan van de Munt, een federale culturele instelling, we moeten ons niet schamen.
De populisten onder ons kunnen zich ergeren aan de hoge kost van Opera, hoog voor het relatief weinige publiek dat wordt bereikt. Ik vind dat zelf helemaal geen criterium. Kunst kost nu eenmaal geld, en opera is een dure kunstvorm omdat er nu eenmaal veel uitvoerende kunstenaars en medewerkers bij betrokken zijn. Maar dat mag de cultuursector, en dus ook de opera niet beletten dat geld efficiënter aan te wenden. Voor alle duidelijkheid: ik pleit niet voor minder subsidie voor de Vlaamse Opera, of voor muziektheater in het algemeen, maar ook niet voor meer subsidie.
Ik wil wel dat er wordt gediscussieerd over welk soort muziektheater, welke soort opera we in Vlaanderen willen hebben. De Vlaamse Opera, die wel goede recensies haalt in de vakpers. is finaal een traditioneel operahuis. Het bespeelt daarenboven twee zalen, heeft een eigen orkest en koor, en brengt het ijzeren repertoire in montages met veel toeters en bellen. We zouden artistiek vernieuwender en origineler kunnen zijn met minder bombarie en minder geld, maar dan moeten we af van de traditie. Een nieuwe opera-aanpak zou ook wel een stevige brug kunnen slaan naar een nieuw en jong publiek voor muziektheater. Maar dat is blijkbaar een keuze die in Vlaanderen heel moeilijk ligt. Idem voor een samenwerking met de andere Vlaamse orkesten en met hedendaagse theater- en dansgezelschappen.

Ik zou het dus hebben over dat pak dat vandaag tot mijn verbazing aan mijn voordeur werd door het koerierbedrijf TNT. Het bleek afkomstig te zijn van de Vlaamse Opera. Aan wie allemaal gestuurd is, weet ik niet, maar ik denk dat iedereen die iets met de financiering van dit huis te maken heeft, ontvanger mag zijn. Het is een relatiegeschenk om u tegen te zeggen. Het is een mooie grijze doos van pakweg 30 x 25 x 6 cm met allerlei spullen in:
- een CD ‘mijn Oriënt’ met fragmenten van de  Opera’s van volgend seizoen
- het programmaboek ‘mijn Oriënt’ van volgend seizoen (160 pagina’s)
- het programmaboek van ‘Peter Grimes’ van Benjamin Britten
- de programmabrochure van het concert ‘Van mens en zee’
- een recensiebundel
- twee magazines van de Vlaamse opera
- een luxueuze sponsormap
- diverse kleinere drukwerken

En vooral zit er in de doos een brief van de voorzitter van de Vlaamse Opera waarin hij zijn bezorgdheid uitdrukt over de Opera. Hij haalt de volgend elementen aan:
- de blijvende impasse rond het beheer en vooral het onderhoud van de beide gebouwen in Gent en Antwerpen. Daarin stelt hij dat de gebouwen helemaal niet in goede staat zijn en er stevig aan gewerkt moet worden;
- de noodzakelijke uitbreiding van het personeelsbestand, aldus de voorzitter, vooral in het orkest en het technisch departement;
- de besparingen die om budgettaire redenen door de Vlaamse regering werden opgelegd, op basis van het hanteren van de ‘kaasschaaf’, gelijk voor alle instellingen dus.
Verder steekt er een summiere tabel in de doos, een tabel die moet aantonen hoe hoog de eigen inkomsten van de Opera zijn in vergelijking tot de andere grote Vlaamse instellingen. Uit de tabel blijkt ook, maar daar zwijgt de voorzitter zedig over, dat de loonlast in drie jaar tijd met 20 procent steeg (tot 14, 7 miljoen euro) en dat het personeelsbestand toenam met 40 eenheden (tot 297). Van mij mag het allemaal … maar heeft de Vlaamse Opera in tijden van crises en dus van besparingen geen enkele gêne? De doos is poepchique en wellicht ook peperduur. Dat zou me niet kunnen schelen, behalve als ze betaald is met subsidiegeld. En behalve als de voorzitter niet zou mekkeren over de opgelegde besparingen.
Ik vraag me af of de Vlaamse Opera met dit soort public relations niet precies het omgekeerde effect bereikt?  Bij mij – en ik mag mezelf niet beschouwen als een cultuurbarbaar – is dat inderdaad zo. Er is blijkbaar nog veel vet op de soep. Of heb ik het dan toch helemaal verkeerd voor?

Onze kansen op uitverkiezing zullen door onze beperkte inschikkelijkheid misschien wat inkrimpen, maar, hoezeer we er ook van overtuigd zijn dat de organisatie van het WK in 2018 ons land een enorme boost zou geen, daarom hoeven we ons rechtvaardigheidgevoel toch niet aan de kant te schuiven. Bovendien zijn we er van overtuigd dat ons land voldoende andere troeven heeft om het WK alsnog binnen te halen.
Wat we, als fervente voetballiefhebbers, ook verwelkomen is het engagement van sportminister Muyters om tijdens het lopende Belgische voorzitterschap deze zaak ook op Europees vlak aan te kaarten. Het spreekt immers voor zich dat de FIFA een groot deel van zijn macht put uit het tegen elkaar uitspelen van verschillende landen. Een algemene Europese regelgeving zou die macht al danig inperken en zelfs een mondiale aanpak dringt zich op.
Want hoe konden we nu complexloos genieten van het voorbije WK in Zuid-Afrika? Hoe konden we de gedachte verdringen aan de talloze toegiften die de Zuid-Afrikaanse regering moest doen om de wereldbeker te mogen organiseren? Wie werd er beter van het grote voetbalfeest? De lokale bevolking, die best wel een steuntje in de rug verdient? Een bevolking die zich trouwens nauwelijks een zitje in de mooie stadions kon veroorloven.
En binnen vier jaar, dan is Brazilië gastheer van het WK. Een passioneel voetbalgek land, maar evenzeer een land met een enorme kloof tussen arm en rijk.
Het is de FIFA absoluut gegund een welvarende sportbond te zijn, ze hebben dan ook een patent op één van de mooiste bijzaken ter wereld. Ze mogen de populariteit van hun spelletje gerust te gelde maken. De uitzendrechten mogen tegen marktwaarde verkocht worden, en ook aan de merchandising mogen ze een flinke stuiver verdienen.

Maar, net zoals in de sport, gelden er ook in de maatschappij regels en tot spijt van wie het benijdt, is belastingen betalen hier nog steeds de regel. Landen tegen elkaar opzetten om hun regels aan te passen, om dan te kiezen voor diegene die het meest inschikkelijk was, neigt naar machtsmisbruik. Eigenbelang dat wordt afgedwongen, ten koste van het algemene belang. Een houding die zo verschrikkelijk haaks staat op alle mooie idealen van fair-play, respect en football communities.
Tenzij we natuurlijk kunnen komen tot de regeling dat niet enkel de FIFA wordt vrijgesteld van het betalen van belastingen en taksen, maar ook alle voetbalsupporters. Een mooie gedachte die het voetbal op slag nog een stuk populairder zou maken. Een gedachte die helaas ook weer zal onthaald worden met een monkellachje en enig wenkbrauwengefrons.

En links denkend en slalommend door Engeland luister ik op mijn autoradio naar de onvolprezen BBC Radio 4 en hoor er dat the Arts Council of Wales – zeg maar het uitvoerende agentschap van het Welshe ministerie van Cultuur – het vanaf volgend jaar met 25% minder moet gaan doen. Het gevolg dat is dat er nog 91 gesubsidieerde structuren (gezelschappen, orkesten, cultuurhuizen …) overblijven en dat er 32 moeten sneuvelen. The Arts Council spendeert momenteel 23.5 miljoen pond per jaar aan de gesubsidieerde organisaties. Dat is al een pak minder dan Vlaanderen.

Ter informatie, maar niet geheel ter zijde, Groot-Brittannië wordt sinds kort bestuurd door een coalitieregering van Conservatives en Liberals.

Al eens gelet op die mevrouw De Preter, en op minister Lieten? Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat Lieten haar spiegelbeeld heeft aangesteld. Of minstens haar evenknie. Niet dat ze uiterlijk zo op elkaar gelijken, maar toch zijn er zovele punten van overeenkomst. Taaie tantes, harde managers, beide ook manager van het jaar geweest, twee krachtige vrouwen. Ingrid Lieten was de baas van De Lijn en Sandra De Preter de nummer twee bij Sanoma en daarvoor in de marketing.
Siegfried mag blij zijn dat hij op tijd zelf zijn biezen gepakt heeft. Jammer voor de kandidaten van het huis zelf, zoals Lena D.M. – ook wel bleke Lena genoemd, maar onvolprezen in leiding geven en in de uitvoering van haar verantwoordelijkheden. Nooit sant in eigen land, blijkbaar.
Ik ben dus niet verbaasd dat er snel een akkoord werd bereikt tussen de dames. De gelijkenissen zijn treffend, of niet soms?
Het enige minpuntje zal wel de opleiding zijn van mevrouw Sandra De Preter. Ik hoorde dat zij een marketeer is. Alweer zo’n species. Bij de VRT werden er in de voorbije tien jaar al heel wat marketeers aangeworven. De grootste kantoren werden ermee gevuld, maar ondertussen zijn die ook snel weer leeggelopen.
Sandra De Preter was naar verluidt bij Sanoma verantwoordelijk voor de damesbladen. Bij de VRT mag het gerust ietske meer zijn, is het niet? Een pak informatie, een streep cultuur, een schep educatie en een beetje entertainment. Dus liefst iets meer dan human interest, codetaal voor oppervlakkigheid en bezigheidstherapîe. Ik kan alleen hopen dat ze snakt naar meer.
En naar verluidt is de nieuwe baas niet uitdrukkelijk politiek gekleurd. Als dat geen mirakel is.Ik kreeg via Facebook echter een bericht dat dat toch niet echt zo is. Lees de reactie hieronder ...

Snel en verrassend dus. Maar wel een goed profiel. De dame kent de mediawereld maar al te goed en heeft veel ervaring, ook in leiding geven. Het profiel zit dus goed, en daarom moeten we toch even afwachten alvorens haar al te wegen, laat staan te beoordelen. Ik wens haar alle succes toe, en heel veel courage. Het is een zware job, in een huis vol wantrouwen, maar tegelijk een huis met ongelooflijke potenties. Het gaat goed met de openbare omroep, de uitdaging is dan ook eenvoudig: laat dat zo blijven.

Het Overlegplatform van Parlementairen wenst de regionale aanpak van (top)sport op de regionale beleidsagenda te brengen.

Binnen het Overlegplatform werd hiertoe een werkgroep samengesteld, met name Carl Decaluwe, Bart Caron, Vincent Van Quickenborne en Jan Sabbe (Leiedal). Deze equipe werd in een latere fase aangevuld met collega en voormalig topsporter Ulla Werbrouck en Carl Vereecke.

Situatieschets

In functie van deze nota is er een uitgebreide inventaris opgemaakt.

Conclusies uit de inventaris (voor topsport) ;
behoorlijk veel watergebonden infrastructuur: De Gavers, Duiktank Transfo (in voorbereiding), kanaal Kortrijk-Bossuit, een 50 meter bad in Zwevegem;
tekort aan zwemsportwater gesignaleerd
twee hippodrooms in de regio, kampen met problemen; hippisch centrum in Moorsele
voetbalstadions laten we hier buiten beschouwing; wel minder kunstgrasvelden dan Vlaams gemiddelde;
topsportzalen in Wevelgem (turnen in Porseleinhallen en De Schelp) en Kortrijk (Lange Munte).

Onze keuzes

Het accent komt op drie aspecten te liggen:

–  regio Kortrijk wordt een watersportregio
–  investeren in talentontwikkeling via een topsportfonds
–  een aantal scholen worden proeftuinen voor jeugdig toptalent

De Regio Kortrijk wordt een watersportregio

Verschillende sporten die watergebonden zijn, floreren goed in de regio.
De clubs die op dit gebied actief zijn, hebben goede opleidingen en leveren regelmatig topsporters af.
Hun niveau is hoog, maar meestal ontbreekt hen de mogelijkheid om door te groeien omdat ze niet de geschikte infrastructuur en/of nog onvoldoende omkaderende mogelijkheden hebben.

De manco’s bevinden zich op het vlak van infrastructuur en omkadering.
Investeren in hoogkwalitatieve trainingsfaciliteiten zorgt er ook voor dat zowel sporters als trainers naar
de streek blijven komen.

We investeren in talentontwikkeling via een topsportfonds

De inzet van toptrainers en ‐begeleiders, de huur van infrastructuur, de medische omkadering, het vereist een belangwekkend budget. Enkel clubs die de krachten bundelen, geraken daaraan.

Wij stellen voor dat er een fonds wordt opgericht waarop clubs die een dergelijk project opzetten,
beroep kunnen doen. Voor de financiering hiervan kijken we in eerste instantie naar serviceclubs en het bedrijfsleven, maar ook de verschillende overheden worden aangesproken.

Een aantal scholen worden proeftuinen voor jeugdig toptalent

Hiervoor baseren we ons op Nederlandse model van de ‘LOOT-school’ (Landelijk Overleg Onderwijs en Topsport). Het is een school die heel specifieke faciliteiten schenkt aan talentrijke jongeren en een combinatie tussen school en topsport maximaal optimaliseert.
De regio Kortrijk zou hierrond best een Vlaams proefproject kunnen opzetten.

De financiering van het project

De Vlaamse overheid kan aan de operatoren van sportweddenschappen vragen om een bepaald percentage van hun brutomarge te storten in een Vlaams Topsportfonds.

Ook de implementatie van de nieuwe (federale) Kansspelwet biedt kansen om dit fonds te spijzen.

Daarnaast zijn er uiteraard ook de serviceclubs, die, naast hun traditionele fundraisings voor sociale doelen, misschien ook kunnen warm gemaakt worden voor de ondersteuning van topsportactiviteiten.
Panathlon kan hierin een voorbeeld zijn. Deze club heeft een sterk uitgebouwde vertakking richting cultuur, maar ook richting sport.

Dat politici opkomen voor de geestelijkheid … is een merkwaardig initiatief – zeker in tijden van een strakke scheiding kerk-staat – al staat natuurlijk die ‘c’ niet toevallig in de afkorting van een partij die zich op een christelijke inspiratie beroept. Ja, zij maken zich zorgen over de aanhoudende onthullingen over kindermisbruik in de kerk, die dreigen alle geestelijken mee te sleuren in een sfeer van veralgemeende verdachtmaking. Zo luidt althans de eerste zin van hun persbericht.

De collega’s haasten zich via de redactie.be te zeggen dat het feit dat er geen ondertekenaars van deze oproep zijn bij Groen! en sp.a louter het gevolg is van de snelheid van het initiatief. Ik ben alleszins niet aangesproken om het initiatief te ondersteunen, niettegenstaande ik mij niet opwerp als een vrijzinnige, noch een atheïst.
Niet geheel terzijde zou ik kunnen stellen dat de problemen van kindermisbruik in de kerk ook wat sneller hadden kunnen aangepakt worden.

Eerst stellen mijn collega’s dat zij kindermisbruik veroordelen als een gruwelijk misdrijf – het zou er nog tekort aan zijn. Maar ze stellen er meteen bij dat alles en iedereen die geëngageerd is in de kerk, als geestelijke of als leek, nu zonder meer verdacht is. Natuurlijk niet, dat zou pas heel erg zijn zeker? Zij willen het dan ook opnemen voor die duizenden priesters, zusters, paters, broeders, diakens en lekenmedewerkers die geen schuld treffen en jaren het beste van zichzelf hebben gegeven en nog geven voor de gemeenschap in Vlaanderen. Wat een gezwollen taalgebruik. En al goed dat ze er de Vlaamse missonarissen er buiten laten.

Collega Johan Sauwens, duidelijk de initiatiefnemer, wierp zich in het verleden al eerder op als behouder van de Vlaamsche erfgoedwaarden. Hij vindt het noodzakelijk dank te zeggen aan al diegenen die hun engagement in onderwijs, ziekenzorg, jeugd- en bejaardenwerk enz. een zeer grote meerwaarde hebben betekend en zo Vlaanderen mee hebben uitgebouwd tot wat het vandaag is: een open en verdraagzame samenleving, met veel ruimte voor individueel initiatief en grote solidariteit. Tja, ik vraag me af of die open samenleving wel hun grote verdienste is. Is dat niet eerder de verdienste van de duizenden Vlamingen die zich verzetten tegen een gemeenschap die al te sterk gedomineerd is door de christelijk geïnspireerde structuren? Of bedoelen mijn collega’s dat net het feit dat het gros van de Vlamingen de kerk massaal de rug toekeren net een bewijs is van die openheid van de Vlaamse samenleving?

Het is niet aan de politici om zich te mengen in de dossiers van het gerecht of van de kerk. Maar nu reageren, nu als het gerecht de zaak ‘overneemt’ is toch een beetje schijnheilig. De Christelijk geïnspireerde politici hadden al decennia kunnen ijveren voor een kerkelijk beleid dat de misbruiken in de kerk bestrijdt. Dan was die steunbetuiging nu niet nodig geweest. Zij zitten massaal in de besturen van kerkfabrieken, parochiale werken, scholen en ziekenhuizen. Ze zijn minstens mee verantwoordelijk.

Maar finaal ben ik het wel eens dat veel geestelijken zich hard hebben ingezet voor het welzijn van de bevolking, niet alleen het geestelijke. Ook het materiële en het culturele. Al moet mij van het hart dat hun inzet voor het verenigingsleven en voor het jeugdwerk, voor scholen en parochiale infrastructuur, niet altijd zo onbaatzuchtig was als wat sommigen willen laten blijken. De jacht op zieltjes is al een tijdje opgegeven, maar de eeuwig durende binding met de zuil is een harde voorwaarde gebleven. Ik ben geboren met een geboortepremie die uitbetaald is door de CM en van mij werd verwacht dat ik ook het hele christelijke traject zou doorlopen, de schoolkeuzes zou respecteren, christelijk zou trouwen, lid worden van de juiste verenigingen enz.  Dat deed ik niet. Ik ben parlementslid, maar zit niet in een inrichtende macht van een katholieke school, ook al studeerde ik zelf aan dat net, of in het bestuur van een ziekenhuis, of een voorziening voor personen met een handicap of een rusthuis, al zou ik dat onbaatzuchtig doen.

Ik heb veel, heel veel respect voor mijn proosten uit de Chiro en jeugdclub en voor die paar inspirerende priester-leraars uit het college. Voor hun inzet, voor hun bezieling, voor hun humanisme. Maar niet voor het instituut dat ze vertegenwoordigen. U mag deze getuigenissen, deze persoonlijke ervaringen met geestelijken die bepalend zijn geweest in mijn leven op uw website plaatsen. Ik kan zo nodig hun namen bezorgen. Maar er zijn er nog vele andere, van buiten de kerk, vrijwilligers, militanten, culturele werkers die zonder christelijke inspiratie, mijn leven ten goede hebben gekleurd. Dikke merci. Hun namen moet u wellicht niet hebben?

En ja, natuurlijk moeten er dezer dagen grote twijfels heersen in de geesten van vele van de resterende geestelijken in Vlaanderen. Hun levenslange engagement wordt besmeurd door een stigma waar zij niks mee te maken hebben. Bij sommigen worden oude wonden opengereten, , bijv. in West-Vleteren. Maar vooral moet het pijn doen dat de misbruiken van enkele tientallen (?) geprojecteerd worden op alle geestelijken, ook wie geen enkele blaam treft. Maar voor dit laatste is de kerk helemaal zelf verantwoordelijk.
En daarom ga ik niet naar Scherpenheuvel. Daar ontmoet ik die inspiratiebronnen niet, alleen fossiele restanten uit het antiquariaat van het kerkinstituut. Doe daar nu eens wat aan, collega Sauwens.

Vragen:
Heeft de stad al plannen met dit gebouw? Zou het niet zinvol zijn om de mening van de wijkbewoners te vragen? Met hen een participatietraject op te zetten? Welke vragen en behoeften ervaren zij op de wijk? Kan dat gebouw daar een antwoord op bieden? Is dit geen kans voor de gebiedsgerichte werking?”

Antwoord:
Bij akte van 13 juni 1977 werd door de stad aan de kerkfabriek van Sint-Elisabeth te Kortrijk voor de duur van 99 jaar een erfpachtrecht verleend op 38a 80ca grond,gelegen Beeklaan te Kortrijk en dit met het oog op het bouwen van een annexe kerk. De jaarlijkse canon bedraagt 1 euro. Bij het einde van de erfpacht komen alle uitgevoerde werken kosteloos aan de stad toe.
 
Op deze grond werd effectief een kerkgebouw opgericht, alsook een pastorie.
 
Bij decreet van 06 april 2010 heeft de bisschop van Brugge dit kerkgebouw onttrokken aan het gebruik voor eredienst en dit met ingang van 01 juli 2010. Vanaf deze datum kan aan het gebouw een andere bestemming worden gegeven “die strookt met het karakter van dit gebouw”. Eerder al had de bevoegde Vlaamse minister met ministerieel besluit van 30 maart 2010 een gelijkaardige beslissing genomen.
 
De kerkfabriek kan er in de gegeven omstandigheden mee instemmen dat de erfpachtovereenkomst vroegtijdig beëindigd wordt waarbij alle uitgevoerde werken, in het bijzonder de kerk en de pastorie, toekomen aan de stad zonder vergoeding. De stad kan er een passende herbestemming aan geven.
 
Het gebouw heeft het voorwerp uitgemaakt van een préquick-scan op initiatief van de directie Facility. De algemene staat van het gebouw blijkt goed te zijn.
 
De pastorie wordt sinds 01 februari 2008 voor een duur van 9 jaar verhuurd (497,51 euro per maand).
 
In zitting van 23 juni 2010 heeft het college de navolgende beslissingen genomen:
 
1. Akte te nemen van het ministerieel besluit en het decreet van de bisschop van Brugge.
2. Principieel, dit is onder de opschortende voorwaarde van instemming hiermede door de gemeenteraad en het uitblijven van bezwaren van de toezichthoudende overheid binnen de termijnen daartoe vastgesteld in het gemeentedecreet, in te stemmen met de voortijdige beëindiging van de erfpachtovereenkomst, met kosteloze overname van alle uitgevoerde werken op de in erfpacht gegeven grond.
3. Opdracht te geven aan de directie communicatie en recht om een passend dossier voor te leggen aan de gemeenteraad.

Misschien kan ik hierbij nog vermelden dat we uiteraard een gemeenschapsvoorziening in de kerk willen onderbrengen.  U weet dat wij participatie en inbreng van de bewoners door de gebiedswerking hoog in het vaandel dragen.  Het spreekt dan ook voor zich dat dit ook in dit dossier zal blijken en dat wij de mensen zelf bevragen naar noden en behoeften en met de gebiedswerking samen de best passende invulling bekijken voor de kerk.
 
De directie communicatie en recht behandelt momenteel het immobiliair dossier met de bedoeling het in het najaar aan de gemeenteraad ter beslissing voor te leggen.

Lieven Lybeer
Wnd burgemeester

Daarentegen de bouw van de nieuwe bib is uitgesteld. Maar in afwachting wordt er weinig gedaan om de oude bib fysiek in stand te houden, dat ding lekt als een zeef en is in de zomer warm als het hellevuur. Het advies van de adviesraad van de bib bleef ontbeantwoord. Er is er ook één onderweg van vanuit cultuurraad Kortrijk, verenigingsplatform. Dat kan toch niet!
En dan de openingsuren: de adviesraad van de bib heeft een voorstel voor nieuwe openingsuren positief geadviseerd. Het is transparant en evenwichtig en komt tegemoet aan de verzuchtingen van de gebruiker. Er is echter één probleem. De bibliothecaris kon niet anders dan het totaal aantal openingsuren van de bib + filialen reduceren omwille van het feit dat een FTE bibliothecaris die op pensioen gaat niet wordt vervangen. De besparingen op personeel voor publiekswerking gaan dus maar door, ten koste van de dienstverlening aan de burger.

We zien de sluiting van filialen, de personeelsafbouw, de afbouw van openingsuren … Ik maak mij zorgen over de afbouw van het personeelsbestand en over het uitstellen van investeringen in de grootste culturele instelling van de stad.

. – Klopt het dat het aantal leden van de bibliotheek (m.a.w. de participatie) sterk is
    gestegen.
  – Wat wordt er gedaan aan de gebouwenproblemen van de centrale bib? Tenzij we een
    budget voorzien voor de bibliothecaris om extra emmertjes te kopen om het water op
    te vangen en daarmee in de zomer de mensen te verfrissen?
Waarom wordt het personeel dat op pensioen gaat niet vervangen?

Antwoord op bovengenoemde vragen :

We stellen inderdaad vast dat de participatie in de bibliotheek verhoogt, zowel inzake aantal leden, uitleningen als bezoekers in de centrale bibliotheek. Op datum van 1 juli 2010 kent de bibliotheek een stijging van 7% in aantal leden in vergelijking met het aantal leden in 2009 op dezelfde refertedatum, een stijging van bijna 10% in uitleen en een kleine 7% meer bezoekers.

Aangezien de nieuwe bibliotheek er niet op korte termijn komt, zal de directie facility in het najaar een quickscan uitvoeren van het huidig gebouw om de noodzakelijke infrastructuurwerken vast te stellen.  De bedoeling is om de komende jaren de noodzakelijke onderhoudswerken uit voeren zodat de leefbaarheid van het gebouw en de goede bibliotheekwerking niet in het gedrang komen.

Wat de toekomst betreft hopen wij dat de besparingsronde achter de rug is en willen wij inzetten op inhoudelijk sterke mensen om de bibliotheekbezoeker van dienst te zijn.

Christine Depuydt
Schepen van Cultuur

Overal zien we de vacature van ‘manager CK’. Weer eens een nieuwe poging om een chef aan te trekken. De hoeveelste keer al? Ik ben de tel vergeten. Er is echter een leidinggevende/verantwoordelijke aangesteld, weliswaar in een soort tijdelijk statuut. Voldoet die misschien niet?

Overal in Vlaanderen heet de directeur van een erkend cultuurcentrum een directeur of een cultuurfunctionaris-directeur. De termen zijn ingeburgerd en ook opgenomen in het uitvoeringsbesluit bij het decreet Lokaal Cultuurbeleid. De term ‘manager’ heeft veeleer een zakelijke invulling, terwijl de term ‘cultuurfunctionaris’ breder ingevuld is. Ik houd trouwens niet teveel van ‘managers’ in de cultuursector. In het jobprofiel is trouwens ook sprake van zakelijke en culturele vaardigheden.
Ik vrees dat het vooral de ‘directeurs’ van de stad zijn die zich verzetten tegen andere mensen met een gelijkaardige titel? Of niet?

Ik vind het wel een goede optie om in de vacature te stellen dat ervaring voor deze job belangrijker is dan diploma’s.

Daarom deze vragen:
– Waarom werd er gekozen voor ‘manager CK’ en niet voor cultuurfunctionaris-directeur?
  Manager is al geen goede connotatie en het gebruik van een afkorting is taalkundig al
  niet erg aangewezen? Kan dit vooralsnog rechtgezet worden?
– Waarom wordt er een open proef uitgeschreven als er een directeur in dienst is? Het is
  toch perfect mogelijk die aan te stellen?

Antwoord op bovengenoemde vragen :

Ervaring uit vorige selecties voor deze functie leert dat deze titel verwarring oproept, dit niet alleen bij de kandidaten. Er is vrij recent nog een dergelijke verwarring met een journalist geweest, waardoor verkeerde informatie de wereld ingestuurd werd.
Er is blijkbaar lang gezocht naar een passende titel voor de functie. Hij moet aanspreken en aangeven wat de functie min of meer inhoudt. ‘Coördinator’ vond men te mager, ‘cultuurfunctionaris-directeur’ was te zwaar en ook niet echt aantrekkelijk voor wat men beoogt. Vandaar dat de titel ‘manager’ naar voor kwam.
Ik begrijp dat de titel van ‘manager’ in de culturele sector enige huivering opwekt.
Als we anderzijds kijken naar de functie-inhoud sluit deze wel nauw aan bij wat je van een manager mag verwachten : de eindverantwoordelijke bepaalt mee de visie en het beleid voor het CK*, is verantwoordelijke voor het financieel en operationeel beheer en zal zelf ook instaan voor een deel van de programmering. Uiteraard kunnen deze taken gedeeltelijk gedelegeerd worden.
Los van de titel stel ik vast dat het CK vandaag goed ‘gemanaged’ wordt en dat de nieuwe abonnementsformule aanslaat….  

In onze rechtspositieregeling is een mogelijkheid voorzien waarbij we iemand tijdelijk, dit is voor maximaal 2 jaar verlengbaar met 2 jaar, aanstellen in een vacante functie. Aangezien dit echter de uitzondering is, wordt er binnen die termijn voorzien in een permanente invulling. De huidige verantwoordelijke werd aangesteld in juli vorig jaar.  Zij kent de spelregels en is de eerste die wist dat deze functie nu open verklaard wordt. Ik weet dat zij deze test met open vizier tegemoet gaat.

Christine Depuydt
Schepen van Cultuur

De laatste weken ging ik toch enkele keren fietsen. En elke fietser weet het, wind op kop is oeverloos lastig. Zeker als eenzame fietser krijg je die onzichtbare vijand niet klein. De dominante zuidwester is dit jaar blijkbaar verdrongen door een akelige noordenwind. Daar wil ik het evenmin over hebben. Wel over het suizen van krachtige wind. Je mag er als fietser niet op letten, anders word je gek van het oorverdovende geluid van die rotwind. Luid en hard, en niet eens regelmatig. Lastig. Maar vooral lawaaihinder van de hoogste categorie. Alleen, we ervaren dat niet zo. Heb je jezelf al een een uur of vier door zo’n harde wind moeten duwen. Vooral de wapperende bladeren van de bomen maken een tergend geluid. Je zou liever onder een op hol geslagen windmolen gaan wonen. Ze leggen die dingen tenminste stil als het hard waait. Al is alles relatief natuurlijk. Als je er niet op let lijkt het wel alsof je met de natuur vergroeid bent en de gierende wind iets heel normaal is.

Ik was de voorbije weken regelmatig aan zee. Eerst voor de verkiezingscampagne, en dan was er het onvolprezen dansfestival Dansand in Oostende, en nog veel meer. Daar jaagt de wind het zand over de kustlijn, schuurt het langs je benen. Altijd is er wind. Blazende wind. Hoe meer wind, hoe hoger de golven. En vooral , hoe meer wind, hoe meer geruis de zee produceert. En wat zie je dan? Dat er vele duizenden mensen een appartement met zicht op zee als het hoogste beschouwen dat een mensen kan bezitten. Ja, de zee is mooi. Maar ook daar word je geconfronteerd met het ongenadige geblaas en gespuug van de wind. En zeggen dat heel veel mensen de kracht van de natuurelementen, en de bijhorende vaak oorverdovende geluiden, als een meerwaarde ervaren. En ze hebben nog gelijk ook.

Kortom, niets gaat boven de gesel van koning wind. Behalve als het over een windmolen gaat. We verdragen nog liever het geraas van twintigtonners op de autosnelweg, het gejoel van spelende kinderen in de kinderopvang – als zijn er buren die naar de rechtbank stappen omdat ze vinden dat er in een rustige buurt geen kinderopvang mag zijn, en nog gelijk krijgen ook; denkt het gerecht zo het vertrouwen te herstellen? Ik wens die man en die rechter allebei stormwind voor de rest van hun dagen.
Misschien kan die rechter nog beslissen dat wie in een rustige buurt woont, het recht moet hebben om de wind af te zetten, zoals je dat doet met een muziekinstallatie. En dus, windturbines zijn ondingen, lawaaiproducenten eerste klas. We zijn ertegen, daarom.

Zo geraken we ver in dit land van ons, land van windmakers en windverkopers. Ooit, ooit, lang geleden, in de tijd dat de dieren nog spraken, was er een zanger die zong: “The answer, my friend, is blowin’ in the wind.”

Nu springt de de ondernemerswereld springt zelf op de kar, of liever op de boot. Het is interessant dat ondernemers proberen creatief met maatschappelijke uitdagingen om te gaan. De baggersector gaat samen met de Vlaamse overheid de Stichting Ecorise oprichten. De Vlaamse overheid en de private baggersector investeren er elk twee miljoen euro in. Niet niks. Het onderzoeksforum, aldus het bericht, moet de kennis over de baggerwerken en waterbouwkunde in Vlaanderen bundelen. Het gaat in eerste instantie om onderzoek naar mogelijkheden om baggerspecie te storten voor de kust en zo kunstmatige zandbanken te creëren en de mogelijke creatie van nieuwe eilanden. Is dat dumping van specie waar de baggeraars niet weg mee kunnen? Of moeten we dat positief benaderen? Kan het kan bijdragen tot de kustverdediging tegen overstromingen? Zijn er kansen voor het toerisme en havens?

We mogen ons niet kanten tegen gedurfde voorstellen, maar het mogen niet alleen economische motieven zijn die spelen, en zelfs niet alleen motieven met betrekking tot de veiligheid van de kust op lange termijn. Ook elementen als natuur en milieu tellen mee, en nog veel meer. Het Dubai-achtig opspuiten van eilanden voor de Belgische (Vlaamse?) kust en daar strand- en kusttoerisme op ontwikkelen, dat zijn vraagstukken die een heel grote draagwijdte hebben. Ik sta er toch terughoudend tegenover. We moten vooraf weten of het tegengaan van stormschade op de ene plaats geen grotere schade veroorzaakt op andere plaatsen, wat de effecten zijn op het ecosysteem, op het toerisme, op visbestanden enz. Het moet reële kansen bieden op natuurontwikkeling én kustveiligheid, en op de opwekking van hernieuwbare energie (wind, getijden ...). Er mogen dus niet alleen economische motieven spelen, en vooral niet alleen die van de Belgische baggeraars. Onderzoek over zandbanken en eilanden is nuttig, maar moet multidisciplinair zijn en de verschillende invalshoeken bekijken.
En we moeten bekijken wie dit megalomane project, mocht het ooit gerealiseerd worden, gaat betalen. Het zal ongetwijfeld fortuinen kosten.
Hoe dan ook, het mag nimmer of te nooit leiden tot een strandheffing, zoals de bedrijfswereld in de lente voorstelde - geen taks om op het strand te komen!

De gevolgen van de stijging van de zeepiegel en de krachtige stormen mogen ook niet alleen worden aangepakt met veiligheidsmaatregelen (dijken, zandbanken ...) maar moeten gepaard gaan met krachtige maatregelen om de opwarming van de aarde tegen te gaan. Anders zijn we als een slechte arts die alleen de symptomen bestrijdt zonder de oorzaken van deze zeer ernstige kwaal aan te pakken.

Dat wil ik toch even afzetten tegen de droom van velen, de droom van een brede linkse samenwerking. Over de partijgrenzen heen van sp.a, Groen! en het ACW-deel van de CD&V? Eén linkse beweging die opkomt voor de belangen van de gewone man, zoals dat klinkt. Waar katholieken, atheïsten, progressieven, links-liberalen … samen kunnen werken aan één belangrijke agenda: een sociaal beleid in een eerlijke én welvarende samenleving. Bekoorlijk? Her en der kom je dergelijke dromers tegen, nietwaar Matti?
Er zijn al vaak oefeningen in samenwerking geweest, probeersels die meestal niet zo goed uitpakten. Er was ooit Het Signaal, of het kartel met Spirit, en sommige lokale kartels tussen groenen en socialisten. Vogels voor de kat? Is het echt zo dat de grootste de kleinste altijd opeet?

Ik wil graag samenwerken met elke progressieve collega. Maar ik heb niet zo’n uitgesproken liefde voor of afkeer van welke progressieve partner dan ook. Een brede progressieve partij zou een mooi verhaal zijn. Alleen, de redenen waarom dat niet gebeurt, zijn te vinden bij het ACW, niet bij ons of bij de sp.a. Het ACW wil niet. De levensbeschouwelijke (katholieke) banden halen het daar nog steeds van het progressieve ideaal. Als puntje bij paaltje komt wint de kerk, of liever de macht van de zuil, zelfs zonder veel kerk noch geloof.
Een samenwerking met de socialisten daarentegen lukt soms, soms niet. Die botst op andere hindernissen, vooral op interne machtsverhoudingen maar ook op mentaliteitsverschillen en ideologische accenten. De sp.a is groter en probeert, ook geheel eigen aan haar huisstijl, de directie te voeren. Hoe zou je zelf zijn? Op termijn dreigt inlijving, cf. Spirit. Maar stel u eens voor dat het ACW een partij zou zijn, dan zou ze toch hetzelfde doen?
Een samenwerking tussen drie ‘gelijken’ idealiseren is evenmin dé oplossing. Groen! is niet even groot, en dreigt onder de voet gelopen worden. Begrijpelijk toch? In een oefening met drie zijn we vandaag klein ...

Is er dan geen goed scenario mogelijk? Oh ja, hard werken en mensen werven. Maken dat je groot genoeg bent om gewicht in de progressieve schaal te leggen. Zelf groeien. Of je dan apart, of samen met andere krachten ageert doet niet zoveel ter zake. Als links Vlaanderen maar groeit, het is amper nog 30 procent van het electoraat waard – er zijn gelukkig ook nog progressieve VLD-ers en zelfs N-VA-ers. Hoe dan ook, links is te klein. Zijn Vlamingen rechts? Ik vrees ervoor, niet extreem, maar toch eerder van ‘elk voor zichzelf’ tot het pensioen wenkt of ziekte toeslaat …

Van mij mag zoiets als Het Signaal van Maurits Coppieters zaliger. Heel graag. Maar het is een theoretisch verhaal. Immers, zo lang het ACW kiest voor de macht van het kerkportaal, en niet voor samenwerking met andere progressieven, lukt dat niet. Die keuze is er gewoon niet. Maar dromen mag hoor.

Op 1 juli wijzigt De Lijn tal van dienstregelingen. Uit de gewijzigde uurtabellen blijkt dat de dienstverlening voor busreizigers ernstig wordt ingeperkt.  Dit kadert in de besparingsplannen van de Vlaamse Regering die ook De Lijn verplicht om besparingen door te voeren.
De Lijn noemt dit vergoelijkend een ‘verdere optimalisatie van de exploitatie (via minimaliseren lege kilometers, herschikken van de diensten van de chauffeurs, …)’. Begrijp dat er talrijke vroege en late busritten worden geknipt. Daarmee gelijkt de dienstverlening steeds meer op die van een tiental jaar geleden. Vele verbeteringen in het belang van de busgebruikers, worden teruggedraaid.

Voor het Kortrijkse is de ingreep behoorlijk drastisch.

Vooral voor lijn 1 en 12 (Station - Kinepolis) wordt de dienstverlening afgebouwd. De bus rijdt nu wel tot aan het nieuwe ziekenhuis. Tot 30 juni reed daar elke 10 minuten een bus naartoe. Vanaf 1 juli slechts om de 20 minuten, inclusief de diensten op de lijn 12 (Rollegem). Dit bewijst dat het nieuwe ziekenhuis meer dan ooit wordt beschouwd als een autolocatie. Het ziekenhuis is nog niet eens op volle snelheid en het openbaar vervoer wordt al afgebouwd.

De lijn 3 (Station - Heule Bozestraat) wordt nu bediend om de 30’ in plaats van de 20’.

De lijn 8 (Station - Walle) wordt simpelweg afgeschaft. Daar reed een bus naar de Loofstraat en Walle. Die laatste wijk wordt niet meer bediend.

En dan zijn er heel wat lijnen waarvan zowel op weekdagen als op weekenddagen de vroegste en de laatste ritten afgeschaft worden. Het gaat telkens lijnen die vertrekken in Kortrijk, namelijk de lijnen 52 (naar Tielt), 74 (naar Harelbeke - Bavikhove - Hulste), 75 (naar Deinze), 80 (naar Marke), 81 (naar Marke - Lauwe - Rekkem).

De afgelopen jaren heeft De Lijn heel wat vernieuwingen en uitbreidingen gerealiseerd in het aanbod van het openbaar vervoer. Op basis van o.a. het convenantenbeleid, basismobiliteit en netmanagement kwamen nieuwe initiatieven tot stand. Ondertussen werd ook de toekomstvisie, Mobiliteitsvisie 2020, opgemaakt. In plaats van vooruit te gaan, kiest de Lijn blijkbaar voor achteruitgang. De gebruiker van het openbaar vervoer is er de dupe van.

Concrete details zijn te vinden op http://www.delijn.be/images/5475 dienst_tcm7-15442.pdf

Bart Caron (Vlaams Volksvertegenwoordiger) en David Wemel (voorzitter Groen! Kortrijk)
0477/49.58.10

De voorbije jaren kwam ik al enkele keren tussen over dit zo gegeerde pand. Ooit een parel aan de kroon van het Kortrijkse Cultuurcentrum, maar ondertussen al jaren een probleemdossier.
Sinds het begin van de legislatuur stond dit prachtige pand al twee jaar leeg. De verenigingen werden verbannen naar het Muziekcentrum Track, eigenlijk een gebouw met een ander doel, zo kan ik toch uit de naam afleiden en naar het Erfgoedcentrum, eigenlijk ook een gebouw met een ander doel.
De stad zocht kandidaat kopers. In een bericht stond ooit:
“Het stadsbestuur overweegt het pand ‘Buurthuis Oude Dekenij’ te verkopen en zoekt kandidaat kopers. Het is (inderdaad) gelegen in volle centrum, naast de Sint-Maartenskerk en het historische Begijnhofpark, vlakbij de Grote Markt en het nieuwe winkelcentrum “K in Kortrijk. (...) Het pand is gelegen in woongebied met cultureel, historische en/of esthetische waarde”
Maar het gebouw zou en moest een andere functie krijgen. We hoorden de meest fantastische plannen: een Filmmuseum – daar is ook niet zoveel van gekomen, ondertussen – een Koffiemuseum (sic), een horecafunctie enz.  Die ballonnen bleken vooral lucht te bevatten. Er werd dan gedacht aan horeca. Er werd onderhandeld met een Catering-bedrijf.. Maar nee, het ging ook niet door.

Het vervolg kennen we. VTM en Mijn Restaurant hebben dit dossier gered. Kortrijk herbergde dan nog de winnaars van de televisieserie, waaw. De stad betaalde vlotjes voor de verandering van het gebouw 50.000 euro. Op de receptie ging het voltallige schepencollege uit de bol, alsof ze hoogstpersoonlijk twee Michelinsterren in de wacht hadden gesleept. Kortrijk leeft!
Maar de soap beloofde meteen ook alle ingrediënten van een soap.
Zo werd door de betrokkenen blijkbaar vergeten dat het om een beschermd gebouw ging. De aanpassingen aan dit gebouw gebeurden zonder de nodige vergunningen, de werken werden stilgelegd enz.. maar dat gebeurde pas nadat wij opmerkten dat het college hand- en spandiensten verrichtte, of toch minstens onder druk van koning televisie de werken liet starten. Ik spreek hier niet over de lawaaihinder van een niet-vergunde koelinstallatie, over talloze parkeerovertredingen aan dit gebouw, enz… Wie zonder fouten is, werpe de eerste steen, nietwaar. Een bepaald moment waren er drie processen-verbaal in afhandeling.
In ieder geval, Dell’Anno is failliet en het grote avontuur van Mijn Restaurant in Kortrijk is voorbij. En wat hebben we daar aan over gehouden?

Als bezorgde burger wil weten welke financiële gevolgen dit faillissement heeft voor het stadsbestuur? Wat verliest de stad? Wat kan eventueel teruggevorderd worden? En welke plannen heeft de stad Kortrijk met de Oude Dekenij?
Antwoord: Na een faillissement is de erfpacht niet automatisch beëindigd. De curator kreeg 14 dagen tijd om te bestemming te melden, maar vroeg en kreeg uitstel tot eind juni. Hij onderzoekt de mogelijkheid van een overname van het restaurant. De stad lijdt momenteel geen verlies, de canon van 30.000 euro is immers reeds betaald. Het is dus afwachten.

Daarnaast. Ook op gewone straten zouden er fietsstallingen kunnen geplaatst worden. Er zijn tal van situaties waar er verschillende fietsen rond een zelfde paal staan omdat de mensen geen ander plaats hebben. Kan er af en toe geen parkeerplaats weg voor fietsstallingen?
Antwoord: de fietsparkeerstudie, die vorig jaar werd afgerond, voorziet een beslissingsboom voor het plaatsen van fietsenstallingen. Die is van toepassing op het openbaar domein. Op basis van tellingen op verschillende momenten, de afstand van bestaande fietsenstallingen en zelfs interview met betrokkenen wordt geoordeeld om al dan niet fietsenstallingen te plaatsen. In de heraanleg van straten, voetpadendossiers, bouwvergunningen etc wordt steevast de fietsparkeerbehoefte nagegaan.
Fietsenstallingen zullen bij voorkeur geplaatst worden op restruimtes. Wanneer die ontbreekt kan altijd beroep gedaan worden op parkeerplaats of bijvoorbeeld overbodige laad- en loszone.

Vraag: En dan de problematiek van de fietsstallingen aan K in Kortrijk. Er staan fietsenstallingen aan de Sint-Janslaan, maar niet aan de kant Sionstraat. Daar blijft die vreemde situatie bestaan van paaltjes waar fietsers hun fietsen regen plaatsen. Daar zijn nu bordjes geplaatst dat het niet mag. Ik zou zeggen, als het niet mag, neem de paaltjes weg en voorzie in de omgeving degelijke fietsenstallingen. De bestaande fietsparking met lift is moeilijk compatibel met de mentaliteit van de fietser die vlug een boodschap gaat doen en de fiets neemt om zo dicht mogelijk bij de winkel te kunnen.
Antwoord: in samenspraak met K zelf wordt bekeken om de ondergrondse fietsenstalling beter te bewegwijzeren. Daarnaast blijft echter de behoefte aan kortparkeren van fietsen bestaan. Daarom wordt in de omgeving van K – naast de reeds bestaande fietsenstallingen bovengronds (Grote Kring, Veemarkt, Romeinselaan,…) - onderzocht welke bijkomende locaties in aanmerking komen voor fietsenstallingen. De nabijheid van de ingang van K en andere winkels wordt hierbij in acht genomen.

De originele makers Depuydt en Canestraro gaan als kunstenaars de onsterfelijkheid van de kunstgeschiedenis niet halen. Hooguit komt deze anekdote als voetnoot in de Brugse geschiedenis terecht. Die zal hopelijk Jan Verhaeghe helpen een beetje minder onvergetelijk te zijn. Hij verdient dit dure lot niet, integendeel, ook al omdat de man niet niet tot de kaste van de goed verdienende artiesten behoort. Daarvoor is hij te controversieel en vooral te weinig commercieel.
Hij zou wat meer steun mogen krijgen van zijn collega’s en van echte kunstliefhebbers, voor zover ze meer zijn dan beleggers. Als zij een benefit zouden inrichten, zou de opbrengst wel eens groot genoeg kunnen om niet alleen de boete te betalen, maar ook het saldo te investeren in een hoogwaardig kunstwerk in de Brugse publieke ruimte. En dan kan er telkens zo’n mediocre bronzen ding kunnen worden gerecycleerd. Ze zijn al enkele decennia oud ondertussen, en die relatief korte tijd heeft al duidelijk gemaakt dat ze de toets met de kunstcanon niet zullen doorstaan. Hergebruik ze aub, beste stadsbestuur, voor ze gepikt worden door koper- en bronsdieven die er nog een stuiver aan willen verdienen. Ik ben benieuwd wat het kunstenaarsechtpaar met de geïnde schadevergoeding gaat doen.

‘Klassejustitie’ schreef Jon Misselyn van Moonartgalery, de befaamde Brugse cultuursite. Het lijkt er inderdaad op. Maar eigenlijk is het droeviger dan dat. Het is vooral een illustratie van de wereldvreemdheid van sommige hoge heren van de rechterlijke macht. En het is al zeker een voorbeeld van een (nog steeds) gebrekkige plaats van kunst in de samenleving. Als die rechterlijke macht zou beseffen dat kunst meer is dan een object iets met een zekere waarde, dan zou dit niet gebeurd zijn. Auteursrecht geschonden? Kom zeg. De kunstgeschiedenis staat vol van hergebruikte en gepersifleerde kunst. Gelukkig maar, kunst zou anders oeverloos saai zijn. Zelfs de Mona Lisa heeft dit lot al vaak moeten ondergaan. Tot meerdere eer en glorie van de maker ....
Gelukkig is er sinds Brugge 2002 een kentering, al gaat de ommekeer traag en zijn krassen op de ziel niet te vermijden.
Godgeklaagd.

Het is duidelijk dat de besparingen vooral de kunstensector treffen. Waarom toch? Als er iets is waarmee Vlaanderen internationaal renommee heeft, is het met zijn hedendaagse en historische kunst. Vlaanderen is in de wereld bekend omwille van zijn kunstenaars: van de Vlaamse primitieven tot de hedendaagse dans.

En wat zegt de Beleidsnota Cultuur? De intenties ervan staan gewoon haaks op het gevoerde beleid. De zesde strategische doelstelling is ‘Internationaal cultuurbeleid versterken’: “(...) sectorbeleid voeren dat op een gediversifieerde manier ondersteuning biedt aan de internationale mobiliteit van de culturele actoren. Internationale projecten en uitwisselingen zorgen immers voor een constante kwaliteitsverbetering, innovatie en gezonde benchmarking. Met zowel punctuele, projectmatige als structurele middelen wil ik kansen creëren voor de culturele actoren (kunstenaars, organisaties, collecties, culturele werkers…) om zichzelf te ontplooien en actief bij te dragen tot de internationale zichtbaarheid en uitstraling van Vlaanderen.” Klinkt indrukwekkend, maar dat is dus theorie, in werkelijkheid een leugen.

Hoe kan een minister daarmee wegkomen? Zijn er geen kritische stemmen? Durft de cultuurwereld niet protesteren uit schrik voor hun (toekomstige) subsidies? Nee toch?

Het hele artikel is te lezen op http://www.bartcaron.be/bart-schrijft/

Tot vorige week ontbrak precieze informatie over de gevolgen van de besparingen, over de motieven van de minister enz. Op geen enkel moment zijn de inhoudelijke opties en keuzes duidelijk gemaakt. Het was dan ook gissen wat de minister in de praktijk van plan is. Nu zijn er concrete cijfers en die tonen het drastische karakter van de ingreep nog sterker.
De blokkeringen in het internationaal cultuurbeleid zijn goed voor een bedrag van 1.122.000 euro, en dat op een origineel budget voor 2010 van 4.633.440 euro. Er gaat dus nog eens een kwart van af.
De minister heeft in feite de nog beschikbare middelen van de begrotingskredieten voor 2010 geblokkeerd, zeg maar geschrapt.

Als we dat in detail bekijken merken we enkele grote tendenzen.
Voor de tabel, klik hier: begroting_internationaal_cultuurbeleid.pdf
Vooral de kunstensector wordt hard getroffen. De middelen worden gehalveerd. Zo zullen er velen de tegemoetkomingen in reis- en verblijfkosten voor de rest van het jaar geschrapt zien. De internationale kunstprojecten die nog geen aanvraag deden, bijv. zij die de tweede helft van het jaar gepland zijn, mogen het vergeten.
Het beleid inzake werkplaatsen en residenties zou volgens de minister uitgaan van continuïteit. De contracten en overeenkomsten worden opgevolgd. Of dit kan met dit gehalveerde krediet is hoogst twijfelachtig. Het is wel zo dat er in de Rijksakademie in Amsterdam en Jan Van Eyck Academie in Maastricht minder Vlaamse kandidaten zijn uitgenodigd.

Wat met de bilaterale samenwerkingsprojecten? Het 3-jarige transversale samenwerkingsproject met Zuid-Afrika werd opgestart en loopt in 2010 af. Met de Zuid-Afrikaanse partners is overeengekomen dat de uitgangspunten van deze samenwerking worden geëvalueerd en dat er een herijking komt met nieuwe accenten. Ook de samenwerking met Nederland wordt geëvalueerd. De minister wil samen met de nieuwe Nederlandse collega tot een nieuwe dynamische invulling van de samenwerking komen. Wat dat ook moge betekenen. Er blijft haast niks over, immers voor bilaterale werking is het bedrag gedaald van 803.500 naar 125.025 euro. Daarmee kunnen nog kleinere projecten worden gesteund, maar niks fundamenteels.

De overeenkomst met Bozar bepaalt dat de Vlaamse Gemeenschap voor 1 miljoen euro investeert in bepaalde projecten die in of door Bozar worden geprogrammeerd. Bozar is en blijft inderdaad één van de belangrijkste presentatieplekken in ons land en heeft ook een grote internationale uitstraling. De uitvoering van de overeenkomst wordt dus gerespecteerd en dat is goed.

De minister heeft bij de begrotingscontrole de afzonderlijke allocaties voor de samenwerking met de Franse Gemeenschap samengevoegd met andere posten. Een deel daarvan gaat naar Bozar, maar het andere krediet verdwijnt in de pot en wordt zeker niet meer besteed aan de samenwerking met onze Franse Gemeenschap. Jammer, zeker in deze tijd. De minister verklaarde dat zij i.f.v. een cultureel akkoord met de Franse Gemeenschap al verschillende formele en informele contacten heeft gehad met minister Laanan. Er is blijkbaar een bereidheid geuit om constructief verder te overleggen en te komen tot een culturele samenwerking tussen de gemeenschappen. We kijker er naar uit.

De middelen voor pop en rockmuziek, bedoeld voor internationale tours e.d. worden opgesoupeerd voor andere doelen. Of liever geblokkeerd. Het krediet daalt van 300.000 euro in 2009, naar 85.000 euro. Het door de vorige ministers aangezette beleid wordt langzaam versmacht.

Het is duidelijk dat de besparingen vooral de kunstensector treffen. Waarom toch? Als er iets is waarmee Vlaanderen internationaal renommee heeft, is het met zijn hedendaagse en historische kunst. Vlaanderen is in de wereld bekend omwille van zijn kunstenaars: van de Vlaamse primitieven tot de hedendaagse dans.

De besparingen zijn daarenboven zeer fors. Ze zijn veel harder en dieper dan in de andere middelen voor cultuur. Dat betreur ik uiteraard, want er waren al veel noden.

Ik wil eerst teruggrijpen naar de Beleidsnota van de minister. De intenties van de Beleidsnota staan haaks op het reëel gevoerde beleid. De zesde strategische doelstelling is ‘Internationaal cultuurbeleid versterken’. Dit hoofdstuk bevat duidelijke ambities.
De minister wil een internationaal sectorbeleid voeren dat op een gediversifieerde manier ondersteuning biedt aan de internationale mobiliteit van de culturele actoren. Internationale projecten en uitwisselingen zorgen immers voor een constante kwaliteitsverbetering, innovatie en gezonde benchmarking. Met zowel punctuele, projectmatige als structurele middelen wil ze kansen creëren voor de culturele actoren (kunstenaars, organisaties, collecties, culturele werkers…) om zichzelf te ontplooien en actief bij te dragen tot de internationale zichtbaarheid en uitstraling van Vlaanderen. Klinkt mooi, maar is dus theorie, in werkelijkheid een leugen.

Op mijn vraag welke dan haar prioriteiten zijn voor 2010 verwees ze naar haar beleidsnota. Tja , die staat haaks op het gevoerde beleid. Hoe kan een minister daarmee wegkomen? Zijn er geen kritische stemmen binnen de meerderheid? En moet de brede cultuurwereld dat zomaar slikken?

Bart Caron