bartcaron.be

De septemberverklaring: optimisme voor cultuur, jeugd, sport en media terecht?

Ingediend op september 26th, 2016 door bartcaron

Geert Bourgeois en de Vlaamse versie van hoop en geloof. Gaat het echt beter? En hoe zit voor het cultuurleven?

Geert Bourgeois las zijn septemberverklaring voor. Hij kon warempel de indruk wekken dat het straks weer zeer goed zal gaan in Vlaanderen. Na twee jaar snoeien, mogen de struiken nu weer bloeien. Helaas, is eerder schone schijn.
Als je de septemberverklaring van minister-president Geert Bourgeois nader bekijkt, vanuit het oogpunt van cultuur, jeugd, sport en media weliswaar, dan zie je dat pas. De beleidskredieten stijgen voor deze vier domeinen samen met 0,1%, dat is een stijging met 1.246.000 euro naar 1.190.573.000 euro. Het lijkt veel maar dat is niet zo. Het is zelfs lager dan de index. En vooral, de globale Vlaamse begroting stijgt met 6,4%. Dat is vrij fors. Al moet je ook dat cijfer relativeren. Maar goed, de budgetten stijgen vooral voor openbare werken, onderwijs, onderzoek en ontwikkeling en welzijn, tussen 6 en 14%. Het is hen gegund, maar jammer is dat de budgetten voor cultuur en verwanten in de kou blijven staan.

Er is een beetje geld voor jongerenverenigingen (+ 1 miljoen euro), maar wel een half miljoen minder voor de politieke jongerenbewegingen en er zijn de eerder aangekondigde 2,2 miljoen voor de meerjarige subsidies in het Kunstendecreet en 1,1 voor de projecten aldaar. Er is ook 1 miljoen euro voor het Mediafonds, maar dat bedrag kan pas echt in 2018 worden uitgegeven. Meer geld voor fictieseries op TV dus, zowel op de commerciële zenders als de VRT. Hmm, een compensatie voor de zware besparingen bij de VRT, maar waar ook de commercie mee kan van genieten.
That’s it. Het betekent dat er elders nog wat zal afgaan, onder meer bij de VRT, maar dat wisten we al. Waar er nog afgaat? De documenten verklappen het niet. Dat kan evengoed in sport zijn als in cultuur.

En toch zei Geert Bourgeois dat het sociaal-cultureel werk, het verenigingsleven en het vrijwilligerswerk zo belangrijk zijn in Vlaanderen en het budget ervoor zal stijgen. Niks van. De turbo van de motor van de Vlaamse regering is alvast niet aangeslagen voor deze sectoren. Het is duidelijk: wat de voorbije jaren is ingeleverd via besparingen – en ja, ook cultuur nam zijn deel van de verantwoordelijkheid op – komt niet meer terug. Wel voor openbare werken natuurlijk, want de Brusselse ring, Oosterweel en andere grote werken mogen geld kosten.

Ingediend onder mijn gedacht Geen reacties;

Herita: de Vlaamse National Trust? Nee, alle vertrouwen is zoek

Ingediend op september 17th, 2016 door bartcaron

Voorschrift

Op 12 september 2016, daags na de Open Monumentendag, kondigde Kristl Strubbe haar afscheid aan als gedelegeerd bestuurder van Herita. Op dat moment was onderstaand dossier al afgewerkt maar nog niet wereldkundig gemaakt. Ik koos ervoor om hiermee te wachten tot na de Open Monumentendag, vooral uit respect voor de vele vrijwilligers die maandenlang naar dit jaarlijkse hoogfeest van het onroerend erfgoed toe werken.

Ondanks alle kritiek op de werking van Herita hoeft dit dossier ook niet te worden gelezen als een aanval op de gedelegeerd bestuurder, laat staan op haar persoon. Het vertrek van mevrouw Strubbe betekent niet automatisch dat alles plots van een leien dakje zal gaan lopen. De kritiek is veel fundamenteler en is terug te voeren op politieke beslissingen. Op de keuze van de Vlaamse Regering om een deel van het erfgoedbeleid uit handen te geven, zonder degelijke opvolging. Op foute beleidskeuzes en onvoldoende budgetten.

In tegenstelling tot wat beweerd wordt in het persbericht naar aanleiding van het afscheid van de gedelegeerd bestuurder is Herita niet meteen een organisatie die ‘er staat’. De ‘stevige basis voor verdere groei’ blijkt wankel.

Het dossier kwam de voorbije maanden tot stand na talloze gesprekken met mensen die bij, voor of met Herita werken of werkten. Stuk voor stuk mensen met een hart voor erfgoed, voorvechters. Ik wens hen van harte te danken voor hun openheid en vertrouwen, maar evenzeer voor hun constructief blijven werken aan een gezonde toekomst voor ons verleden. Want dat moet het uiteindelijke doel worden.

Herita: de Vlaamse National Trust? Nee, alle vertrouwen is zoek

Dat Geert Bourgeois (N-VA), toen hij in 2014 Vlaams Minister-president werd, ook de portefeuille Onroerend Erfgoed bleef behouden, leek niet toevallig. Ons onroerend erfgoed belichaamt namelijk als geen ander het roemrijke verleden van Vlaanderen. Onroerend erfgoed is de versteende Vlaamse eigenheid. De Minister-president is bevoegd voor het Vlaamse onroerend erfgoed. Wat telt is wat er op het terrein onder zijn ministeriële bevoegdheid gebeurt.

Om dat erfgoed de nodige grandeur te laten behouden en wereldwijd uit te dragen, werd eind 2012 Herita opgericht. Herita moest de Vlaamse National Trust worden. Hoog tijd om de balans op te maken van ruim drie jaar Herita. De evaluatie oogt niet mooi: er zijn onwaarschijnlijke mistoestanden, zowel bij het uitvoeren van de publieke opdrachten, bij het beheer van het erfgoed als in de interne werking.. Een inhoudelijke evaluatie, een externe audit en een grondige hervorming dringen zich op. (meer…)

Ingediend onder bart schrijft 3 reacties

Het kunstenlandschap in Vlaanderen: de georganiseerde verschraling

Ingediend op september 15th, 2016 door bartcaron

In de media is het stof neergedwarreld, maar de bloedspatten van de beslissing over de vijfjarige kunstensubsidies blijven kleven aan de muren van vele kunstenorganisaties. Een boude uitspraak? Overdreven en zelfs populistisch? Nee, helemaal niet. Vanaf 1 januari 2017 worden 207 gewone organisaties en 7 kunstinstellingen, de groten, gesubsidieerd. Tot vandaag, en sinds het ontstaan van de decreten voor de muziek, de podiumkunsten en later de andere kunsten werden nooit zo weinig organisaties gesubsidieerd. Het lijkt eerder een beheersingsstrategie van een zich terugtrekkende overheid dan een subsidiebeleid met een hart voor de kunsten. Het veld is gedecimeerd. Het aantal organisaties daalt met 20 procent, de instroom is piepklein. Er is weinig ontwikkelingsruimte voor jong talent, zeker nu de al te kleine projectenpot overbevraagd is. De hamvraag die ook na vandaag onbeantwoord blijft, is waarom de dominante Vlaams-nationale partij niet heeft ingezet op de kunsten als een van de steunpilaren van de Vlaamse identiteit.

Dit is de intro van een artikel dat verscheen in Oikos 78. Je kan het hier helemaal lezen.

Ingediend onder mijn gedacht Geen reacties;

De minister van culturele achteruitgang? Of vergis ik me?

Ingediend op september 12th, 2016 door bartcaron

Sven Gatz heeft het allesbehalve makkelijk. Als minister van de meest toegevoegde (en overbodige) partij in de Vlaamse regering, is zijn macht navenant. Hij lijkt meer op een marionet die de beheersingsstrategie van de andere regeringspartijen, vooral van N-VA, over het cultuurbeleid moet uitbazuinen. Hij beloofde vele keren dat de eerste twee jaar van deze regeerperiode lastig zouden zijn omwille van besparingen, maar dat daarna de zon zou doorbreken.  Zucht. Hij is niet de eerste politicus die meende het einde van de tunnel te zien. Maar nee, het blijft zwaar bewolkt, er is geen geld, zeker al niet voor cultuur.

De voorbije maanden zagen we een bonte waaier aan onmachtige beslissingen: de meerjarige subsidies in het kader van het Kunstendecreet waarbij voor het eerst in de cultuurgeschiedenis positief beoordeelde organisaties uit de subsidieboot vallen, de licht stijgende subsidies voor sociaal-culturele bewegingen die verhaald worden op de klassieke verenigingen, de forse knip in het budget voor de VRT, bij de Nederlandse Taalunie, de totale afbouw van het lokaal cultuurbeleid door de overheveling van de budgetten naar het Gemeentefonds van … Liesbeth Homans.
De minister van Cultuur en Media moet zijn blazoen poetsen met een nota over alternatieve financiering – zo verkoop je de illusie dat je van je dromen realiteit kan maken – of met de erkenning van lokale radio’s, of met nieuwe decreten (ontwerpen) voor sociaal-cultureel volwassenenwerk en cultureel erfgoed, waarvan de financiële consequenties doorgeschoven worden naar de volgende regering. Hoopgevend is dat niet.

Ik zou niet in zijn schoenen willen staan. Zijn bewegingsruimte is inhoudelijk piepklein en financieel al helemaal nihil. Het wordt een beetje droevig. In die mate zelfs dat Ik niet meer boos ben, maar mij aan zijn kant wil scharen. Ik wil hem zo graag ondersteunen in zijn zoektocht naar beleidsruimte. Maar ja, van een politicus van de oppositie wordt dat niet verwacht, en dus ook niet geloofd. In ieder geval dreigt zijn palmares er over drie jaar blanco uit te zien. De minister van culturele achteruitgang? Aub niet. Maar ja, ik vrees dat er geen aureool rond zijn palmares zal stralen. Helaas.

Tenzij… Tenzij hij er alsnog in slaagt zo hard op tafel te kloppen dat zijn collega’s in de Vlaamse regering achteruit deinzen en overstag gaan bij zijn cri de coeur: “Cultuur is belangrijk, moet een belangrijke plaats krijgen in een investeringsregering en dus moeten er financiële middelen bijkomen”. Het is maar een denkbeeld, misschien een waanbeeld, ik besef dat, maar zou durven hopen het werkelijkheid wordt. Ik ben nog bereid om ervoor op bedevaart te gaan, desnoods naar Avigon, mocht dat enigszins helpen. Want blijkbaar is er niks dat hem tot een op oprechte verontwaardiging gebouwde actie aanzet. Laat u niet doen, minister. Toon uw verontwaardiging, uw engagement, uw tanden, niet aan de culturele wereld, maar aan uw collega’s in de Vlaamse regering.

Ik kon het niet laten deze oproep neer te pennen. Er is geen beterschap in zicht. Vandaag nog voerden een aantal kunstenaars een actie aan het kabinet van de minister voor een forse verhoging van de projectsubsidies.
Die zijn de voorbije jaren teruggeschroefd, door de ministers Schauvliege en Gatz. De minister sprak met hen en beloofde dat er in 2017 1,16 miljoen euro aan middelen bijkomen. Dat is echter geen nieuws, maar was al meegedeeld in juli. Het is iets, maar oh zo weinig. De aanvragen voor projectsubsidies bedragen immers het zevenvoud van het beschikbare bedrag. Ter vergelijking: in 2013 is er 8,9 miljoen euro toegekend. Voor 2016 is een bedrag voorzien van 5,9 miljoen euro voor alle kunstdisciplines, minder dan 5% van de pot voor de kunsten. .
De Open Vld-minister benadrukt, aldus Belga, dat hij het belang van jonge kunstenaars erkent. Het staat alleszins haaks op de beleidsnota van Gatz, ook op zijn Visienota Kunsten en talrijke verklaringen. Dat oplossen door de ‘grote’ kunstinstellingen een verantwoordelijkheid toe te bedelen voor de ondersteuning naar beginnende makers, is een foute piste. De grote huizen hebben geen middelen op overschot, maar daarnaast kan je je ernstig afvragen of dat de juiste biotoop is voor beginners, laat staan dat een kerntaak van die instellingen moet zijn.

Ingediend onder mijn gedacht Geen reacties;

Over artistieke vrijheid en maatschappelijke verantwoordelijkheid

Ingediend op augustus 30th, 2016 door bartcaron

Eindelijk eens een State of the Union die stof doet opwaaien. Wouter Hillaert heeft het voor mekaar gebracht op de opening van het Theaterfestival in deSingel. Een State of the Union met een forse dosis interne kritiek, vooral gericht naar de ’80-ers, de generatie theatermakers die vandaag het roer in handen hebben. Bijwijlen gaat de tekst breed door de bocht, maar de kernboodschap is duidelijk: een pleidooi voor radicalisering, niet zozeer op het podium, maar in de werking van het theaterlandschap (te lezen op de website van het Theaterfestival).

En dat is voer voor een bizar debat, dezer dagen in de kranten en De Wereld Morgen. De grote jongens voelen zich duidelijk aangesproken (Jan Fabre, Erwin Jans en Guy Cassiers, Prof . Rudi Laermans…) en aangevallen. En ze verweren zich. Lees vooral de tekst van Erwin Jans en Guy Cassiers. Die kan ook ik wel smaken. Ze verdedigen met nuance én stelligheid hun werk, eerlijk me dunkt. Maar de andere reacties hebben een groot krampgehalte. Wie heeft nog magnesium in huis?

Twee lijnen springen er uit: de generatie van de 80-ers voelt zich aangevallen omdat, primo, ze zich afzonderen in hun artistieke ivoren theatertorens en te weinig ruimte maken voor jong geweld, en secundo, zich weinig of niet inlaten met de samenlevingsproblemen rondom hen. En dat allemaal onder het mom van de artistieke vrijheid.Of liever, omdat de artistieke vrijheid hen zou ontslaan van die verantwoordelijkheid.

Ik wil op één aspect ingaan, nl. die artistieke vrijheid en aan wie die toebehoort. Ja, artiesten moeten vrij zijn in wat ze creëren. Of ze jong of ouder zijn, tot welke generatie ze ook behoren. Maar de organisaties die hen die kansen bieden, de grote en kleine structuren in de podiumkunsten, moeten hun plaats in de samenleving, de context waarin ze werken, wel verdisconteren in hun werking. Ze mogen zich niet losmaken van hun context. Ze moeten in eerste instantie werk maken van kwalitatief artistieke producties. Maar ze kunnen dat niet zonder aandacht te besteden aan maatschappelijke problemen die hen omringen. Ze moeten blijvend streven naar diepgaande en maximale (publieks)participatie, naar samenwerking met allerlei maatschappelijke actoren en via hun artistiek werk mee bouwen aan een goede samenleving, Merk het verschil op dat ik maak tussen kunstenaars en organisaties. Maatschappelijk engagement van organisaties staat niet haaks op artistieke vrijheid van kunstenaars, wel integendeel.

Ingediend onder mijn gedacht Reacties staat uit voor Over artistieke vrijheid en maatschappelijke verantwoordelijkheid

Sociaal-cultureel werk en de onrust over hun toekomst

Ingediend op augustus 29th, 2016 door bartcaron

Cultuurbeleid. In het kersverse Wascabi 2016 stelt de belangenbehartiger van het sociaal-cultureel werk (FOV) een aantal vragen aan vier leden van CD&V, SP.A, Open VLD en Groen. Hier mijn antwoord op twee van deze vragen:

Hoe kijkt u terug op het traject van het decreet (sociaal-cultureel werk)? Wat is er u uit de hoorzittingen bijgebleven?
“De ongerustheid. De sector wil vernieuwen, maar hij wil – terecht – de verworvenheden niet kwijt. De meerderheid heeft hier geen garanties voor. Evenmin voor de uitkomst van de beoordeling en visitatie. Als je de uitkomst ziet van de meerjarige ronde in het Kunstendecreet, dan begrijp ik het sociaal-cultureel werk des te beter: organisaties die een positief advies kregen, en toch erkenning noch subsidies krijgen… Ik ben een voorstander van kwalitatieve beoordeling maar als dat tot een gelijkaardig resultaat leidt in het sociaal-cultureel werk, dan pas ik.”

Op welk punt verschilden de meerderheid en de oppositie het sterkst van mening?
“De ongerustheid. De sector wil vernieuwen, maar hij wil – terecht – de verworvenheden niet kwijt. De meerderheid heeft hier geen garanties voor. Evenmin voor de uitkomst van de beoordeling en visitatie. Als je de uitkomst ziet van de meerjarige ronde in het Kunstendecreet, dan begrijp ik het sociaal-cultureel werk des te beter: “Op het vlak van overtuiging en voluntarisme. De meerderheid gaat voor ‘keuzes maken’. Begrijp: beheersing of beperking van subsidies en van het aantal ontvangende organisaties. Onuitgesproken, maar niet minder aanwezig in de mindset is het beperken van de invloed van verzuilde organisaties,
vooral de christelijke, want die zijn historisch de grootste. De oppositie wil in deze tijden van onzekerheid, verwarring en eroderende sociale cohesie, net inzetten op het sociaal-cultureel
werk en pleit voor een sterke sector, waar ook groei mogelijk moet zijn, voor vernieuwing en voor het erkennen van nieuwe initiatieven zonder de bestaande te treffen.”organisaties die een positief advies kregen, en toch erkenning noch subsidies krijgen… Ik ben een voorstander van kwalitatieve beoordeling maar als dat tot een gelijkaardig resultaat leidt in het sociaal-cultureel werk, dan pas ik.”

Lees het hele interview met vier woordvoerders van meerderheid en oppositie (Yamila Idrissi, Marius Meremans, Caroline Bastiaens en Bart Caron) hier.

Ingediend onder mijn gedacht Reacties staat uit voor Sociaal-cultureel werk en de onrust over hun toekomst

Dag Toots

Ingediend op augustus 22nd, 2016 door bartcaron

Van ganser harte bedankt Toots voor de mooie muziek. De melancholie stroomde uit iedere geblazen of gezogen noot. Ik herinner me – en het is zo lang gelden, want je speelde toen ook nog gitaar – dat memorabel concert in Lauwe, toen de Kave nog dé jazz-club van de streek was. Ondertussen vele concerten meegemaakt, maar dat ene moment zal me altijd bijblijven.
Het wordt nu wel heel interessant daarboven, met al die legenden samen spelen….

Ingediend onder mijn gedacht Reacties staat uit voor Dag Toots

De Provinciale erfgoedbibliotheek Westflandrica Brugge naar Kortrijk?

Ingediend op augustus 17th, 2016 door bartcaron

De Provinciale erfgoedbibliotheek Westflandrica Brugge zal worden overgenomen door de stad Kortrijk. Hoezo??? Deze bibliotheek vat de geschiedenis van West-Vlaanderen, met een belangwekkende verzameling boeken, documenten en beeldmateriaal over West-Vlaanderen en de West-Vlaming. Het is alvast een verrassende wending. Hoort die eigenlijk wel thuis in Kortrijk?

En toch, zo staat het in het document van de Vlaamse regering van eind juli. Naar de redenen van deze vreemde wending is het een beetje raden. Of toch niet? De stad Brugge wil de zorg voor de collectie niet opnemen als het gebouw (Tolhuis) niet mee wordt overgedragen.

Ik pleit voor een aanpak in twee stappen. Brugge, als provinciale hoofdstad en huisvester van enkele uitstekende archieven, is en blijft de gedroomde partner, meer dan Kortrijk. Bij een Brugse njet stel ik voor dat Provincie en Stad Brugge samen een uitzondering bepleiten op de overnameregel. Concreet: de Provincie behoudt het beheer over de bibliotheek en zoekt een nieuwe locatie. Het bestaande Provinciaal Archief in Sint-Andries ligt voor de hand, de verhuis van het Jan Van Eyckplein is toch al gepland voor zeer binnenkort.

Je leest er nog meer over in https://exit.be/

Ingediend onder mijn gedacht Reacties staat uit voor De Provinciale erfgoedbibliotheek Westflandrica Brugge naar Kortrijk?

Mu.ZEE wordt Vlaams museum, Be-Part onder Kortrijks bewind

Ingediend op juli 28th, 2016 door bartcaron

Over de ongerijmdheden van de Vlaamse regering

Op de valreep, op 26 juli – in de politieke luwte – werden de ingeperkte bevoegdheden van de provincies vastgelegd door de Vlaamse regering. Dat gebeurde via een ‘ontwerp van decreet houdende de vernieuwde taakstelling en gewijzigde financiering van de provincies’. Daarin schuilen enkele opvallende zaken. Het woord ‘schuilen’ is niet toevallig. Immers, de Vlaamse regering heeft haar eigen principes niet steeds consequent toegepast, maar heeft gekozen voor pragmatische oplossingen. Het toont vooral aan hoe de theorie over de verdeling van bevoegdheden niet rijmt op de werkelijkheid.
Voor wie de opties van deze regering niet echt kent: de Vlaamse regering wil enkel de grondgebonden bevoegdheden bij provincie houden, en de persoonsgebonden bevoegdheden (cultuur, onderwijs, sport, jeugd, welzijn, gelijke kansen…) verdelen over Vlaanderen en de steden en gemeenten. Onderwijs was al een dikke uitzondering, zogezegd omdat de vrijheid van onderwijs dat onmogelijk maakt. Oef. Maar de finale beslissing toont oh zo mooi dat we ook hier te maken hebben met een lelijk compromis tussen CD&V (de voorstanders van de provincies) en N-VA (de tegenstanders van de provincies). Divide en impera.

Gelukkig heeft enige realiteitszin, noem het gerust ‘gezond verstand’, dat compromis in de hand gewerkt. Al blijft deze aanpak waanzinnig. Waarom de provincies geen persoonsgebonden bevoegdheden zouden mogen opnemen, daar kan geen zinnige rationele verklaring voor worden gegeven. Het is een schijnuitleg, een zuivere antiprovinciebeslissing. In de werkelijkheid bestaan er heel veel initiatieven, in cultuur, sport, jeugd enz. die te groot zijn om door een gemeente te worden gefinancierd, maar te klein zijn om op Vlaams niveau te tillen. Die dreigen hun toekomst te verliezen en tussen wal en schip te vallen. (meer…)

Ingediend onder mijn gedacht Reacties staat uit voor Mu.ZEE wordt Vlaams museum, Be-Part onder Kortrijks bewind

Een vaste boekenprijs? Welke heb je het liefste? De Vlaamse of de Waalse?

Ingediend op juli 20th, 2016 door bartcaron

Zowel de Franse als de Vlaamse Gemeenschap willen een vaste boekenprijs invoeren. Hoera, hoor ik de (betere) boekverkoper al juichen, net als de lezer van het betere boek die graag een ruim assortiment in zijn geliefkoosde boekhandels vindt. In onze buurlanden bestaat zo’n gereglementeerde boekenprijs al langer. Bij ons wordt daar al 25 jaar over gedebatteerd, maar steeds liepen de voorstellen vast in onoverbrugbare tegenstellingen. Nu lijkt het er wel van te komen. En al zijn er de voorbije maanden gesprekken geweest tussen de cultuurministers uit beide landsdelen, toch lopen beide voorstellen stevig uiteen.

De Franstalige Cultuurminister, Alda Greoli stelde haar ontwerp van decreet voor aan de Franse Gemeenschapsregering – we noemen het territorium gemakshalve Wallonië, het Franssprekende deel van Brussel inbegrepen. De Vlaamse evenknie, Sven Gatz stelde zijn ontwerp van decreet enkele weken geleden al voor.

Wat loopt gelijk? Slechts één punt: de uitgever van nieuwe boeken stelt een vaste prijs vast.

Wat verschilt er tussen beide landsdelen?
Vl: bij aanbod of verkoop aan de consument kan de verkoper van een boek een korting op de vastgestelde prijs toepassen van ten hoogste 10%.
W: de korting mag maximum 5% bedragen (zoals in Frankrijk).

Vl: voor scholen en bibliotheken bedraagt de maximumkorting 25%
W: voor scholen en bibliotheken bedraagt de maximumkorting 15%. (meer…)

Ingediend onder mijn gedacht Reacties staat uit voor Een vaste boekenprijs? Welke heb je het liefste? De Vlaamse of de Waalse?



Bart Caron met contrabas (foto: Viviane Decock)

foto Viviane Decock

 

Nieuws

Wat liep er fout met de bescherming Villa Slabbinck? (Brugge)

Groen verwelkomt Bellegemse windmolens, maar vraagt ‘windplan’ voor regio Kortrijk

Groen wil geen sloop hoekhuis Kasteelkaai-Belfaststraat.
Hoog tijd voor een Kortrijkse visie op erfgoed!

Woede van boeren terecht, maar alleen ander landbouwmodel geeft boeren een zekere toekomst.

Provinciebestuur W-Vl verliest vele (culturele) instellingen

Bart Caron : “Overdracht cultuurbevoegdheden provincies is een wangedrocht !”

Leve Mest-Vlaanderen

Nog geen bescherming poldergraslanden

Nog redders aan de kust?

Brugge weert plooifiets uit overheidsgebouwen

De Leie of het Kanaal naar Roeselare: Groen wil meer binnenvaart

Kortrijk Airport, milieuvergunning aangepast?

Wanneer faire prijzen voor landbouwproducten?

Kortrijk heeft de bus gemist

Burgerkabinet ontslaat Gatz niet van plicht om al bestaande inspraak te versterken

Steeds meer monumenten wachten op broodnodig onderhoud. Ondertussen verkrotten ze

Freya Piryns voorgedragen als vertegenwoordiger in de Raad van Bestuur van de VRT

Regering krimpt beloofde natuurgebieden langs de Leie sterk in

Bruggen in Kortrijk, werkende verlichting op de fietspaden is een brug te ver…

LAR-zuid, woordbreuk van de stadscoalitie

Informatie, diverse sporten en cultuur moeten prioriteit VRT blijven

‘Gemeenteraad is wachtzaal voor wie schepenambt wil’

Persmededeling: Groen maakt werk van versterking West-Vlaamse open ruimte.

Persbericht: 5 Groene werven voor een impuls in West-Vlaanderen.

Vlaamse regering bedreigt toekomst Vlaamse fictie

Groen gaat in West-Vlaanderen voor duidelijke winst

Landbouw, natuur en erfgoed: dé troeven van de Westhoek

Persbericht: Open Vld en Groen verbolgen over weigering hoorzitting beoordelingscommissie sociaal-artistiek werk

Sociaal-artistieke projecten op de helling, Groen vraagt een hoorzitting

Slag in het gezicht van de Cultuurpactcommissie