bartcaron.be

Kunst is bescheidener dan het ‘redden van de wereld’, zinvol is het zeker

Ingediend op november 14th, 2019 door bartcaron

In een opiniestuk in De Morgen argumenteerde Andreas Tirez tegen subsidies voor kunst. Letterlijk: “De argumenten om kunst te subsidiëren zijn immers nogal pover. Dat kunst de wereld zal redden, is de laatste decennia niet gebleken.“ Maar het argument dat hij hanteert is nog poverder, namelijk dat subsidies overbodig zijn omdat slechts een beperkt deel van de bevolking geïnteresseerd is in kunst en cultuur.

Kunst en cultuur, onderwijs, welzijns- en gezondheidszorg, openbaar vervoer, goede wegen enzovoort: het zijn ‘collectieve goederen en diensten’. Die worden door de overheid gecofinancierd omdat ze nuttig zijn, nodig, zinvol, op economisch en maatschappelijk vlak.

Ook wie geen auto heeft moet de snelwegen helpen betalen; ook wie geen kinderen heeft moet het onderwijs meefinancieren; ook wie niet ziek is, betaalt de gezondheidszorg. Doorgaand op Tirez, schaffen we dan de subsidiëring (publieke financiering) van bijvoorbeeld het hoger onderwijs niet beter af? In Angelsaksische landen lenen studenten om hun inschrijvingsgeld aan de universiteit te kunnen betalen, bij ons hoeft dat niet.

Het is derhalve niet zo bizar dat de overheid kunstenaars cofinanciert. Niet op basis van het aantal deelnemers, maar als belangrijk onderdeel van de noodzakelijke/zinvolle collectieve diensten. Die zijn in principe toegankelijk voor alle burgers. Maar als burger kan je vrij kiezen er al dan niet gebruik van te maken.

Als je een divers en gevarieerd cultuur- en kunstenlandschap wil, niet alleen populaire cultuuruitingen, dan moet de overheid bijspringen. Vele kunstuitingen kan je niet of onvoldoende financieren met inkomsten uit de markt. Omdat ze vernieuwend en (nog) niet populair zijn, of grootschalig, of onbetaalbaar voor het publiek. Als er geen subsidies zouden gegeven worden, dan verdwijnen grote orkesten, theater- en dansgezelschappen, beeldende kunsttentoonstellingen enz.

De overheid moet zorgen voor een divers cultuurlandschap, toegankelijk voor zoveel mogelijk vrij en bewust kiezende mensen. Kunst maakt ons meer mens. Kunst doet nadenken. Kunst levert ons genoegen. Dat is veel bescheidener dan het ‘redden van de wereld’, maar zinvol is het zeker.

Ingediend onder geen categorie Reacties uitgeschakeld voor Kunst is bescheidener dan het ‘redden van de wereld’, zinvol is het zeker

De besparingen op subsidies

Ingediend op oktober 9th, 2019 door bartcaron

Dit zijn de besparingen op subsidies. De cultuur- en jeugdsector moeten bloeden. Inclusief het middenveld. Als je weet dat cultuur, jeugd, sport en media samen slechts 2,5% van de Vlaamse begroting vertegenwoordigen, maar moeten instaan voor 17% van de besparingen op subsidies, dan is het duidelijk dat de prioriteiten hier niet liggen. Dat is al te beleefd uitgedrukt. Het is eigenlijk eenvoudig: we zullen deze mondige en kritische sector een lesje leren.

Ook de betrokken administratie deelt van de brokken.

Het is een regelrechte schande, als je weet dat in de vorige legislatuur ook al geknipt is bij deze sectoren. De kaasschaaf zal dus opnieuw boven gehaald worden. Ik ben zeer nieuwsgierig wie de grootste slachtoffers zullen zijn. Een beredeneerde gok: niet de grote instellingen, niet de traditie, maar alle vernieuwende werkingen, zoals de etnisch-culturele federaties, de projectsubsidies (zeker in de kunsten), de bovenbouw en delen van het sociaal-cultureel middenveld. Mijn hart bloedt.

Ingediend onder geen categorie Reacties uitgeschakeld voor De besparingen op subsidies

‘Cultuur als kruiwagen voor natievorming. Dat belooft weinig goeds’

Ingediend op oktober 1st, 2019 door bartcaron

Cultuurbeleid moet ten dienste staan van de Vlaamse natievorming. Dat is punt één van dit hoofdstuk en meteen het hoofdmotief voor een cultuurbeleid. Zie ‘een sterke en zelfzekere natie waar Vlamingen fier op zijn‘. Ik wil er gerust fier op zijn, op mijn Vlaanderen, maar ik zou liever denken vanuit artistieke ontwikkeling, cultuurparticipatie, gemeenschapsvorming, emancipatie en empowerment, zorg voor ons erfgoed…
De kunsten, het erfgoed, de fondsen voor letteren en film moeten vooral die doelstelling dienen. Het wordt hun belangrijkste levenslijn, een soort subsidieverzekering. Cultuur als kruiwagen voor natievorming. Daar zijn de geschiedenis veel slecht uitgedraaide voorbeelden van te vinden…

En als het niet over onze natie gaat, dan zien we snel een communautaire hint. Begrijpelijk, cultuur is de drager van onze identiteit. Dat merk je ook in dit regeerakkoord. Onder meer aan de passage over Kanal (Kanal moet ook een duidelijke Vlaamse stempel dragen). Alleen, over welke identiteit gaat het? Een meervoudige? Een eenzijdige?

Er is blijkbaar geld, de begroting mag in het rood gaan. Er worden in vele hoofdstukken budgetstijgingen aangekondigd, maar niet in dat over Cultuur. Integendeel, moeten we ons ongerust maken over de passage in het hoofdstuk begroting? Daar lezen we o.a. “(…) We vragen een grondige efficiëntie-oefening aan een reeks gesubsidieerde sectoren in de samenleving. Bovendien maken we in alle inhoudelijke domeinen specifieke keuzes om middelen te verschuiven naar de meest prioritaire maatschappelijke noden in die domeinen en we remmen tevens enkele automatische groeipaden een beetje af.” Lees ik dat de indexeringen worden afgebouwd of sterk verminderd? Moeten we vrezen dat cultuur niet bij de ‘meest prioritaire maatschappelijke noden’ hoort? Daar moet snel duidelijkheid over komen. (meer…)

Ingediend onder geen categorie Reacties uitgeschakeld voor ‘Cultuur als kruiwagen voor natievorming. Dat belooft weinig goeds’

De Wever: Cultuur ten dienste van natievorming en identiteit

Ingediend op augustus 12th, 2019 door bartcaron

Twee opmerkelijke teksten die over cultuurbeleid gaan, vandaag. Er is de formatienota van Bart De Wever, met een opvallend stuk over cultuur. Dat er zo’n passage voorkomt, is eigenlijk niet zo verbazend voor een partij die identiteit centraal stelt. Cultuur is immers dé bouwsteen van identiteit. En verder een meer dan terecht opiniestuk in De Standaard over onze bijzonder slecht betaalde beroepsgroep: kunstenaars.

Dit schrijft De Wever: “Vlaanderen kan pas echt stralen als het ook cultureel straalt.” Dat is nog juist ook. Dan verwijst de nota naar de Vlaamse Meesters – uit heden en verleden en in alle creatieve richtingen – die het uithangbord moeten worden van de grootsheid die Vlaanderen in zich heeft (sic). En dan de niet zo verbazende paragraaf over de grote kunstinstellingen die de artistieke topambassadeurs die Vlaanderen internationaal op de kaart moeten zetten. De traditie voorop dus. Maar ook een visie die niet uitgaat van een groeiproces van kunstenaars. Alsof ze zo geboren worden. Alsof ze zonder steun van de Vlaamse overheid de top hebben bereikt, wat zeker geldt voor hedendaagse topartiesten.
Ook het Vlaamse culturele erfgoed verdient een financiële inhaalbeweging. Allez vooruit, dat is nog terecht ook. Alleen mogen we hopen dat dit niet samenvalt met de Vlaamse meesters die in grote blockbustertentoonstellingen zijn verpakt en toeristisch / commercieel worden geëxploiteerd. (meer…)

Ingediend onder geen categorie Reacties uitgeschakeld voor De Wever: Cultuur ten dienste van natievorming en identiteit

Een balans tussen landbouw en natuur is echt niet zo ver weg

Ingediend op juli 4th, 2019 door bartcaron

Beste mensen uit de landbouwsector, ik verlaat het Vlaams parlement. Het lijkt een beetje op stoppen met boeren. Je maakt plaats voor een opvolger, maar je blijft je nog interesseren voor de stiel en volgt wat op het veld gebeurt. De landbouwpolitiek, zo heet(te) dat veld van mij. Deze brief is een soort toekomstwens.
Deze brief verscheen in Landbouwleven, juni 2019.

Ik hou van de landbouw en de landbouwers. Ik hou van het buitenleven. Ik geniet van de voortgang van de seizoenen, de bloei van het vlas, het opschieten van de maïs, het vallen van de bladeren, het dichtvriezen van poelen, enz. Maar oArtikel verschenen in Landbouwleven, juni 2019ok van de koeien in de wei naast mijn huis, de geur van vers gemaaid gras dat transformeert in hooi, de veldleeuwerik die hoog boven de wei zingt, de kieviten die opvliegen als je voorbij wandelt, enz.

Je merkt het. Elementen uit de landbouw en de natuur zijn met elkaar verweven. De landbouw put uit de kracht van de natuur om onze belangrijkste basisbehoefte te voldoen, namelijk voedsel. Alleen kan je je de vraag stellen of de landbouw niet al te ingrijpend de wetmatigheden van de natuur manipuleert. De opbrengsten zijn in de loop van de voorbije decennia sterk gestegen, door veredeling, wisselteelt, aangepaste bemesting – helaas soms ook ongebreideld gebruik van kunstmest en dierlijke mest – en door het gebruik van herbiciden en insecticiden om de risico’s op mislukte oogsten in te dijken.

De natuur beheersen is niet zo eenvoudig. Sommige praktijken staan in een spannende verhouding met de menselijke gezondheid. Denk aan het gebruik van glyfosaat en het effect ervan op de bijen, aan de uitstoot van fijn stof vanuit de intensieve veehouderij, aan de stikstofdepositie in de natuur enz. (meer…)

Ingediend onder geen categorie Reacties uitgeschakeld voor Een balans tussen landbouw en natuur is echt niet zo ver weg

Voor een luchthaven zijn wetten niet zo streng als voor u

Ingediend op mei 19th, 2019 door bartcaron

Is iedereen echt gelijk voor de wet? Als je thuis een kleine verbouwing wil uitvoeren, je garage wil aanpassen of oprit wil veranderen, dan moet je een bouwvergunning vragen (voor verhardingen vanaf 200 m2). Om een beetje orde te houden in de ruimtelijke verrommeling. Dan moet je maanden geduld hebben en hopen op een positieve beslissing van je gemeentebestuur. Een beslissing moet 35 dagen uithangen voor je kan starten met de werken.

Maar dat geldt duidelijk niet voor iedereen. Wie een vliegveld grondig wil aanpassen, die is daarvan vrijgesteld. De (drog)reden: omdat er geen gebouwen worden opgericht en de start- of landingsbaan niet wordt gewijzigd. Maar al de rest mag zonder bouwvergunning, en daarom ook zonder openbaar onderzoek of zonder milieu-effectenrapport, worden gerealiseerd.

Wat zal er nu gebeuren in het best gesubsidieerde vliegveld van West-Europa? In Wevelgem dus. Er komt een heraanleg van de aansluitingen van taxiwegen op de startbaan, de aanleg van turnpads aan de uiteinden van de startbaan en een update van de verlichting, de heraanleg van de taxiwegen en aprons, aanleg van een dienstweg, herlocalisatie van de basisinfrastructuur (brandweer, meteostation, kerosinebevoorrading) en signalisatie.

Ons lijken dat geen kleine werkjes zoals de heraanleg van je terras. Maar zeer ingrijpende werken. Maar die moeten veel minder lang wachten, een openbaar onderzoek is blijkbaar niet nodig, een gele affiche was nergens te bespeuren. Op vrijdag wordt een beslissing genomen, op maandag worden de werken gestart. Een politiek van twee maten en twee gewichten, laat dat duidelijk zijn. Daarenboven, op kosten van de belastingbetaler. Van u dus.En dat allemaal voor de minst gebruikte luchthaven van West-Europa.

Ingediend onder geen categorie Reacties uitgeschakeld voor Voor een luchthaven zijn wetten niet zo streng als voor u

Een monoculturele of een diverse cultuurwereld?

Ingediend op mei 19th, 2019 door bartcaron

Geen superdiverse samenleving zonder culturele emancipatie. De uitsluiting, achterstelling en discriminatie van etnisch-cultureel diverse groepen behoeven geen uitvoerige bewijslast. Ook in de culturele wereld. Als je rondkijkt, kan je het niet ontkennen, het sociaal-cultureel werk, de kunsten of het cultureel erfgoed zijn overwegend blank en westers georiënteerd. Zowel bij de deelnemers en de bestuursleden als de professionals, moet je met een loep zoeken naar mensen met een andere etnisch-culturele achtergrond. Heel voorzichtig, letterlijk bijna, zien we hen opduiken in het theater, in de muziek en hedendaagse dans, of in de tentoonstellingsruimte van de beeldende kunsten. Gelukkig zijn er ook veel zelforganisaties van diverse etnisch-culturele pluimage.

Kortom, de culturele omgeving in Vlaanderen weerspiegelt absoluut niet de diversiteit in de samenleving. Voor ons is diversiteit, een mozaïek aan smaken, visies en praktijken een na te streven doel. Het is niet zo eenvoudig te bereiken. Zo is onze artistieke canon sterk geworteld in een twintigste-eeuws westers waardenkader. Kijk naar de groten in de muziek, het zijn allemaal westerse componisten van polyfonisten langs de barok tot aan de klassieken en modernen. Idem voor literatoren en theatermakers. Het is alsof alleen onze smaak de juiste is. Je kan je zelfs afvragen of wij als blanke Vlamingen bewust of onbewust de deur gesloten voor nieuwe Vlamingen? Wij bouwen zo weinig of geen brugjes naar hun cultuur/culturen. We leven vol verwachting dat zij onze muziek, ons toneel en onze dans zullen waarderen. Hoe vaak brengen onze cultuurhuizen daarentegen andere cultuuruitingen dan de westerse, wars van elke vorm van exotisme ? (meer…)

Ingediend onder geen categorie Reacties uitgeschakeld voor Een monoculturele of een diverse cultuurwereld?

Vlaanderen duwt het lokale cultuurbeleid uit z’n bed!

Ingediend op mei 10th, 2019 door bartcaron

Onze fiere cultuurstaat Vlaanderen nam voorbije legislatuur meer dan ooit afstand van één van haar sterkste troeven: namelijk haar dynamische verhouding met het lokaal cultuurbeleid. Enerzijds door het wegnemen van de persoonsgebonden bevoegdheden van de provincies, anderzijds door het bruusk afbreken van haar immer spannende latrelatie met de lokale besturen.

Decennialang stimuleerde de Vlaamse gemeenschap haar lokale besturen via een breed en gevarieerd instrumentarium van subsidies en structureel geoormerkte middelen voor hun lokaal cultuurbeleid. In 2016 slaagde men er echter in (quasi geruisloos!) het decreet lokaal uit te hollen tot een lege doos: alle Vlaamse cultuursubsidies worden immers vanaf dan – via de grote stoofpot van het gemeentefonds – aan de gemeentebesturen overgemaakt: onvoorwaardelijk en zonder tijdsafbakening. Waar in het synchrone kunstendecreet elke euro bijna obsessief moet worden verantwoord ontneemt de Vlaamse overheid zich in deze elke vorm van aansturing, coördinatie en stimulering.

Dit alles onder het adagio van een ongebreideld geloof in de kracht van de lokale besturen: mooi en edel op papier maar een vergiftigd geschenk dat heel ons zorgvuldig opgebouwd cultureel eco-spreidingsysteem dreigt te verzieken. Want diezelfde krachtdadige lokale besturen trokken vorige week nog aan de noodrem. Sommigen onder hen dreigen zelfs – letterlijk – failliet te gaan (cfr. Cis Stijnen in DM 26/04). Vlaanderen schuift immers zoveel bevoegdheden naar hen door zonder de nodige boter bij de vis waardoor de lokale bestuurskracht zich alvast financieel laat uitputten. Niet noodzakelijke uitgaven zoals bv. voor de cultuursector zullen dan ook niet zelden als eerste geviseerd worden. Kunstenpunt maakte in 2018 al gewag van 30% minder programmering van gesubsidieerde gezelschappen in de culturele centra… (meer…)

Ingediend onder geen categorie Reacties uitgeschakeld voor Vlaanderen duwt het lokale cultuurbeleid uit z’n bed!

Is cultuurbeleid iets voor B-politici?

Ingediend op mei 2nd, 2019 door bartcaron

Wekelijks tot aan de verkiezingen bloggen Staf Pelckmans en ikzelf over cultuur in de samenleving.
Hoe belangrijk is Cultuur in het Vlaamse beleid? We hebben toch al een ‘cultuur’-minister. Dat mag een troost zijn. Een schrale. Immers, in financieel opzicht is cultuur een uiterst marginaal beleidsdomein. Cultuur is vertegenwoordigt slechts 1,12% van de totale Vlaamse begroting. Deze laatste klokt in 2019 af op haar hoogste bedrag ooit, nl. 46,3 miljard euro.

Dat onderwijs en welzijn veel kosten, is logisch en begrijpelijk. Maar cultuur is toch maar het ondergeschoven kind. Die 1,12% voor cultuur is aan de magere kant. Het komt neer op zo’n 517,7 miljoen euro. Daarmee worden in Vlaanderen honderden organisaties ondersteund in verschillende sectoren: in de kunsten, het sociaal-cultureel werk en het cultureel erfgoed. Daar zijn spraakmakende huizen bij zoals NTGent, of het KMSKA, of de AB, het SMAK enz., maar ook tal van organisaties als Femma, Davidsfonds, Vormingplus, VLAMO of Koor en Stem, vele musea en archieven, veel jonge artiesten, enz. De effecten zijn groot. De inbreng van de overheid is beperkt. Veruit de meeste organisaties verwerven overigens op basis van die subsidies ook veel eigen middelen. Elke euro van de overheid mobiliseert minstens evenveel geld uit de samenleving. Het is trouwens een arbeidsintensieve sector, met matige lonen, en veel onzekerheid.

Helaas, tijdens de voorbije legislatuur werd er door de Vlaamse regering dan nog eens stevig bespaard op dat beperkte budget. Cultuur leverde het meeste in van alle beleidsdomeinen. Zonde.

Het (on)belang van cultuur blijkt ook het feit dat Sven Gatz in de rangorde de laatste minister is. De Open VLD kwam pas in de coalitie toen ze als partij nodig bleken om een federale regering te vormen. De partij eiste meteen ook twee ministerposten op in de Vlaamse regering. Dat gebeurde pas nadat het Vlaamse regeerakkoord al was onderhandeld. Kortom, minister Gatz en zijn partij hadden nul komma nul inbreng in het cultuurprogramma. De kaarten waren al verdeeld, de opties genomen, de budgetten vastgelegd. Gevolg? Financiële ademruimte voor cultuur heeft hij niet kunnen waarmaken.

Kijk ook even naar de cultuurcommissie van het Vlaams parlement. Fijne mensen, oprecht geïnteresseerd in kunst en cultuur, maar niet meteen de toppers van hun partij. Cultuurpolitiek is vandaag de B-ploeg van de politiek. De A-ploeg houdt zich bezig met economie, werk, onderwijs, welzijn… (meer…)

Ingediend onder geen categorie, mijn gedacht Reacties uitgeschakeld voor Is cultuurbeleid iets voor B-politici?

Over rails, dwarsbalken en sporen

Ingediend op april 25th, 2019 door bartcaron

Bart Caron en Staf Pelckmans delen twee passies: een passie voor politiek en een passie voor kunst en cultuur. Wekelijks tot aan de verkiezingen (en wie weet daarna nog) bloggen ze over het belang van cultuur in de samenleving. Deze week is het woord aan Staf. Over cultuur als verbindende factor en bruggenbouwer.

In een maatschappij, die economische belangen zo centraal stelt dat het menselijke – en meer nog het sociale – dreigt verloren te gaan, zoeken mensen naar nieuwe vormen van verbinding en zingeving. Cultuur bouwt bruggen zodat mensen elkaar in alle openheid kunnen ontmoeten. Groen meent dat we hiermee misschien niet de wereld kunnen redden maar wel versterken! Kunst inspireert, confronteert, relativeert, ontroert, daagt uit en geeft hoop! Verbeeldingskracht is onmisbaar om het bekende te bevragen en ons nieuwe werelden te tonen.
Kunsten en cultuuruitingen bestaan bij de gratie van haar makers en bedenkers. Daarom wil Groen met cultuur (en dus ook de kunsten) voluit inzetten als een toegevoegde waarde ‘an sich’ : als wezenlijk maatschappelijk bindmiddel. Op een open en tolerante houding waarin iedereen zich kan ontplooien, op een culturele kruisbestuiving die leidt tot nieuwe inspiratie en creatie.
En neen, cultuur functioneert niet in een vacuüm, maar is een wezenlijk deel van een landschap en dus van een ecosysteem. Meer zelfs, ze spoort als een locomotief door onze Vlaamse en internationale velden. Ze gaat hierbij niet alleen op zoek naar de schoonheid maar ook – en zeer bewust – naar de helaasheid der dingen. De vijf V’s: vergrijzing (steeds ouder), verdunning (steeds meer alleenstaanden), vergroening (steeds jonger) en – vooral ook – verarming (steeds armer) en verkleuring (steeds diverser qua herkomst), plus de interacties daartussen.
De volgende Vlaamse regering moet veel slimmer de krachten van haar cultuurbeleid inzetten! Transversaal zowel in haar onderwijs-, welzijns- en diversiteitsbeleid als in haar strijd tegen kansarmoede en voor haar klimaatambities! En alstublieft niet alleen symbolisch en voor de schone schijn maar ook daadwerkelijk met aan budgetten gekoppelde acties. In ‘realtime’ en een gezamenlijk geloof in de bijzondere krachten ervan. Immers: geen reis zonder trein, geen trein zonder rails, geen sporen zonder dwarsverbindingen!

Staf Pelckmans, 24 april 2019

Ingediend onder bart schrijft, geen categorie, mijn gedacht Reacties uitgeschakeld voor Over rails, dwarsbalken en sporen

boek

Klik hier om het boek te downloaden


'Vanop de Frontlijn, Reflecties op het Vlaamse Cultuurbeleid' - Bart Caron en Guy Redig, Uitgeverij Vrijdag, april 2019




Bart Caron met contrabas (foto: Viviane Decock)

 

Nieuws

Vlaams parlementslid Bart Caron (Groen) stopt met actieve politiek

We moeten af van ‘middeleeuwse’ overdracht van jachtrechten

Alternatieven voor dierproeven

Het ‘kleine’ parlementaire werk. Recente voorbeelden: Geluidshinder kusttram – Hakhoutbeheer – Restauratiepremies Onroerend Erfgoed – Beschermde landschappen

Ketnet wil zender voor allerkleinsten, “Legitieme vraag en begrijpelijke ambitie”

Gereglementeerde boekenprijs unaniem goedgekeurd door Vlaams parlement

Wat liep er fout met de bescherming Villa Slabbinck? (Brugge)

Groen verwelkomt Bellegemse windmolens, maar vraagt ‘windplan’ voor regio Kortrijk

Groen wil geen sloop hoekhuis Kasteelkaai-Belfaststraat.
Hoog tijd voor een Kortrijkse visie op erfgoed!

Woede van boeren terecht, maar alleen ander landbouwmodel geeft boeren een zekere toekomst.

Provinciebestuur W-Vl verliest vele (culturele) instellingen

Bart Caron : “Overdracht cultuurbevoegdheden provincies is een wangedrocht !”

Leve Mest-Vlaanderen

Nog geen bescherming poldergraslanden

Nog redders aan de kust?

Brugge weert plooifiets uit overheidsgebouwen

De Leie of het Kanaal naar Roeselare: Groen wil meer binnenvaart

Kortrijk Airport, milieuvergunning aangepast?

Wanneer faire prijzen voor landbouwproducten?

Kortrijk heeft de bus gemist

Burgerkabinet ontslaat Gatz niet van plicht om al bestaande inspraak te versterken

Steeds meer monumenten wachten op broodnodig onderhoud. Ondertussen verkrotten ze

Freya Piryns voorgedragen als vertegenwoordiger in de Raad van Bestuur van de VRT

Regering krimpt beloofde natuurgebieden langs de Leie sterk in

Bruggen in Kortrijk, werkende verlichting op de fietspaden is een brug te ver…

LAR-zuid, woordbreuk van de stadscoalitie

Informatie, diverse sporten en cultuur moeten prioriteit VRT blijven

‘Gemeenteraad is wachtzaal voor wie schepenambt wil’

Persmededeling: Groen maakt werk van versterking West-Vlaamse open ruimte.

Persbericht: 5 Groene werven voor een impuls in West-Vlaanderen.